मैत्रेय उवाच । (१।१)

पितृभ्यां प्रस्थिते साध्वी पतिम् इङ्गितकोविदा । (१।२)

नित्यं पर्यचरत् प्रीत्या भवानीव भवं प्रभुम् ॥ (१।३)

विश्रम्भेणात्मशौचेन गौरवेण दमेन च । (२।१)

शुश्रूषया सौहृदेन वाचा मधुरया च भोः ॥ (२।२)

विसृज्य कामं दम्भं च द्वेषं लोभम् अघं मदम् । (३।१)

अप्रमत्तोद्यता नित्यं तेजीयांसम् अतोषयत् ॥ (३।२)

स वै देवर्षिवर्यस् तां मानवीं समनुव्रताम् । (४।१)

दैवाद् गरीयसः पत्युर् आशासानां महाशिषः ॥ (४।२)

कालेन भूयसा क्षामां कर्शितां व्रतचर्यया । (५।१)

प्रेमगद्गदया वाचा पीडितः कृपयाब्रवीत् ॥ (५।२)

कर्दम उवाच । (६।१)

तुष्टो ऽहम् अद्य तव मानवि मानदायाः शुश्रूषया परमया परया च भक्त्या । (६।२)

यो देहिनाम् अयम् अतीव सुहृत् स देहो नावेक्षितः समुचितः क्षपितुं मदर्थे ॥ (६।३)

ये मे स्वधर्मनिरतस्य तपःसमाधिविद्यात्मयोगविजिता भगवत्प्रसादाः । (७।१)

तान् एव ते मदनुसेवनयावरुद्धान् दृष्टिं प्रपश्य वितराम्य् अभयान् अशोकान् ॥ (७।२)

अन्ये पुनर् भगवतो भ्रुव उद्विजृम्भविभ्रंशितार्थरचनाः किम् उरुक्रमस्य । (८।१)

सिद्धासि भुङ्क्ष्व विभवान् निजधर्मदोहान् दिव्यान् नरैर् दुरधिगान् नृपविक्रियाभिः ॥ (८।२)

एवं ब्रुवाणम् अबलाखिलयोगमायाविद्याविचक्षणम् अवेक्ष्य गताधिर् आसीत् । (९।१)

सम्प्रश्रयप्रणयविह्वलया गिरेषद् व्रीडावलोकविलसद्धसिताननाह ॥ (९।२)

देवहूतिर् उवाच । (१०।१)

राद्धं बत द्विजवृषैतद् अमोघयोगमायाधिपे त्वयि विभो तद् अवैमि भर्तः । (१०।२)

यस् ते ऽभ्यधायि समयः सकृद् अङ्गसङ्गो भूयाद् गरीयसि गुणः प्रसवः सतीनाम् ॥ (१०।३)

तत्रेतिकृत्यम् उपशिक्ष यथोपदेशं येनैष मे कर्शितो ऽतिरिरंसयात्मा । (११।१)

सिध्येत ते कृतमनोभवधर्षिताया दीनस् तद् ईश भवनं सदृशं विचक्ष्व ॥ (११।२)

मैत्रेय उवाच । (१२।१)

प्रियायाः प्रियम् अन्विच्छन् कर्दमो योगम् आस्थितः । (१२।२)

विमानं कामगं क्षत्तस् तर्ह्य् एवाविरचीकरत् ॥ (१२।३)

सर्वकामदुघं दिव्यं सर्वरत्नसमन्वितम् । (१३।१)

सर्वर्द्ध्युपचयोदर्कं मणिस्तम्भैर् उपस्कृतम् ॥ (१३।२)

दिव्योपकरणोपेतं सर्वकालसुखावहम् । (१४।१)

पट्टिकाभिः पताकाभिर् विचित्राभिर् अलंकृतम् ॥ (१४।२)

स्रग्भिर् विचित्रमाल्याभिर् मञ्जुशिञ्जत्षडङ्घ्रिभिः । (१५।१)

दुकूलक्षौमकौशेयैर् नानावस्त्रैर् विराजितम् ॥ (१५।२)

उपर्य् उपरि विन्यस्तनिलयेषु पृथक् पृथक् । (१६।१)

क्षिप्तैः कशिपुभिः कान्तं पर्यङ्कव्यजनासनैः ॥ (१६।२)

तत्र तत्र विनिक्षिप्तनानाशिल्पोपशोभितम् । (१७।१)

महामरकतस्थल्या जुष्टं विद्रुमवेदिभिः ॥ (१७।२)

