पराशर उवाच । (१।१)

गाः पालयन्तौ च पुनः सहितौ बलकेशवौ । (१।२)

भ्रममाणौ वने तस्मिन्रम्यं तालवनं गतौ ॥ (१।३)

तत्तु तालवनं नित्यं धेनुको नाम दानवः । (२।१)

नृगोमांसकृताहारः सदाध्यास्ते खराकृतिः ॥ (२।२)

तत्तु तालवनं पक्वफलसंपत्समन्वितम् । (३।१)

दृष्ट्वा स्पृहान्विता गोपाः फलादाने ऽब्रुवन्वचः ॥ (३।२)

गोपा ऊचुः । (४।१)

हे राम हे कृष्ण सदा धेनुकेनैष रक्ष्यते । (४।२)

भूप्रदेशो यतस्तस्मात्पक्वानीमानि सन्ति वै ॥ (४।३)

फलानि पश्य तालानां गन्धामोदितदिंशि च । (५।१)

वयमेतान्यभीप्सामः पात्यन्तां यदि रोचते ॥ (५।२)

पराशर उवाच । (६।१)

इति गोपकुमाराणां श्रुत्वा संकर्षणो वचः । (६।२)

कृष्णश्च पातयामास भुवि तालफलानि वै ॥ (६।३)

फलानां पततां शब्दमाकर्ण्य सुदुरासदः । (७।१)

आजगाम स दुष्टात्मा कोपाद्दैतेयगर्दभः ॥ (७।२)

पद्भ्यामुभाभ्यां स तदा पश्चिमाभ्यां बली बलम् । (८।१)

जघानोरसि ताभ्यां च स च तेनाप्यगृह्यत ॥ (८।२)

गृहीत्वा भ्रामणेनैव सो ऽम्बरे गतजीवितम् । (९।१)

तस्मिन् एव स चिक्षेप वेगेन तृणराजनि ॥ (९।२)

ततः फलान्यनेकानि तालाग्रान्निपतन्खरः । (१०।१)

पृथिव्यां पातयामास महावातो ऽम्बुदानिव ॥ (१०।२)

अन्यानप्यस्य वै ज्ञातीनागतान्दैत्यगर्दभान् । (११।१)

कृष्णश्चिक्षेप तालाग्रे बलभद्रश्च लीलया ॥ (११।२)

क्षणेनालंकृता पृथ्वी पक्वैस्तालफलैस्तथा । (१२।१)

दैत्यगर्दभदेहैश्च मैत्रेय शुशुभे ऽधिकम् ॥ (१२।२)

ततो गावो निराबाधास्तस्मिंस्तालवने द्विज । (१३।१)

नवशष्पं सुखं चेरुर्यन्न भुक्तमभूत्पुरा ॥ (१३।२)