पराशर उवाच । (१।१)

चारुदेष्णं सुदेष्णं च चारुदेहं च वीर्यवान् । (१।२)

सुषेणं चारुगुप्तं च भद्रचारुं तथा परम् ॥ (१।३)

चारुविन्दं सुचारुं च चारुं च बलिनां वरम् । (२।१)

रुक्मिण्यजनयत्पुत्रान्कन्यां चारुमतीं तथा ॥ (२।२)

अन्याश्च भार्याः कृष्णस्य बभूवुः सप्त शोभनाः । (३।१)

कालिन्दी मित्रविन्दा च सत्या नाग्नजिती तथा ॥ (३।२)

देवी जाम्बवती चापि रोहिणी कामरूपिणी । (४।१)

मद्रराजसुता चान्या सुशीला शीलमण्डना ॥ (४।२)

सात्राजिती सत्यभामा लक्ष्मणा चारुहासिनी । (५।१)

षोडशासन् सहस्राणि स्त्रीणामन्यानि चक्रिणः ॥ (५।२)

प्रद्युम्नो ऽपि महावीर्यो रुक्मिणस्तनयां शुभाम् । (६।१)

स्वयंवरस्थां जग्राह सा च तं तनयं हरेः ॥ (६।२)

तस्यामस्याभवत्पुत्रो महाबलपराक्रमः । (७।१)

अनिरुद्धो रणे रुद्धो वीर्योदधिररिंदमः ॥ (७।२)

तस्यापि रुक्मिणः पौत्रीं वरयामास केशवः । (८।१)

दौहित्राय ददौ रुक्मी तां स्पर्धन्नपि शौरिणा ॥ (८।२)

तस्या विवाहे रामाद्या यादवा हरिणा सह । (९।१)

रुक्मिणो नगरं जग्मुर्नाम्ना भोजकटं द्विज ॥ (९।२)

विवाहे तत्र निर्वृत्ते प्राद्युम्नेः सुमहात्मनः । (१०।१)

कलिङ्गराजप्रमुखा रुक्मिणं वाक्यमब्रुवन् ॥ (१०।२)

अनक्षज्ञो हली द्यूते तथास्य व्यसनं महत् । (११।१)

न जयामो बलं कस्माद् द्यूते नैनं महाद्युते ॥ (११।२)

पराशर उवाच । (१२।१)

तथेति तानाह नृपान् रुक्मी बलसमन्वितः । (१२।२)

सभायां सह रामेण चक्रे द्यूतं च वै तदा ॥ (१२।३)

सहस्रमेकं निष्काणां रुक्मिणा विजितो बलः । (१३।१)

द्वितीये ऽपि पणे चान्यत्सहस्रं रुक्मिणा जितः ॥ (१३।२)

ततो दशसहस्राणि निष्काणां पणमाददे । (१४।१)

बलभद्रो ऽजयत्तानि रुक्मी द्यूतविदां वरः ॥ (१४।२)

ततो जहास स्वनवत्कलिङ्गाधिपतिर्द्विज । (१५।१)

दन्तान्विदर्शयन्मूढो रुक्मी चाह मदोद्धतः ॥ (१५।२)

अविद्यो ऽयं मया द्यूते बलदेवः पराजितः । (१६।१)

मुधैवाक्षावलेपान्धो यो ऽवमेने ऽक्षकोविदान् ॥ (१६।२)

दृष्ट्वा कलिङ्गराजानं प्रकाशदशनाननम् । (१७।१)

रुक्मिणं चापि दुर्वाक्यं कोपं चक्रे हलायुधः ॥ (१७।२)

ततः कोपपरीतात्मा निष्ककोटिं हलायुधः । (१८।१)

ग्लहं जग्राह रुक्मी च तदर्थे ऽक्षानपातयत् ॥ (१८।२)

अजयद्बलदेवस्तं प्राहोच्चैस्तं जितं मया । (१९।१)

मयेति रुक्मी प्राहोच्चैरलीकोक्तैरलं बल ॥ (१९।२)

त्वयोक्तो ऽयं ग्लहः सत्यं न मयैषो ऽनुमोदितः । (२०।१)

एवं त्वया चेद्विजितं मया न विजितं कथम् ॥ (२०।२)

पराशर उवाच । (२१।१)

अथान्तरिक्षे वागुच्चैः प्राह गम्भीरनादिनी । (२१।२)

बलदेवस्य तं कोपं वर्धयन्ती महात्मनः ॥ (२१।३)

जितं बलेन धर्मेण रुक्मिणा भाषितं मृषा । (२२।१)

अनुक्त्वापि वचः किंचित्कृतं भवति कर्मणा ॥ (२२।२)

ततो बलः समुत्थाय कोपसंरक्तलोचनः । (२३।१)

जघानाष्टापदेनैव रुक्मिणं स महाबलः ॥ (२३।२)

कलिङ्गराजं चादाय विस्फुरन्तं बलाद्बलः । (२४।१)

बभञ्ज दन्तान्कुपितो यैः प्रकाशं जहास सः ॥ (२४।२)

आकृष्य च महास्तम्भं जातरूपमयं बलः । (२५।१)

जघान ये ऽन्ये तत्पक्षाः भूभृतः कुपितो बलः ॥ (२५।२)

ततो हाहाकृतं सर्वं पलायनपरं द्विज । (२६।१)

तद्राजमण्डलं सर्वं बभूव कुपिते बले ॥ (२६।२)

बलेन निहतं श्रुत्वा रुक्मिणं मधुसूदनः । (२७।१)

नोवाच किंचिन्मैत्रेय रुक्मिणीबलयोर्भयात् ॥ (२७।२)

ततो ऽनिरुद्धमादाय कृतोद्वाहं द्विजोत्तमः । (२८।१)

द्वारकामाजगामाथ यदुचक्रं स केशवः ॥ (२८।२)