पराशर उवाच । (१।१)

एवं संस्तूयमाना सा देवैर्देवमधारयत् । (१।२)

गर्भेण पुण्डरीकाक्षं जगतां त्राणकारणम् ॥ (१।३)

ततो ऽखिलजगत्पद्मबोधायाच्युतभानुना । (२।१)

देवकीपूर्वसंध्यायाम् आविर्भूतं महात्मना ॥ (२।२)

तज्जन्मदिनमत्यर्थमाह्लाद्यमलदिङ्मुखम् । (३।१)

बभूव सर्वलोकस्य कौमुदी शशिनो यथा ॥ (३।२)

सन्तः संतोषमधिकं प्रशमं चण्डमारुताः । (४।१)

प्रसादं निम्नगा याता जायमाने जनार्दने ॥ (४।२)

सिन्धवो निजशब्देन वाद्यं चक्रुर्मनोहरम् । (५।१)

जगुर्गन्धर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥ (५।२)

ससृजुः पुष्पवर्षाणि देवा भुव्यन्तरिक्षगाः । (६।१)

जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने ॥ (६।२)

मन्दं जगर्जुर्जलदाः पुष्पवृष्टिमुचो द्विज ॥ (७।१)

फुल्लेन्दीवरपत्राभं चतुर्बाहुमुदीक्ष्य तम् । (८।१)

श्रीवत्सवक्षसं जातं तुष्टावानकदुन्दुभिः ॥ (८।२)

अभिष्टूय च तं वाग्भिः प्रसन्नाभिर्महामतिः । (९।१)

विज्ञापयामास तदा कंसाद्भीतो द्विजोत्तम ॥ (९।२)

वसुदेव उवाच । (१०।१)

ज्ञातो ऽसि देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधरम् । (१०।२)

दिव्यं रूपमिदं देव प्रसादेनोपसंहर ॥ (१०।३)

अद्यैव देव कंसो ऽयं कुरुते मम यातनाम् । (११।१)

अवतीर्णमिति ज्ञात्वा त्वमस्मिन् मम मन्दिरे ॥ (११।२)

देवक्युवाच । (१२।१)

यो ऽनन्तरूपो ऽखिलविश्वरूपो गर्भे ऽपि लोकान्वपुषा बिभर्ति । (१२।२)

प्रसीदतामेष स देवदेवः स्वमाययाविष्कृतबालरूपः ॥ (१२।३)

उपसंहर सर्वात्मन् रूपमेतच्चतुर्भुजम् । (१३।१)

जानातु मावतारं ते कंसो ऽयं दितिजात्मजः ॥ (१३।२)

भगवानुवाच । (१४।१)

स्तुतो ऽहं यत्त्वया पूर्वं पुत्रार्थिन्या तदद्य ते । (१४।२)

सफलं देवि संजातं जातो ऽहं यत्तवोदरात् ॥ (१४।३)

पराशर उवाच । (१५।१)

इत्युक्त्वा भगवांस्तूष्णीं बभूव मुनिसत्तम । (१५।२)

वसुदेवो ऽपि तं रात्रावादाय प्रययौ बहिः ॥ (१५।३)

मोहिताश्चाभवंस्तत्र रक्षिणो योगनिद्रया । (१६।१)

मथुराद्वारपालाश्च व्रजत्यानकदुन्दुभौ ॥ (१६।२)

वर्षतां जलदानां च तोयमत्युल्बणं निशि । (१७।१)

संछाद्यानुययौ शेषः फणैरानकदुन्दुभिम् ॥ (१७।२)

यमुनां चातिगम्भीरां नानावर्तशताकुलाम् । (१८।१)

वसुदेवो वहन्विष्णुं जानुमात्रवहां ययौ ॥ (१८।२)

कंसस्य करमादाय तत्रैवाभ्यागतांस्तटे । (१९।१)

नन्दादीन्गोपवृद्धांश्च यमुनायां ददर्श सः ॥ (१९।२)

तस्मिन्काले यशोदापि मोहिता योगनिद्रया । (२०।१)

तामेव कन्यां मैत्रेय प्रसूता मोहिते जने ॥ (२०।२)

वसुदेवो ऽपि विन्यस्य बालमादाय दारिकाम् । (२१।१)

यशोदाशयने तूर्णमाजगामामितद्युतिः ॥ (२१।२)

ददृशे च प्रबुद्धा सा यशोदा जातमात्मजम् । (२२।१)

नीलोत्पलदलश्यामं ततो ऽत्यर्थं मुदं ययौ ॥ (२२।२)

आदाय वसुदेवो ऽपि दारिकां निजमन्दिरे । (२३।१)

देवकीशयने न्यस्य यथापूर्वमतिष्ठत ॥ (२३।२)

ततो बालध्वनिं श्रुत्वा रक्षिणः सहसोत्थिताः । (२४।१)

कंसायावेदयामासुर्देवकीप्रसवं द्विज ॥ (२४।२)

कंसस्तूर्णम् उपेत्यैनां ततो जग्राह बालिकाम् । (२५।१)

मुञ्च मुञ्चेति देवक्या सन्नकण्ठ्या निवारितः ॥ (२५।२)

चिक्षेप च शिलापृष्ठे सा क्षिप्ता वियति स्थितिम् । (२६।१)

अवाप रूपं च महत् सायुधाष्टमहाभुजम् ॥ (२६।२)

प्रजहास तथैवोच्चैः कंसं च रुषिताब्रवीत् । (२७।१)

किं मया क्षिप्तया कंस जातो यस्त्वां वधिष्यति ॥ (२७।२)

सर्वस्वभूतो देवानामासीन्मृत्युः पुरा स ते । (२८।१)

तदेतत् सम्प्रधार्याशु क्रियतां हितम् आत्मनः ॥ (२८।२)

इत्युक्त्वा प्रययौ देवी दिव्यस्रग्गन्धभूषणा । (२९।१)

पश्यतो भोजराजस्य स्तुता सिद्धैर्विहायसा ॥ (२९।२)