श्रीशुक उवाच । (१।१)

कृत्वा दैत्यवधं कृष्णः सरामो यदुभिर् वृतः । (१।२)

भुवो ऽवतारयद् भारं जविष्ठं जनयन् कलिम् ॥ (१।३)

ये कोपिताः सुबहु पाण्डुसुताः सपत्नैर् दुर्द्यूतहेलनकचग्रहणादिभिस् तान् । (२।१)

कृत्वा निमित्तम् इतरेतरतः समेतान् हत्वा नृपान् निरहरत् क्षितिभारम् ईशः ॥ (२।२)

भूभारराजपृतना यदुभिर् निरस्य गुप्तैः स्वबाहुभिर् अचिन्तयद् अप्रमेयः । (३।१)

मन्ये ऽवनेर् ननु गतो ऽप्य् अगतं हि भारं यद् यादवं कुलम् अहो अविषह्यम् आस्ते ॥ (३।२)

नैवान्यतः परिभवो ऽस्य भवेत् कथंचिन् मत्संश्रयस्य विभवोन्नहनस्य नित्यम् । (४।१)

अन्तः कलिं यदुकुलस्य विधाय वेणुस्तम्बस्य वह्निम् इव शान्तिम् उपैमि धाम ॥ (४।२)

एवं व्यवसितो राजन् सत्यसंकल्प ईश्वरः । (५।१)

शापव्याजेन विप्राणां संजह्रे स्वकुलं विभुः ॥ (५।२)

स्वमूर्त्या लोकलावण्यनिर्मुक्त्या लोचनं नृणाम् । (६।१)

गीर्भिस् ताः स्मरतां चित्तं पदैस् तान् ईक्षतां क्रियाः ॥ (६।२)

आच्छिद्य कीर्तिं सुश्लोकां वितत्य ह्य् अञ्जसा नु कौ । (७।१)

तमो ऽनया तरिष्यन्तीत्य् अगात् स्वं पदम् ईश्वरः ॥ (७।२)

श्रीराजोवाच । (८।१)

ब्रह्मण्यानां वदान्यानां नित्यं वृद्धोपसेविनाम् । (८।२)

विप्रशापः कथम् अभूद् वृष्णीनां कृष्णचेतसाम् ॥ (८।३)

यन्निमित्तः स वै शापो यादृशो द्विजसत्तम । (९।१)

कथम् एकात्मनां भेद एतत् सर्वं वदस्व मे ॥ (९।२)

श्रीबादरायणिर् उवाच । (१०।१)

बिभ्रद् वपुः सकलसुन्दरसंनिवेशं कर्माचरन् भुवि सुमङ्गलम् आप्तकामः । (१०।२)

आस्थाय धाम रममाण उदारकीर्तिः संहर्तुम् ऐच्छत कुलं स्थितकृत्यशेषः ॥ (१०।३)

कर्मानि पुण्यनिवहानि सुमङ्गलानि गायज्जगत्कलिमलापहराणि कृत्वा । (११।१)

कालात्मना निवसता यदुदेवगेहे पिण्डारकं समगमन् मुनयो निसृष्टाः ॥ (११।२)

विश्वामित्रो ऽसितः कण्वो दुर्वासा भृगुर् अङ्गिराः । (१२।१)

कश्यपो वामदेवो ऽत्रिर् वसिष्ठो नारदादयः ॥ (१२।२)

क्रीडन्तस् तान् उपव्रज्य कुमारा यदुनन्दनाः । (१३।१)

उपसंगृह्य पप्रच्छुर् अविनीता विनीतवत् ॥ (१३।२)

ते वेषयित्वा स्त्रीवेषैः साम्बं जाम्बवतीसुतम् । (१४।१)

एषा पृच्छति वो विप्रा अन्तर्वत्न्य् असितेक्षणा ॥ (१४।२)

प्रष्टुं विलज्जती साक्षात् प्रब्रूतामोघदर्शनाः । (१५।१)

प्रसोष्यन्ती पुत्रकामा किं स्वित् संजनयिष्यति ॥ (१५।२)

एवं प्रलब्धा मुनयस् तान् ऊचुः कुपिता नृप । (१६।१)

जनयिष्यति वो मन्दा मुसलं कुलनाशनम् ॥ (१६।२)

तच् छ्रुत्वा ते ऽतिसंत्रस्ता विमुच्य सहसोदरम् । (१७।१)

साम्बस्य ददृशुस् तस्मिन् मुसलं खल्व् अयस्मयम् ॥ (१७।२)

किं कृतं मन्दभाग्यैर् नः किं वदिष्यन्ति नो जनाः । (१८।१)

इति विह्वलिता गेहान् आदाय मुसलं ययुः ॥ (१८।२)

तच् चोपनीय सदसि परिम्लानमुखश्रियः । (१९।१)

राज्ञ आवेदयांचक्रुः सर्वयादवसंनिधौ ॥ (१९।२)

श्रुत्वामोघं विप्रशापं दृष्ट्वा च मुसलं नृप । (२०।१)

विस्मिता भयसंत्रस्ता बभूवुर् द्वारकौकसः ॥ (२०।२)

तच् चूर्णयित्वा मुसलं यदुराजः स आहुकः । (२१।१)

समुद्रसलिले प्रास्यल् लोहं चास्यावशेषितम् ॥ (२१।२)

कश्चिन् मत्स्यो ऽग्रसील् लोहं चूर्णानि तरलैस् ततः । (२२।१)

उह्यमानानि वेलायां लग्नान्य् आसन् किलैरकाः ॥ (२२।२)

मत्स्यो गृहीतो मत्स्यघ्नैर् जालेनान्यैः सहार्णवे । (२३।१)

तस्योदरगतं लोहं स शल्ये लुब्धको ऽकरोत् ॥ (२३।२)

भगवान् ज्ञातसर्वार्थ ईश्वरो ऽपि तदन्यथा । (२४।१)

कर्तुं नैच्छद् विप्रशापं कालरूप्य् अन्वमोदत ॥ (२४।२)