शौनक उवाच । (१।१)

हत्वा स्वरिक्थस्पृध आततायिनो युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः । (१।२)

सहानुजैः प्रत्यवरुद्धभोजनः कथं प्रवृत्तः किम् अकार्षीत् ततः ॥ (१।३)

सूत उवाच । (२।१)

वंशं कुरोर्वंशदवाग्निनिर्हृतं संरोहयित्वा भवभावनो हरिः । (२।२)

निवेशयित्वा निजराज्य ईश्वरो युधिष्ठिरं प्रीतमना बभूव ह ॥ (२।३)

निशम्य भीष्मोक्तम् अथाच्युतोक्तं प्रवृत्तविज्ञानविधूतविभ्रमः । (३।१)

शशास गाम् इन्द्र इवाजिताश्रयः परिध्युपान्ताम् अनुजानुवर्तितः ॥ (३।२)

कामं ववर्ष पर्जन्यः सर्वकामदुघा मही । (४।१)

सिषिचुः स्म व्रजान् गावः पयसोधस्वतीर्मुदा ॥ (४।२)

नद्यः समुद्रा गिरयः सवनस्पतिवीरुधः । (५।१)

फलन्त्योषधयः सर्वाः कामम् अन्वृतु तस्य वै ॥ (५।२)

नाधयो व्याधयः क्लेशा दैवभूतात्महेतवः । (६।१)

अजातशत्रावभवन् जन्तूनां राज्ञि कर्हिचित् ॥ (६।२)

उषित्वा हास्तिनपुरे मासान् कतिपयान् हरिः । (७।१)

सुहृदां च विशोकाय स्वसुश्च प्रियकाम्यया ॥ (७।२)

आमन्त्र्य चाभ्यनुज्ञातः परिष्वज्याभिवाद्य तम् । (८।१)

आरुरोह रथं कैश्चित् परिष्वक्तो ऽभिवादितः ॥ (८।२)

सुभद्रा द्रौपदी कुन्ती विराटतनया तथा । (९।१)

गान्धारी धृतराष्ट्रश्च युयुत्सुर्गौतमो यमौ ॥ (९।२)

वृकोदरश्च धौम्यश्च स्त्रियो मत्स्यसुतादयः । (१०।१)

न सेहिरे विमुह्यन्तो विरहं शार्ङ्गधन्वनः ॥ (१०।२)

सत्सङ्गान् मुक्तदुःसङ्गो हातुं नोत्सहते बुधः । (११।१)

कीर्त्यमानं यशो यस्य सकृदाकर्ण्य रोचनम् ॥ (११।२)

तस्मिन् न्यस्तधियः पार्थाः सहेरन् विरहं कथम् । (१२।१)

दर्शनस्पर्शसंलाप शयनासनभोजनैः ॥ (१२।२)

सर्वे ते ऽनिमिषैरक्षैस्तम् अनुद्रुतचेतसः । (१३।१)

वीक्षन्तः स्नेहसम्बद्धा विचेलुस्तत्र तत्र ह ॥ (१३।२)

न्यरुन्धन्न् उद्गलद्बाष्पम् औत्कण्ठ्याद्देवकीसुते । (१४।१)

निर्यात्यगारान् नो ऽभद्रम् इति स्याद्बान्धवस्त्रियः ॥ (१४।२)

मृदङ्गशङ्खभेर्यश्च वीणापणवगोमुखाः । (१५।१)

धुन्धुर्यानकघण्टाद्या नेदुर्दुन्दुभयस्तथा ॥ (१५।२)

प्रासादशिखरारूढाः कुरुनार्यो दिदृक्षया । (१६।१)

ववृषुः कुसुमैः कृष्णं प्रेमव्रीडास्मितेक्षणाः ॥ (१६।२)

सितातपत्रं जग्राह मुक्तादामविभूषितम् । (१७।१)

रत्नदण्डं गुडाकेशः प्रियः प्रियतमस्य ह ॥ (१७।२)

उद्धवः सात्यकिश्चैव व्यजने परमाद्भुते । (१८।१)

विकीर्यमाणः कुसुमै रेजे मधुपतिः पथि ॥ (१८।२)

अश्रूयन्ताशिषः सत्यास्तत्र तत्र द्विजेरिताः । (१९।१)

नानुरूपानुरूपाश्च निर्गुणस्य गुणात्मनः ॥ (१९।२)

