पराशर उवाच । (१।१)

प्रद्युम्नाद्या हरेः पुत्रा रुक्मिण्याः कथितास्तव । (१।२)

भानुं भैमरिकं चैव सत्यभामा व्यजायत ॥ (१।३)

दीप्तिमन्तः प्रयक्षाद्या रोहिण्यास्तनया हरेः । (२।१)

बभूवुर्जाम्बवत्यां च साम्बाद्या बाहुशालिनः ॥ (२।२)

तनया भद्रविन्दाद्या नाग्नजित्यां महाबलाः । (३।१)

संग्रामजित्प्रधानास्तु शैब्यायाश्चाभवन्सुताः ॥ (३।२)

वृकाद्याश्च सुता माद्र्यां गात्रवत्प्रमुखान्सुतान् । (४।१)

अवाप लक्ष्मणा पुत्राः कालिन्द्याश्च श्रुतादयः ॥ (४।२)

अन्यासां चैव भार्याणां समुत्पन्नानि चक्रिणः । (५।१)

अष्टायुतानि पुत्राणां सहस्राणां शतं तथा ॥ (५।२)

प्रद्युम्नः प्रथमस्तेषां सर्वेषां रुक्मिणीसुतः । (६।१)

प्रद्युम्नादनिरुद्धो ऽभूद्वज्रस्तस्मादजायत ॥ (६।२)

अनिरुद्धो रणे रुद्धो बलेः पौत्रीं महाबलः । (७।१)

बाणस्य तनयाम् ऊषामुपयेमे द्विजोत्तम ॥ (७।२)

यत्र युद्धम् अभूद्घोरं हरिशंकरयोर्महत् । (८।१)

छिन्नं सहस्रं बाहूनां यत्र बाणस्य चक्रिणा ॥ (८।२)

मैत्रेय उवाच । (९।१)

कथं युद्धमभूद् ब्रह्मन् उषार्थे हरकृष्णयोः । (९।२)

कथं क्षयं च बाणस्य बाहूनां कृतवान्हरिः ॥ (९।३)

एतत्सर्वं महाभाग ममाख्यातुं त्वमर्हसि । (१०।१)

महत्कौतूहलं जातं कथां श्रोतुमिमां हरेः ॥ (१०।२)

पराशर उवाच । (११।१)

उषा बाणसुता विप्र पार्वतीं सह शम्भुना । (११।२)

क्रीडन्तीमुपलक्ष्योच्चैः स्पृहां चक्रे तदाश्रयाम् ॥ (११।३)

ततः सकलचित्तज्ञा गौरी तामाह भामिनीम् । (१२।१)

अलमत्यर्थतापेन भर्त्रा त्वमपि रंस्यसे ॥ (१२।२)

इत्युक्ते सा तदा चक्रे कदेति मतिमात्मनः । (१३।१)

को वा भर्ता ममेत्येनां पुनरप्याह पार्वती ॥ (१३।२)

वैशाखशुक्लद्वादश्यां स्वप्ने यो ऽभिभवं तव । (१४।१)

करिष्यति स ते भर्ता राजपुत्रि भविष्यति ॥ (१४।२)

पराशर उवाच । (१५।१)

तस्यां तिथौ पुमान्स्वप्ने यथा देव्या उदीरितम् । (१५।२)

तथैवाभिभवं चक्रे रागं चक्रे च तत्र सा ॥ (१५।३)

ततः प्रबुद्धा पुरुषम् अपश्यन्ती समुत्सुका । (१६।१)

क्व गतो ऽसीति निर्लज्जा मैत्रेयोक्तवती सखीम् ॥ (१६।२)

बाणस्य मन्त्री कुम्भाण्डः चित्रलेखा च तत्सुता । (१७।१)

तस्याः सख्यभवत्सा च प्राह को ऽयं त्वयोच्यते ॥ (१७।२)

यदा लज्जाकुला नास्यै कथयामास सा सखी । (१८।१)

तदा विश्वासमानीय सर्वमेवाभ्यवादयत् ॥ (१८।२)

विदितार्थां तु तामाह पुनरूषा यथोदितम् । (१९।१)

देव्या तथैव तत्प्राप्तौ यो ऽभ्युपायः कुरुष्व तम् ॥ (१९।२)

पराशर उवाच । (२०।१)

ततः पटे सुरान् दैत्यान्गन्धर्वांश्च प्रधानतः । (२०।२)

मनुष्यांश्चाभिलिख्यास्यै चित्रलेखा व्यदर्शयत् ॥ (२०।३)

अपास्य सा तु गन्धर्वांस्तथोरगसुरासुरान् । (२१।१)

मनुष्येषु ददौ दृष्टिं तेष्वप्यन्धकवृष्णिषु ॥ (२१।२)

कृष्णरामौ विलोक्यासीत्सुभ्रूर्लज्जाजडेव सा । (२२।१)

प्रद्युम्नदर्शने व्रीडादृष्टिं निन्ये ऽन्यतो द्विज ॥ (२२।२)

दृष्टमात्रे ततः कान्ते प्रद्युम्नतनये द्विज । (२३।१)

दृष्ट्वात्यर्थविलासिन्या लज्जा क्वापि निराकृता ॥ (२३।२)

सो ऽयं सो ऽयमितीत्युक्ते तया सा योगगामिनी । (२४।१)

व्झयं कृष्णस्य पौत्रस्ते भर्ता देव्या प्रसादितः । (२४।२)

ययौ द्वारवतीम् ऊषां समाश्वास्य ततः सखीम् ॥ (२४।३)