नारद उवाच । (१।१)

स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । (१।२)

द्वीषं द्विचक्रम् एकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ (१।३)

एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । (२।१)

पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ (२।२)

हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधिः । (३।१)

एकादशचमूनाथः पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ (३।२)

चचार मृगयां तत्र दृप्त आत्तेषुकार्मुकः । (४।१)

विहाय जायामतदर्हां मृगव्यसनलालसः ॥ (४।२)

आसुरीं वृत्तिमाश्रित्य घोरात्मा निरनुग्रहः । (५।१)

न्यहनन्निशितैर्बाणैर्वनेषु वनगोचरान् ॥ (५।२)

तीर्थेषु प्रतिदृष्टेषु राजा मेध्यान्पशून्वने । (६।१)

यावदर्थमलं लुब्धो हन्यादिति नियम्यते ॥ (६।२)

य एवं कर्म नियतं विद्वान्कुर्वीत मानवः । (७।१)

कर्मणा तेन राजेन्द्र ज्ञानेन न स लिप्यते ॥ (७।२)

अन्यथा कर्म कुर्वाणो मानारूढो निबध्यते । (८।१)

गुणप्रवाहपतितो नष्टप्रज्ञो व्रजत्यधः ॥ (८।२)

तत्र निर्भिन्नगात्राणां चित्रवाजैः शिलीमुखैः । (९।१)

विप्लवो ऽभूद्दुःखितानां दुःसहः करुणात्मनाम् ॥ (९।२)

शशान्वराहान्महिषान्गवयान्रुरुशल्यकान् । (१०।१)

मेध्यानन्यांश्च विविधान्विनिघ्नन्श्रममध्यगात् ॥ (१०।२)

ततः क्षुत्तृट्परिश्रान्तो निवृत्तो गृहमेयिवान् । (११।१)

कृतस्नानोचिताहारः संविवेश गतक्लमः ॥ (११।२)

आत्मानमर्हयांचक्रे धूपालेपस्रगादिभिः । (१२।१)

साध्वलंकृतसर्वाङ्गो महिष्यामादधे मनः ॥ (१२।२)

तृप्तो हृष्टः सुदृप्तश्च कन्दर्पाकृष्टमानसः । (१३।१)

न व्यचष्ट वरारोहां गृहिणीं गृहमेधिनीम् ॥ (१३।२)

अन्तःपुरस्त्रियो ऽपृच्छद्विमना इव वेदिषत् । (१४।१)

अपि वः कुशलं रामाः सेश्वरीणां यथा पुरा ॥ (१४।२)

न तथैतर्हि रोचन्ते गृहेषु गृहसम्पदः । (१५।१)

यदि न स्याद्गृहे माता पत्नी वा पतिदेवता । (१५।२)

व्यङ्गे रथ इव प्राज्ञः को नामासीत दीनवत् ॥ (१५।३)

क्व वर्तते सा ललना मज्जन्तं व्यसनार्णवे । (१६।१)

या मामुद्धरते प्रज्ञां दीपयन्ती पदे पदे ॥ (१६।२)

रामा ऊचुः । (१७।१)

नरनाथ न जानीमस्त्वत्प्रिया यद्व्यवस्यति । (१७।२)

भूतले निरवस्तारे शयानां पश्य शत्रुहन् ॥ (१७।३)

नारद उवाच । (१८।१)

पुरञ्जनः स्वमहिषीं निरीक्ष्यावधुतां भुवि । (१८।२)

तत्सङ्गोन्मथितज्ञानो वैक्लव्यं परमं ययौ ॥ (१८।३)

सान्त्वयन्श्लक्ष्णया वाचा हृदयेन विदूयता । (१९।१)

प्रेयस्याः स्नेहसंरम्भलिङ्गमात्मनि नाभ्यगात् ॥ (१९।२)

अनुनिन्ये ऽथ शनकैर्वीरो ऽनुनयकोविदः । (२०।१)

पस्पर्श पादयुगलमाह चोत्सङ्गलालिताम् ॥ (२०।२)

पुरञ्जन उवाच । (२१।१)

नूनं त्वकृतपुण्यास्ते भृत्या येष्व् ईश्वराः शुभे । (२१।२)

कृतागःस्वात्मसात्कृत्वा शिक्षादण्डं न युञ्जते ॥ (२१।३)

परमो ऽनुग्रहो दण्डो भृत्येषु प्रभुणार्पितः । (२२।१)

बालो न वेद तत्तन्वि बन्धुकृत्यममर्षणः ॥ (२२।२)

सा त्वं मुखं सुदति सुभ्र्वनुरागभारव्रीडाविलम्बविलसद्धसितावलोकम् । (२३।१)

नीलालकालिभिरुपस्कृतमुन्नसं नः स्वानां प्रदर्शय मनस्विनि वल्गुवाक्यम् ॥ (२३।२)

तस्मिन्दधे दममहं तव वीरपत्नि यो ऽन्यत्र भूसुरकुलात्कृतकिल्बिषस्तम् । (२४।१)

पश्ये न वीतभयमुन्मुदितं त्रिलोक्यामन्यत्र वै मुररिपोरितरत्र दासात् ॥ (२४।२)

वक्त्रं न ते वितिलकं मलिनं विहर्षं संरम्भभीमम् अविमृष्टमपेतरागम् । (२५।१)

पश्ये स्तनावपि शुचोपहतौ सुजातौ बिम्बाधरं विगतकुङ्कुमपङ्करागम् ॥ (२५।२)

तन्मे प्रसीद सुहृदः कृतकिल्बिषस्य स्वैरं गतस्य मृगयां व्यसनातुरस्य । (२६।१)

का देवरं वशगतं कुसुमास्त्रवेगविस्रस्तपौंस्नमुशती न भजेत कृत्ये ॥ (२६।२)