अन्योन्यम् आसीत् संजल्प उत्तमश्लोकचेतसाम् । (२०।१)

कौरवेन्द्रपुरस्त्रीणां सर्वश्रुतिमनोहरः ॥ (२०।२)

स वै किलायं पुरुषः पुरातनो य एक आसीदविशेष आत्मनि । (२१।१)

अग्रे गुणेभ्यो जगदात्मनीश्वरे निमीलितात्मन् निशि सुप्तशक्तिषु ॥ (२१।२)

स एव भूयो निजवीर्यचोदितां स्वजीवमायां प्रकृतिं सिसृक्षतीम् । (२२।१)

अनामरूपात्मनि रूपनामनी विधित्समानो ऽनुससार शास्त्रकृत् ॥ (२२।२)

स वा अयं यत् पदम् अत्र सूरयो जितेन्द्रिया निर्जितमातरिश्वनः । (२३।१)

पश्यन्ति भक्त्युत्कलितामलात्मना नन्वेष सत्त्वं परिमार्ष्टुम् अर्हति ॥ (२३।२)

स वा अयं सख्यनुगीतसत्कथो वेदेषु गुह्येषु च गुह्यवादिभिः । (२४।१)

य एक ईशो जगदात्मलीलया सृजत्यवत्यत्ति न तत्र सज्जते ॥ (२४।२)

यदा ह्यधर्मेण तमोधियो नृपा जीवन्ति तत्रैष हि सत्त्वतः किल । (२५।१)

धत्ते भगं सत्यम् ऋतं दयां यशो भवाय रूपाणि दधद्युगे युगे ॥ (२५।२)

अहो अलं श्लाघ्यतमं यदोः कुलम् अहो अलं पुण्यतमं मधोर्वनम् । (२६।१)

यदेष पुंसाम् ऋषभः श्रियः पतिः स्वजन्मना चङ्क्रमणेन चाञ्चति ॥ (२६।२)

अहो बत स्वर्यशसस्तिरस्करी कुशस्थली पुण्ययशस्करी भुवः । (२७।१)

पश्यन्ति नित्यं यदनुग्रहेषितं स्मितावलोकं स्वपतिं स्म यत्प्रजाः ॥ (२७।२)

नूनं व्रतस्नानहुतादिनेश्वरः समर्चितो ह्यस्य गृहीतपाणिभिः । (२८।१)

पिबन्ति याः सख्यधरामृतं मुहुर् व्रजस्त्रियः संमुमुहुर्यदाशयाः ॥ (२८।२)

या वीर्यशुल्केन हृताः स्वयंवरे प्रमथ्य चैद्यप्रमुखान् हि शुष्मिणः । (२९।१)

प्रद्युम्नसाम्बाम्बसुतादयो ऽपरा याश्चाहृता भौमवधे सहस्रशः ॥ (२९।२)

एताः परं स्त्रीत्वम् अपास्तपेशलं निरस्तशौचं बत साधु कुर्वते । (३०।१)

यासां गृहात् पुष्करलोचनः पतिर् न जात्वपैत्याहृतिभिर्हृदि स्पृशन् ॥ (३०।२)

एवंविधा गदन्तीनां स गिरः पुरयोषिताम् । (३१।१)

निरीक्षणेनाभिनन्दन् सस्मितेन ययौ हरिः ॥ (३१।२)

अजातशत्रुः पृतनां गोपीथाय मधुद्विषः । (३२।१)

परेभ्यः शङ्कितः स्नेहात् प्रायुङ्क्त चतुरङ्गिणीम् ॥ (३२।२)

अथ दूरागतान् शौरिः कौरवान् विरहातुरान् । (३३।१)

संनिवर्त्य दृढं स्निग्धान् प्रायात् स्वनगरीं प्रियैः ॥ (३३।२)

कुरुजाङ्गलपाञ्चालान् शूरसेनान् सयामुनान् । (३४।१)

ब्रह्मावर्तं कुरुक्षेत्रं मत्स्यान् सारस्वतान् अथ ॥ (३४।२)

मरुधन्वम् अतिक्रम्य सौवीराभीरयोः परान् । (३५।१)

आनर्तान् भार्गवोपागाच्छ्रान्तवाहो मनाग् विभुः ॥ (३५।२)

तत्र तत्र ह तत्रत्यैर्हरिः प्रत्युद्यतार्हणः । (३६।१)

सायं भेजे दिशं पश्चाद्गविष्ठो गां गतस्तदा ॥ (३६।२)