श्रीब्राह्मण उवाच । (१।१)

परिग्रहो हि दुःखाय यद् यत् प्रियतमं नॄणाम् । (१।२)

अनन्तं सुखम् आप्नोति तद् विद्वान् यस् त्व् अकिञ्चनः ॥ (१।३)

सामिषं कुररं जघ्नुर् बलिनो ऽन्ये निरामिषाः । (२।१)

तदामिषं परित्यज्य स सुखं समविन्दत ॥ (२।२)

न मे मानापमानौ स्तो न चिन्ता गेहपुत्रिणाम् । (३।१)

आत्मक्रीड आत्मरतिर् विचरामीह बालवत् ॥ (३।२)

द्वाव् एव चिन्तया मुक्तौ परमानन्द आप्लुतौ । (४।१)

यो विमुग्धो जडो बालो यो गुणेभ्यः परं गतः ॥ (४।२)

क्वचित् कुमारी त्व् आत्मानं वृणानान् गृहम् आगतान् । (५।१)

स्वयं तान् अर्हयामास क्वापि यातेषु बन्धुषु ॥ (५।२)

तेषाम् अभ्यवहारार्थं शालीन् रहसि पार्थिव । (६।१)

अवघ्नन्त्याः प्रकोष्ठस्थाश् चक्रुः शङ्खाः स्वनं महत् ॥ (६।२)

सा तज् जुगुप्सितं मत्वा महती व्रीडिता ततः । (७।१)

बभञ्जैकैकशः शङ्खान् द्वौ द्वौ पाण्योर् अशेषयत् ॥ (७।२)

उभयोर् अप्य् अभूद् घोषो ह्य् अवघ्नन्त्याः स्वशङ्खयोः । (८।१)

तत्राप्य् एकं निरभिदद् एकस्मान् नाभवद् ध्वनिः ॥ (८।२)

अन्वशिक्षम् इमं तस्या उपदेशम् अरिंदम । (९।१)

लोकान् अनुचरन्न् एतान् लोकतत्त्वविवित्सया ॥ (९।२)

वासे बहूनां कलहो भवेद् वार्त्ता द्वयोर् अपि । (१०।१)

एक एव वसेत् तस्मात् कुमार्या इव कङ्कणः ॥ (१०।२)

मन एकत्र संयुञ्ज्याज् जितश्वासो जितासनः । (११।१)

वैराग्याभ्यासयोगेन ध्रियमाणम् अतन्द्रितः ॥ (११।२)

यस्मिन् मनो लब्धपदं यद् एतच् छनैः शनैर् मुञ्चति कर्मरेणून् । (१२।१)

सत्त्वेन वृद्धेन रजस् तमश् च विधूय निर्वाणम् उपैत्य् अनिन्धनम् ॥ (१२।२)

तदैवम् आत्मन्य् अवरुद्धचित्तो न वेद किंचिद् बहिर् अन्तरं वा । (१३।१)

यथेषुकारो नृपतिं व्रजन्तम् इषौ गतात्मा न ददर्श पार्श्वे ॥ (१३।२)

एकचार्य् अनिकेतः स्याद् अप्रमत्तो गुहाशयः । (१४।१)

अलक्ष्यमाण आचारैर् मुनिर् एको ऽल्पभाषणः ॥ (१४।२)

गृहारम्भो हि दुःखाय विफलश् चाध्रुवात्मनः । (१५।१)

सर्पः परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखम् एधते ॥ (१५।२)

एको नारायणो देवः पूर्वसृष्टं स्वमायया । (१६।१)

संहृत्य कालकलया कल्पान्त इदम् ईश्वरः । (१६।२)

एक एवाद्वितीयो ऽभूद् आत्माधारो ऽखिलाश्रयः ॥ (१६।३)

कालेनात्मानुभावेन साम्यं नीतासु शक्तिषु । (१७।१)

सत्त्वादिष्व् आदिपुरुषः प्रधानपुरुषेश्वरः ॥ (१७।२)

परावराणां परम आस्ते कैवल्यसंज्ञितः । (१८।१)

केवलानुभवानन्दसंदोहो निरुपाधिकः ॥ (१८।२)

