श्रीशुक उवाच । (१।१)

इति भागवतः पृष्टः क्षत्त्रा वार्त्तां प्रियाश्रयाम् । (१।२)

प्रतिवक्तुं न चोत्सेह औत्कण्ठ्यात् स्मारितेश्वरः ॥ (१।३)

यः पञ्चहायनो मात्रा प्रातराशाय याचितः । (२।१)

तन् नैच्छद् रचयन् यस्य सपर्यां बाललीलया ॥ (२।२)

स कथं सेवया तस्य कालेन जरसं गतः । (३।१)

पृष्टो वार्त्तां प्रतिब्रूयाद् भर्तुः पादाव् अनुस्मरन् ॥ (३।२)

स मुहूर्तम् अभूत् तूष्णीं कृष्णाङ्घ्रिसुधया भृशम् । (४।१)

तीव्रेण भक्तियोगेन निमग्नः साधु निर्वृतः ॥ (४।२)

पुलकोद्भिन्नसर्वाङ्गो मुञ्चन् मीलद्दृशा शुचः । (५।१)

पूर्णार्थो लक्षितस् तेन स्नेहप्रसरसंप्लुतः ॥ (५।२)

शनकैर् भगवल्लोकान् नृलोकं पुनर् आगतः । (६।१)

विमृज्य नेत्रे विदुरं प्रीत्याहोद्धव उत्स्मयन् ॥ (६।२)

उद्धव उवाच । (७।१)

कृष्णद्युमणि निम्लोचे गीर्णेष्व् अजगरेण ह । (७।२)

किं नु नः कुशलं ब्रूयां गतश्रीषु गृहेष्व् अहम् ॥ (७।३)

दुर्भगो बत लोको ऽयं यदवो नितराम् अपि । (८।१)

ये संवसन्तो न विदुर् हरिं मीना इवोडुपम् ॥ (८।२)

इङ्गितज्ञाः पुरुप्रौढा एकारामाश् च सात्वताः । (९।१)

सात्वताम् ऋषभं सर्वे भूतावासम् अमंसत ॥ (९।२)

देवस्य मायया स्पृष्टा ये चान्यद् असदाश्रिताः । (१०।१)

भ्राम्यते धीर् न तद्वाक्यैर् आत्मन्य् उप्तात्मनो हरौ ॥ (१०।२)

प्रदर्श्यातप्ततपसाम् अवितृप्तदृशां नृणाम् । (११।१)

आदायान्तर् अधाद् यस् तु स्वबिम्बं लोकलोचनम् ॥ (११।२)

यन् मर्त्यलीलौपयिकं स्वयोगमायाबलं दर्शयता गृहीतम् । (१२।१)

विस्मापनं स्वस्य च सौभगर्द्धेः परं पदं भूषणभूषणाङ्गम् ॥ (१२।२)

यद् धर्मसूनोर् बत राजसूये निरीक्ष्य दृक्स्वस्त्ययनं त्रिलोकः । (१३।१)

कार्त्स्न्येन चाद्येह गतं विधातुर् अर्वाक्सृतौ कौशलम् इत्य् अमन्यत ॥ (१३।२)

व्रजस्त्रियो दृग्भिर् अनुप्रवृत्तधियो ऽवतस्थुः किल कृत्यशेषाः ॥ (१४।२)

स्वशान्तरूपेष्व् इतरैः स्वरूपैर् अभ्यर्द्यमानेष्व् अनुकम्पितात्मा । (१५।१)

परावरेशो महदंशयुक्तो ह्य् अजो ऽपि जातो भगवान् यथाग्निः ॥ (१५।२)

मां खेदयत्य् एतद् अजस्य जन्मविडम्बनं यद् वसुदेवगेहे । (१६।१)

व्रजे च वासो ऽरिभयाद् इव स्वयं पुराद् व्यवात्सीद् यदनन्तवीर्यः ॥ (१६।२)

दुनोति चेतः स्मरतो ममैतद् यद् आह पादाव् अभिवन्द्य पित्रोः । (१७।१)

ताताम्ब कंसाद् उरुशङ्कितानां प्रसीदतं नो ऽकृतनिष्कृतीनाम् ॥ (१७।२)

