मैत्रेय उवाच । (१।१)

निशम्यात्मभुवा गीतं कारणं शङ्कयोज्झिताः । (१।२)

ततः सर्वे न्यवर्तन्त त्रिदिवाय दिवौकसः ॥ (१।३)

दितिस् तु भर्तुर् आदेशाद् अपत्यपरिशङ्किनी । (२।१)

पूर्णे वर्षशते साध्वी पुत्रौ प्रसुषुवे यमौ ॥ (२।२)

उत्पाता बहवस् तत्र निपेतुर् जायमानयोः । (३।१)

दिवि भुव्य् अन्तरिक्षे च लोकस्योरुभयावहाः ॥ (३।२)

सहाचला भुवश् चेलुर् दिशः सर्वाः प्रजज्वलुः । (४।१)

सोल्काश् चाशनयः पेतुः केतवश् चार्तिहेतवः ॥ (४।२)

ववौ वायुः सुदुःस्पर्शः फूत्कारान् ईरयन् मुहुः । (५।१)

उन्मूलयन् नगपतीन् वात्यानीको रजोध्वजः ॥ (५।२)

उद्धसत्तडिदम्भोदघटया नष्टभागणे । (६।१)

व्योम्नि प्रविष्टतमसा न स्म व्यादृश्यते पदम् ॥ (६।२)

चुक्रोश विमना वार्धिर् उदूर्मिः क्षुभितोदरः । (७।१)

सोदपानाश् च सरितश् चुक्षुभुः शुष्कपङ्कजाः ॥ (७।२)

मुहुः परिधयो ऽभूवन् सराह्वोः शशिसूर्ययोः । (८।१)

निर्घाता रथनिर्ह्रादा विवरेभ्यः प्रजज्ञिरे ॥ (८।२)

अन्तर्ग्रामेषु मुखतो वमन्त्यो वह्निम् उल्बणम् । (९।१)

सृगालोलूकटङ्कारैः प्रणेदुर् अशिवं शिवाः ॥ (९।२)

संगीतवद् रोदनवद् उन्नमय्य शिरोधराम् । (१०।१)

व्यमुञ्चन् विविधा वाचो ग्रामसिंहास् ततस् ततः ॥ (१०।२)

खराश् च कर्कशैः क्षत्तः खुरैर् घ्नन्तो धरातलम् । (११।१)

खार्काररभसा मत्ताः पर्यधावन् वरूथशः ॥ (११।२)

रुदन्तो रासभत्रस्ता नीडाद् उदपतन् खगाः । (१२।१)

घोषे ऽरण्ये च पशवः शकृन्मूत्रम् अकुर्वत ॥ (१२।२)

गावो ऽत्रसन्न् असृग्दोहास् तोयदाः पूयवर्षिणः । (१३।१)

व्यरुदन् देवलिङ्गानि द्रुमाः पेतुर् विनानिलम् ॥ (१३।२)

ग्रहान् पुण्यतमान् अन्ये भगणांश् चापि दीपिताः । (१४।१)

अतिचेरुर् वक्रगत्या युयुधुश् च परस्परम् ॥ (१४।२)

दृष्ट्वान्यांश्च महोत्पातान् अतत्तत्त्वविदः प्रजाः । (१५।१)

ब्रह्मपुत्रान् ऋते भीता मेनिरे विश्वसम्प्लवम् ॥ (१५।२)

ताव् आदिदैत्यौ सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषौ । (१६।१)

ववृधाते ऽश्मसारेण कायेनाद्रिपती इव ॥ (१६।२)

दिविस्पृशौ हेमकिरीटकोटिभिर् निरुद्धकाष्ठौ स्फुरदङ्गदाभुजौ । (१७।१)

गां कम्पयन्तौ चरणैः पदे पदे कट्या सुकाञ्च्यार्कम् अतीत्य तस्थतुः ॥ (१७।२)

प्रजापतिर् नाम तयोर् अकार्षीद् यः प्राक् स्वदेहाद् यमयोर् अजायत । (१८।१)

तं वै हिरण्यकशिपुं विदुः प्रजा यं तं हिरण्याक्षम् असूत साग्रतः ॥ (१८।२)

चक्रे हिरण्यकशिपुर् दोर्भ्यां ब्रह्मवरेण च । (१९।१)

वशे सपालान् लोकांस् त्रीन् अकुतोमृत्युर् उद्धतः ॥ (१९।२)

हिरण्याक्षो ऽनुजस् तस्य प्रियः प्रीतिकृद् अन्वहम् । (२०।१)

गदापाणिर् दिवं यातो युयुत्सुर् मृगयन् रणम् ॥ (२०।२)

तं वीक्ष्य दुःसहजवं रणत्काञ्चननूपुरम् । (२१।१)

वैजयन्त्या स्रजा जुष्टम् अंसन्यस्तमहागदम् ॥ (२१।२)

मनोवीर्यवरोत्सिक्तम् असृण्यम् अकुतोभयम् । (२२।१)

भीता निलिल्यिरे देवास् तार्क्ष्यत्रस्ता इवाहयः ॥ (२२।२)

स वै तिरोहितान् दृष्ट्वा महसा स्वेन दैत्यराट् । (२३।१)

सेन्द्रान् देवगणान् क्षीबान् अपश्यन् व्यनदद् भृशम् ॥ (२३।२)

ततो निवृत्तः क्रीडिष्यन् गम्भीरं भीमनिस्वनम् । (२४।१)

विजगाहे महासत्त्वो वार्धिं मत्त इव द्विपः ॥ (२४।२)

तस्मिन् प्रविष्टे वरुणस्य सैनिका यादोगणाः सन्नधियः ससाध्वसाः । (२५।१)

अहन्यमाना अपि तस्य वर्चसा प्रधर्षिता दूरतरं प्रदुद्रुवुः ॥ (२५।२)

स वर्षपूगान् उदधौ महाबलश् चरन् महोर्मीञ्छ्वसनेरितान् मुहुः । (२६।१)

मौर्व्याभिजघ्ने गदया विभावरीम् आसेदिवांस् तात पुरीं प्रचेतसः ॥ (२६।२)

तत्रोपलभ्यासुरलोकपालकं यादोगणानाम् ऋषभं प्रचेतसम् । (२७।१)

स्मयन् प्रलब्धुं प्रणिपत्य नीचवज् जगाद मे देह्य् अधिराज संयुगम् ॥ (२७।२)

त्वं लोकपालो ऽधिपतिर् बृहच्छ्रवा वीर्यापहो दुर्मदवीरमानिनाम् । (२८।१)

विजित्य लोके ऽखिलदैत्यदानवान् यद् राजसूयेन पुरायजत् प्रभो ॥ (२८।२)

स एवम् उत्सिक्तमदेन विद्विषा दृढं प्रलब्धो भगवान् अपां पतिः । (२९।१)

रोषं समुत्थं शमयन् स्वया धिया व्यवोचद् अङ्गोपशमं गता वयम् ॥ (२९।२)

पश्यामि नान्यं पुरुषात् पुरातनाद् यः संयुगे त्वां रणमार्गकोविदम् । (३०।१)

आराधयिष्यत्य् असुरर्षभेहि तं मनस्विनो यं गृणते भवादृशाः ॥ (३०।२)

तं वीरम् आराद् अभिपद्य विस्मयः शयिष्यसे वीरशये श्वभिर् वृतः । (३१।१)

यस् त्वद्विधानाम् असतां प्रशान्तये रूपाणि धत्ते सदनुग्रहेच्छया ॥ (३१।२)