केवलात्मानुभावेन स्वमायां त्रिगुणात्मिकाम् । (१९।१)

संक्षोभयन् सृजत्य् आदौ तया सूत्रम् अरिंदम ॥ (१९।२)

ताम् आहुस् त्रिगुणव्यक्तिं सृजन्तीं विश्वतोमुखम् । (२०।१)

यस्मिन् प्रोतम् इदं विश्वं येन संसरते पुमान् ॥ (२०।२)

यथोर्णनाभिर् हृदयाद् ऊर्णां संतत्य वक्त्रतः । (२१।१)

तया विहृत्य भूयस् तां ग्रसत्य् एवं महेश्वरः ॥ (२१।२)

यत्र यत्र मनो देही धारयेत् सकलं धिया । (२२।१)

स्नेहाद् द्वेषाद् भयाद् वापि याति तत्तत्स्वरूपताम् ॥ (२२।२)

कीटः पेशस्कृतं ध्यायन् कुड्यां तेन प्रवेशितः । (२३।१)

याति तत्सात्मतां राजन् पूर्वरूपम् असंत्यजन् ॥ (२३।२)

एवं गुरुभ्य एतेभ्य एषा मे शिक्षिता मतिः । (२४।१)

स्वात्मोपशिक्षितां बुद्धिं शृणु मे वदतः प्रभो ॥ (२४।२)

देहो गुरुर् मम विरक्तिविवेकहेतुर् बिभ्रत् स्म सत्त्वनिधनं सततार्त्युदर्कम् । (२५।१)

तत्त्वान्य् अनेन विमृशामि यथा तथापि पारक्यम् इत्य् अवसितो विचराम्य् असङ्गः ॥ (२५।२)

जायात्मजार्थपशुभृत्यगृहाप्तवर्गान् पुष्णाति यत्प्रियचिकीर्षया वितन्वन् । (२६।१)

स्वान्ते सकृच्छ्रम् अवरुद्धधनः स देहः सृष्ट्वास्य बीजम् अवसीदति वृक्षधर्मः ॥ (२६।२)

जिह्वैकतो ऽमुम् अपकर्षति कर्हि तर्षा शिश्नो ऽन्यतस् त्वग् उदरं श्रवणं कुतश्चित् । (२७।१)

घ्राणो ऽन्यतश् चपलदृक् क्व च कर्मशक्तिर् बह्व्यः सपत्न्य इव गेहपतिं लुनन्ति ॥ (२७।२)

सृष्ट्वा पुराणि विविधान्य् अजयात्मशक्त्या वृक्षान् सरीसृपपशून् खगदन्दशूकान् । (२८।१)

तैस् तैर् अतुष्टहृदयः पुरुषं विधाय ब्रह्मावलोकधिषणं मुदम् आप देवः ॥ (२८।२)

लब्ध्वा सुदुर्लभम् इदं बहुसम्भवान्ते मानुष्यम् अर्थदम् अनित्यम् अपीह धीरः । (२९।१)

तूर्णं यतेत न पतेद् अनुमृत्यु यावन् निःश्रेयसाय विषयः खलु सर्वतः स्यात् ॥ (२९।२)

एवं संजातवैराग्यो विज्ञानालोक आत्मनि । (३०।१)

विचरामि महीम् एतां मुक्तसङ्गो ऽनहंकृतः ॥ (३०।२)

न ह्य् एकस्माद् गुरोर् ज्ञानं सुस्थिरं स्यात् सुपुष्कलम् । (३१।१)

ब्रह्मैतद् अद्वितीयं वै गीयते बहुधर्षिभिः ॥ (३१।२)

श्रीभगवान् उवाच । (३२।१)

इत्य् उक्त्वा स यदुं विप्रस् तम् आमन्त्र्य गभीरधीः । (३२।२)

वन्दितः स्वर्चितो राज्ञा ययौ प्रीतो यथागतम् ॥ (३२।३)

अवधूतवचः श्रुत्वा पूर्वेषां नः स पूर्वजः । (३३।१)

सर्वसङ्गविनिर्मुक्तः समचित्तो बभूव ह ॥ (३३।२)