द्वाःसु विद्रुमदेहल्या भातं वज्रकपाटवत् । (१८।१)

शिखरेष्व् इन्द्रनीलेषु हेमकुम्भैर् अधिश्रितम् ॥ (१८।२)

चक्षुष्मत् पद्मरागाग्र्यैर् वज्रभित्तिषु निर्मितैः । (१९।१)

जुष्टं विचित्रवैतानैर् महार्हैर् हेमतोरणैः ॥ (१९।२)

हंसपारावतव्रातैस् तत्र तत्र निकूजितम् । (२०।१)

कृत्रिमान् मन्यमानैः स्वान् अधिरुह्याधिरुह्य च ॥ (२०।२)

विहारस्थानविश्रामसंवेशप्राङ्गणाजिरैः । (२१।१)

यथोपजोषं रचितैर् विस्मापनम् इवात्मनः ॥ (२१।२)

ईदृग् गृहं तत् पश्यन्तीं नातिप्रीतेन चेतसा । (२२।१)

सर्वभूताशयाभिज्ञः प्रावोचत् कर्दमः स्वयम् ॥ (२२।२)

निमज्यास्मिन् ह्रदे भीरु विमानम् इदम् आरुह । (२३।१)

इदं शुक्लकृतं तीर्थम् आशिषां यापकं नृणाम् ॥ (२३।२)

सा तद् भर्तुः समादाय वचः कुवलयेक्षणा । (२४।१)

सरजं बिभ्रती वासो वेणीभूतांश् च मूर्धजान् ॥ (२४।२)

अङ्गं च मलपङ्केन संछन्नं शबलस्तनम् । (२५।१)

आविवेश सरस्वत्याः सरः शिवजलाशयम् ॥ (२५।२)

सान्तः सरसि वेश्मस्थाः शतानि दश कन्यकाः । (२६।१)

सर्वाः किशोरवयसो ददर्शोत्पलगन्धयः ॥ (२६।२)

तां दृष्ट्वा सहसोत्थाय प्रोचुः प्राञ्जलयः स्त्रियः । (२७।१)

वयं कर्मकरीस् तुभ्यं शाधि नः करवाम किम् ॥ (२७।२)

स्नानेन तां महार्हेण स्नापयित्वा मनस्विनीम् । (२८।१)

दुकूले निर्मले नूतने ददुर् अस्यै च मानदाः ॥ (२८।२)

भूषणानि परार्ध्यानि वरीयांसि द्युमन्ति च । (२९।१)

अन्नं सर्वगुणोपेतं पानं चैवामृतासवम् ॥ (२९।२)

अथादर्शे स्वम् आत्मानं स्रग्विणं विरजाम्बरम् । (३०।१)

विरजं कृतस्वस्त्ययनं कन्याभिर् बहुमानितम् ॥ (३०।२)

स्नातं कृतशिरःस्नानं सर्वाभरणभूषितम् । (३१।१)

निष्कग्रीवं वलयिनं कूजत्काञ्चननूपुरम् ॥ (३१।२)

श्रोण्योर् अध्यस्तया काञ्च्या काञ्चन्या बहुरत्नया । (३२।१)

हारेण च महार्हेण रुचकेन च भूषितम् ॥ (३२।२)

सुदता सुभ्रुवा श्लक्ष्णस्निग्धापाङ्गेन चक्षुषा । (३३।१)

पद्मकोशस्पृधा नीलैर् अलकैश् च लसन्मुखम् ॥ (३३।२)

यदा सस्मार ऋषभम् ऋषीणां दयितं पतिम् । (३४।१)

तत्र चास्ते सह स्त्रीभिर् यत्रास्ते स प्रजापतिः ॥ (३४।२)

भर्तुः पुरस्ताद् आत्मानं स्त्रीसहस्रवृतं तदा । (३५।१)

निशाम्य तद्योगगतिं संशयं प्रत्यपद्यत ॥ (३५।२)

स तां कृतमलस्नानां विभ्राजन्तीम् अपूर्ववत् । (३६।१)

आत्मनो बिभ्रतीं रूपं संवीतरुचिरस्तनीम् ॥ (३६।२)

विद्याधरीसहस्रेण सेव्यमानां सुवाससम् । (३७।१)

जातभावो विमानं तद् आरोहयद् अमित्रहन् ॥ (३७।२)

