श्रीभगवान् उवाच । (१।१)

योगस्य लक्षणं वक्ष्ये सबीजस्य नृपात्मजे । (१।२)

मनो येनैव विधिना प्रसन्नं याति सत्पथम् ॥ (१।३)

स्वधर्माचरणं शक्त्या विधर्माच् च निवर्तनम् । (२।१)

दैवाल् लब्धेन संतोष आत्मविच्चरणार्चनम् ॥ (२।२)

ग्राम्यधर्मनिवृत्तिश् च मोक्षधर्मरतिस् तथा । (३।१)

मितमेध्यादनं शश्वद् विविक्तक्षेमसेवनम् ॥ (३।२)

अहिंसा सत्यम् अस्तेयं यावदर्थपरिग्रहः । (४।१)

ब्रह्मचर्यं तपः शौचं स्वाध्यायः पुरुषार्चनम् ॥ (४।२)

मौनं सदासनजयः स्थैर्यं प्राणजयः शनैः । (५।१)

प्रत्याहारश् चेन्द्रियाणां विषयान् मनसा हृदि ॥ (५।२)

स्वधिष्ण्यानाम् एकदेशे मनसा प्राणधारणम् । (६।१)

वैकुण्ठलीलाभिध्यानं समाधानं तथात्मनः ॥ (६।२)

एतैर् अन्यैश् च पथिभिर् मनो दुष्टम् असत्पथम् । (७।१)

बुद्ध्या युञ्जीत शनकैर् जितप्राणो ह्य् अतन्द्रितः ॥ (७।२)

शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य विजितासन आसनम् । (८।१)

तस्मिन् स्वस्ति समासीन ऋजुकायः समभ्यसेत् ॥ (८।२)

प्राणस्य शोधयेन् मार्गं पूरकुम्भकरेचकैः । (९।१)

प्रतिकूलेन वा चित्तं यथा स्थिरम् अचञ्चलम् ॥ (९।२)

मनो ऽचिरात् स्याद् विरजं जितश्वासस्य योगिनः । (१०।१)

वाय्वग्निभ्यां यथा लोहं ध्मातं त्यजति वै मलम् ॥ (१०।२)

प्राणायामैर् दहेद् दोषान् धारणाभिश् च किल्बिषान् । (११।१)

प्रत्याहारेण संसर्गान् ध्यानेनानीश्वरान् गुणान् ॥ (११।२)

यदा मनः स्वं विरजं योगेन सुसमाहितम् । (१२।१)

काष्ठां भगवतो ध्यायेत् स्वनासाग्रावलोकनः ॥ (१२।२)

प्रसन्नवदनाम्भोजं पद्मगर्भारुणेक्षणम् । (१३।१)

नीलोत्पलदलश्यामं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ (१३।२)

लसत्पङ्कजकिञ्जल्कपीतकौशेयवाससम् । (१४।१)

श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकंधरम् ॥ (१४।२)

मत्तद्विरेफकलया परीतं वनमालया । (१५।१)

परार्ध्यहारवलयकिरीटाङ्गदनूपुरम् ॥ (१५।२)

काञ्चीगुणोल्लसच्छ्रोणिं हृदयाम्भोजविष्टरम् । (१६।१)

दर्शनीयतमं शान्तं मनोनयनवर्धनम् ॥ (१६।२)

अपीच्यदर्शनं शश्वत् सर्वलोकनमस्कृतम् । (१७।१)

सन्तं वयसि कैशोरे भृत्यानुग्रहकातरम् ॥ (१७।२)

कीर्तन्यतीर्थयशसं पुण्यश्लोकयशस्करम् । (१८।१)

ध्यायेद् देवं समग्राङ्गं यावन् न च्यवते मनः ॥ (१८।२)

स्थितं व्रजन्तम् आसीनं शयानं वा गुहाशयम् । (१९।१)

प्रेक्षणीयेहितं ध्यायेच् छुद्धभावेन चेतसा ॥ (१९।२)

तस्मिन् लब्धपदं चित्तं सर्वावयवसंस्थितम् । (२०।१)

विलक्ष्यैकत्र संयुञ्ज्याद् अङ्गे भगवतो मुनिः ॥ (२०।२)

संचिन्तयेद् भगवतश् चरणारविन्दं वज्राङ्कुशध्वजसरोरुहलाञ्छनाढ्यम् । (२१।१)

उत्तुङ्गरक्तविलसन्नखचक्रवालज्योत्स्नाभिर् आहतमहद्धृदयान्धकारम् ॥ (२१।२)

यच्छौचनिःसृतसरित्प्रवरोदकेन तीर्थेन मूर्ध्न्य् अधिकृतेन शिवः शिवो ऽभूत् । (२२।१)

ध्यातुर् मनःशमलशैलनिसृष्टवज्रं ध्यायेच् चिरं भगवतश् चरणारविन्दम् ॥ (२२।२)

जानुद्वयं जलजलोचनया जनन्या लक्ष्म्याखिलस्य सुरवन्दितया विधातुः । (२३।१)

ऊर्वोर् निधाय करपल्लवरोचिषा यत् संलालितं हृदि विभोर् अभवस्य कुर्यात् ॥ (२३।२)

ऊरू सुपर्णभुजयोर् अधि शोभमानाव् ओजोनिधी अतसिकाकुसुमावभासौ । (२४।१)

व्यालम्बिपीतवरवाससि वर्तमानकाञ्चीकलापपरिरम्भि नितम्बबिम्बम् ॥ (२४।२)