को वा अमुष्याङ्घ्रिसरोजरेणुं विस्मर्तुम् ईशीत पुमान् विजिघ्रन् । (१८।१)

यो विस्फुरद्भ्रूविटपेन भूमेर् भारं कृतान्तेन तिरश्चकार ॥ (१८।२)

दृष्टा भवद्भिर् ननु राजसूये चैद्यस्य कृष्णं द्विषतो ऽपि सिद्धिः । (१९।१)

यां योगिनः संस्पृहयन्ति सम्यग् योगेन कस् तद्विरहं सहेत ॥ (१९।२)

तथैव चान्ये नरलोकवीरा य आहवे कृष्णमुखारविन्दम् । (२०।१)

नेत्रैः पिबन्तो नयनाभिरामं पार्थास्त्रपूतः पदम् आपुर् अस्य ॥ (२०।२)

स्वयं त्व् असाम्यातिशयस् त्र्यधीशः स्वाराज्यलक्ष्म्याप्तसमस्तकामः । (२१।१)

बलिं हरद्भिश् चिरलोकपालैः किरीटकोट्येडितपादपीठः ॥ (२१।२)

तत् तस्य कैंकर्यम् अलं भृतान् नो विग्लापयत्य् अङ्ग यद् उग्रसेनम् । (२२।१)

तिष्ठन् निषण्णं परमेष्ठिधिष्ण्ये न्यबोधयद् देव निधारयेति ॥ (२२।२)

अहो बकी यं स्तनकालकूटं जिघांसयापाययद् अप्य् असाध्वी । (२३।१)

लेभे गतिं धात्र्युचितां ततो ऽन्यं कं वा दयालुं शरणं व्रजेम ॥ (२३।२)

मन्ये ऽसुरान् भागवतांस् त्र्यधीशे संरम्भमार्गाभिनिविष्टचित्तान् । (२४।१)

ये संयुगे ऽचक्षत तार्क्ष्यपुत्रम् अंसे सुनाभायुधम् आपतन्तम् ॥ (२४।२)

वसुदेवस्य देवक्यां जातो भोजेन्द्रबन्धने । (२५।१)

चिकीर्षुर् भगवान् अस्याः शम् अजेनाभियाचितः ॥ (२५।२)

ततो नन्दव्रजम् इतः पित्रा कंसाद् विबिभ्यता । (२६।१)

एकादश समास् तत्र गूढार्चिः सबलो ऽवसत् ॥ (२६।२)

परीतो वत्सपैर् वत्सांश् चारयन् व्यहरद् विभुः । (२७।१)

यमुनोपवने कूजद्द्विजसंकुलिताङ्घ्रिपे ॥ (२७।२)

कौमारीं दर्शयंश् चेष्टां प्रेक्षणीयां व्रजौकसाम् । (२८।१)

रुदन्न् इव हसन् मुग्धबालसिंहावलोकनः ॥ (२८।२)

स एव गोधनं लक्ष्म्या निकेतं सितगोवृषम् । (२९।१)

चारयन्न् अनुगान् गोपान् रणद्वेणुर् अरीरमत् ॥ (२९।२)

प्रयुक्तान् भोजराजेन मायिनः कामरूपिणः । (३०।१)

लीलया व्यनुदत् तांस् तान् बालः क्रीडनकान् इव ॥ (३०।२)

विपन्नान् विषपानेन निगृह्य भुजगाधिपम् । (३१।१)

उत्थाप्यापाययद् गावस् तत् तोयं प्रकृतिस्थितम् ॥ (३१।२)

अयाजयद् गोसवेन गोपराजं द्विजोत्तमैः । (३२।१)

वित्तस्य चोरुभारस्य चिकीर्षन् सद्व्ययं विभुः ॥ (३२।२)

वर्षतीन्द्रे व्रजः कोपाद् भग्नमाने ऽतिविह्वलः । (३३।१)

गोत्रलीलातपत्रेण त्रातो भद्रानुगृह्णता ॥ (३३।२)

शरच्छशिकरैर् मृष्टं मानयन् रजनीमुखम् । (३४।१)

गायन् कलपदं रेमे स्त्रीणां मण्डलमण्डनः ॥ (३४।२)