पराशर उवाच । (१।१)

एवमन्तर्जले विष्णुमभिष्टूय स यादवः । (१।२)

अर्चयामास सर्वेशं पुष्पधूपैर्मनोमयैः ॥ (१।३)

परित्यक्तान्यविषयं मनस्तत्र निवेश्य सः । (२।१)

ब्रह्मभूते चिरं स्थित्वा विरराम समाधितः ॥ (२।२)

कृतकृत्यमिवात्मानं मन्यमानो महामतिः । (३।१)

आजगाम रथं भूयो निर्गम्य यमुनाम्भसः ॥ (३।२)

रामकृष्णौ च ददृशे यथापूर्वं रथे स्थितौ । (४।१)

विस्मिताक्षस्तदाक्रूरस्तं च कृष्णो ऽभ्यभाषत ॥ (४।२)

नूनं ते दृष्टमाश्चर्यमक्रूर यमुनाजले । (५।१)

विस्मयोत्फुल्लनयनो भवान्संलक्ष्यते यतः ॥ (५।२)

अक्रूर उवाच । (६।१)

अन्तर्जले यदाश्चर्यं दृष्टं तत्र मयाच्युत । (६।२)

तदत्रापि हि पश्यामि मूर्तिमत्पुरतः स्थितम् ॥ (६।३)

जगदेतन्महाश्चर्यं रूपं यस्य महात्मनः । (७।१)

तेनाश्चर्यपरेणाहं भवता कृष्ण संगतः ॥ (७।२)

तत्किम् एतेन मथुरां प्रयामो मधुसूदन । (८।१)

बिभेमि कंसाद्धिग्जन्म परपिण्डोपजीविनाम् ॥ (८।२)

इत्युक्त्वा चोदयामास तान्हयान्वातरंहसः । (९।१)

सम्प्राप्तश्चातिसायाह्ने सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम् ॥ (९।२)

विलोक्य मथुरां रामं रामं चाह स यादवः । (१०।१)

पद्भ्यां यातं महावीर्यौ रथेनैको विशाम्यहम् ॥ (१०।२)

गन्तव्यं वसुदेवस्य न भवद्भ्यां तथा गृहम् । (११।१)

युवयोर्हि कृते वृद्धः स कंसेन निरस्यते ॥ (११।२)

पराशर उवाच । (१२।१)

इत्युक्त्वा प्रविवेशाथ सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम् । (१२।२)

प्रविष्टौ रामकृष्णौ च राजमार्गमुपागतौ ॥ (१२।३)

स्त्रीभिर्नरैश्च सानन्दं लोचनैरभिवीक्षितौ । (१३।१)

जग्मतुर्लीलया वीरौ मत्तौ बालगजाविव ॥ (१३।२)

भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् । (१४।१)

अयाचेतां सुरूपाणि वासांसि रुचिराननौ ॥ (१४।२)

कंसस्य रजकः सो ऽथ प्रसादारूढविस्मयः । (१५।१)

बहून्याक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै रामकेशवौ ॥ (१५।२)

ततस्तलप्रहारेण कृष्णस्तस्य दुरात्मनः । (१६।१)

पातयामास कोपेन रजकस्य शिरो भुवि ॥ (१६।२)

हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः । (१७।१)

कृष्णरामौ मुदा युक्तौ मालाकारगृहं गतौ ॥ (१७।२)

विकासिनेत्रयुगलो मालाकारो ऽपि विस्मितः । (१८।१)

एतौ कस्य कुतो वैतौ मैत्रेयाचिन्तयत्ततः ॥ (१८।२)

पीतनीलाम्बरधरौ तौ दृष्ट्वातिमनोहरौ । (१९।१)

स तर्कयामास तदा भुवं देवावुपागतौ ॥ (१९।२)

विकासिमुखपद्माभ्यां ताभ्यां पुष्पाणि याचितः । (२०।१)

भुवं विष्टभ्य हस्ताभ्यां पस्पर्श शिरसा महीम् ॥ (२०।२)

प्रसादपरमौ नाथौ मम गेहमुपागतौ । (२१।१)

धन्यो ऽहमर्चयिष्यामीत्याह तौ माल्यजीवकः ॥ (२१।२)

ततः प्रहृष्टवदनस्तयोः पुष्पाणि कामतः । (२२।१)

चारूण्येतान्यथैतानि प्रददौ स विलोभयन् ॥ (२२।२)

पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारो नरोत्तमौ । (२३।१)

ददौ पुष्पाणि चारूणि गन्धवन्त्यमलानि च ॥ (२३।२)

मालाकाराय कृष्णो ऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरम् । (२४।१)

श्रीस्त्वां मत्संश्रया भद्र न कदाचित्त्यजिष्यति ॥ (२४।२)

बलहानिर्न ते सौम्य धनहानिस्तथैव च । (२५।१)

यावद्दिनानि तावच्च न नशिष्यति संततिः ॥ (२५।२)

भुक्त्वा च भोगान्विपुलांस्त्वमन्ते मत्प्रसादजम् । (२६।१)

ममानुस्मरणं प्राप्य दिव्यं लोकमवाप्स्यसि ॥ (२६।२)

धर्मे मनश्च ते भद्र सर्वकालं भविष्यति । (२७।१)

युष्मत्संततिजातानां दीर्घमायुर्भविष्यति ॥ (२७।२)

नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्संततिसंभवः । (२८।१)

सम्प्राप्स्यति महाभाग यावत्सूर्यो भविष्यति ॥ (२८।२)

पराशर उवाच । (२९।१)

इत्युक्त्वा तद्गृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् । (२९।२)

निर्जगाम मुनिश्रेष्ठ मालाकारेण पूजितः ॥ (२९।३)