तस्मिन्न् अलुप्तमहिमा प्रिययानुरक्तो विद्याधरीभिर् उपचीर्णवपुर् विमाने । (३८।१)

बभ्राज उत्कचकुमुद्गणवान् अपीच्यस् ताराभिर् आवृत इवोडुपतिर् नभःस्थः ॥ (३८।२)

तेनाष्टलोकपविहारकुलाचलेन्द्रद्रोणीष्व् अनङ्गसखमारुतसौभगासु । (३९।१)

सिद्धैर् नुतो द्युधुनिपातशिवस्वनासु रेमे चिरं धनदवल्ललनावरूथी ॥ (३९।२)

वैश्रम्भके सुरवने नन्दने पुष्पभद्रके । (४०।१)

मानसे चैत्ररथ्ये च स रेमे रामया रतः ॥ (४०।२)

भ्राजिष्णुना विमानेन कामगेन महीयसा । (४१।१)

वैमानिकान् अत्यशेत चरल् लोकान् यथानिलः ॥ (४१।२)

किं दुरापादनं तेषां पुंसाम् उद्दामचेतसाम् । (४२।१)

यैर् आश्रितस् तीर्थपदश् चरणो व्यसनात्ययः ॥ (४२।२)

प्रेक्षयित्वा भुवो गोलं पत्न्यै यावान् स्वसंस्थया । (४३।१)

बह्वाश्चर्यं महायोगी स्वाश्रमाय न्यवर्तत ॥ (४३।२)

विभज्य नवधात्मानं मानवीं सुरतोत्सुकाम् । (४४।१)

रामां निरमयन् रेमे वर्षपूगान् मुहूर्तवत् ॥ (४४।२)

तस्मिन् विमान उत्कृष्टां शय्यां रतिकरीं श्रिता । (४५।१)

न चाबुध्यत तं कालं पत्यापीच्येन संगता ॥ (४५।२)

एवं योगानुभावेन दम्पत्योर् रममाणयोः । (४६।१)

शतं व्यतीयुः शरदः कामलालसयोर् मनाक् ॥ (४६।२)

तस्याम् आधत्त रेतस् तां भावयन्न् आत्मनात्मवित् । (४७।१)

नोधा विधाय रूपं स्वं सर्वसंकल्पविद् विभुः ॥ (४७।२)

अतः सा सुषुवे सद्यो देवहूतिः स्त्रियः प्रजाः । (४८।१)

सर्वास् ताश् चारुसर्वाङ्ग्यो लोहितोत्पलगन्धयः ॥ (४८।२)

पतिं सा प्रव्रजिष्यन्तं तदालक्ष्योशती बहिः । (४९।१)

स्मयमाना विक्लवेन हृदयेन विदूयता ॥ (४९।२)

लिखन्त्य् अधोमुखी भूमिं पदा नखमणिश्रिया । (५०।१)

उवाच ललितां वाचं निरुध्याश्रुकलां शनैः ॥ (५०।२)

देवहूतिर् उवाच । (५१।१)

सर्वं तद् भगवान् मह्यम् उपोवाह प्रतिश्रुतम् । (५१।२)

अथापि मे प्रपन्नाया अभयं दातुम् अर्हसि ॥ (५१।३)

ब्रह्मन् दुहितृभिस् तुभ्यं विमृग्याः पतयः समाः । (५२।१)

कश्चित् स्यान् मे विशोकाय त्वयि प्रव्रजिते वनम् ॥ (५२।२)

एतावतालं कालेन व्यतिक्रान्तेन मे प्रभो । (५३।१)

इन्द्रियार्थप्रसङ्गेन परित्यक्तपरात्मनः ॥ (५३।२)

इन्द्रियार्थेषु सजन्त्या प्रसङ्गस् त्वयि मे कृतः । (५४।१)

अजानन्त्या परं भावं तथाप्य् अस्त्व् अभयाय मे ॥ (५४।२)

सङ्गो यः संसृतेर् हेतुर् असत्सु विहितो ऽधिया । (५५।१)

स एव साधुषु कृतो निःसङ्गत्वाय कल्पते ॥ (५५।२)

नेह यत् कर्म धर्माय न विरागाय कल्पते । (५६।१)

न तीर्थपदसेवायै जीवन्न् अपि मृतो हि सः ॥ (५६।२)

साहं भगवतो नूनं वञ्चिता मायया दृढम् । (५७।१)

यत् त्वां विमुक्तिदं प्राप्य न मुमुक्षेय बन्धनात् ॥ (५७।२)