नाभिह्रदं भुवनकोशगुहोदरस्थं यत्रात्मयोनिधिषणाखिललोकपद्मम् । (२५।१)

व्यूढं हरिन्मणिवृषस्तनयोर् अमुष्य ध्यायेद् द्वयं विशदहारमयूखगौरम् ॥ (२५।२)

वक्षो ऽधिवासम् ऋषभस्य महाविभूतेः पुंसां मनोनयननिर्वृतिम् आदधानम् । (२६।१)

कण्ठं च कौस्तुभमणेर् अधिभूषणार्थं कुर्यान् मनस्य् अखिललोकनमस्कृतस्य ॥ (२६।२)

बाहूंश् च मन्दरगिरेः परिवर्तनेन निर्णिक्तबाहुवलयान् अधिलोकपालान् । (२७।१)

संचिन्तयेद् दशशतारम् असह्यतेजः शङ्खं च तत्करसरोरुहराजहंसम् ॥ (२७।२)

कौमोदकीं भगवतो दयितां स्मरेत दिग्धाम् अरातिभटशोणितकर्दमेन । (२८।१)

मालां मधुव्रतवरूथगिरोपघुष्टां चैत्यस्य तत्त्वम् अमलं मणिम् अस्य कण्ठे ॥ (२८।२)

भृत्यानुकम्पितधियेह गृहीतमूर्तेः संचिन्तयेद् भगवतो वदनारविन्दम् । (२९।१)

यद् विस्फुरन्मकरकुण्डलवल्गितेन विद्योतितामलकपोलम् उदारनासम् ॥ (२९।२)

यच् छ्रीनिकेतम् अलिभिः परिसेव्यमानं भूत्या स्वया कुटिलकुन्तलवृन्दजुष्टम् । (३०।१)

मीनद्वयाश्रयम् अधिक्षिपद् अब्जनेत्रं ध्यायेन् मनोमयम् अतन्द्रित उल्लसद्भ्रु ॥ (३०।२)

तस्यावलोकम् अधिकं कृपयातिघोरतापत्रयोपशमनाय निसृष्टम् अक्ष्णोः । (३१।१)

स्निग्धस्मितानुगुणितं विपुलप्रसादं ध्यायेच् चिरं विपुलभावनया गुहायाम् ॥ (३१।२)

हासं हरेर् अवनताखिललोकतीव्रशोकाश्रुसागरविशोषणम् अत्युदारम् । (३२।१)

सम्मोहनाय रचितं निजमाययास्य भ्रूमण्डलं मुनिकृते मकरध्वजस्य ॥ (३२।२)

ध्यानायनं प्रहसितं बहुलाधरोष्ठभासारुणायिततनुद्विजकुन्दपङ्क्ति । (३३।१)

ध्यायेत् स्वदेहकुहरे ऽवसितस्य विष्णोर् भक्त्यार्द्रयार्पितमना न पृथग् दिदृक्षेत् ॥ (३३।२)

एवं हरौ भगवति प्रतिलब्धभावो भक्त्या द्रवद्धृदय उत्पुलकः प्रमोदात् । (३४।१)

औत्कण्ठ्यबाष्पकलया मुहुर् अर्द्यमानस् तच् चापि चित्तबडिशं शनकैर् वियुङ्क्ते ॥ (३४।२)

मुक्ताश्रयं यर्हि निर्विषयं विरक्तं निर्वाणम् ऋच्छति मनः सहसा यथार्चिः । (३५।१)

आत्मानम् अत्र पुरुषो ऽव्यवधानम् एकम् अन्वीक्षते प्रतिनिवृत्तगुणप्रवाहः ॥ (३५।२)

सो ऽप्य् एतया चरमया मनसो निवृत्त्या तस्मिन् महिम्न्य् अवसितः सुखदुःखबाह्ये । (३६।१)

हेतुत्वम् अप्य् असति कर्तरि दुःखयोर् यत् स्वात्मन् विधत्त उपलब्धपरात्मकाष्ठः ॥ (३६।२)

देहं च तं न चरमः स्थितम् उत्थितं वा सिद्धो विपश्यति यतो ऽध्यगमत् स्वरूपम् । (३७।१)

दैवाद् उपेतम् अथ दैववशाद् अपेतं वासो यथा परिकृतं मदिरामदान्धः ॥ (३७।२)

देहो ऽपि दैववशगः खलु कर्म यावत् स्वारम्भकं प्रतिसमीक्षत एव सासुः । (३८।१)

तं सप्रपञ्चम् अधिरूढसमाधियोगः स्वाप्नं पुनर् न भजते प्रतिबुद्धवस्तुः ॥ (३८।२)

यथा पुत्राच् च वित्ताच् च पृथङ् मर्त्यः प्रतीयते । (३९।१)

अप्य् आत्मत्वेनाभिमताद् देहादेः पुरुषस् तथा ॥ (३९।२)

यथोल्मुकाद् विस्फुलिङ्गाद् धूमाद् वापि स्वसम्भवात् । (४०।१)

अप्य् आत्मत्वेनाभिमताद् यथाग्निः पृथग् उल्मुकात् ॥ (४०।२)

भूतेन्द्रियान्तःकरणात् प्रधानाज् जीवसंज्ञितात् । (४१।१)

आत्मा तथा पृथग् द्रष्टा भगवान् ब्रह्मसंज्ञितः ॥ (४१।२)

सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि । (४२।१)

ईक्षेतानन्यभावेन भूतेष्व् इव तदात्मताम् ॥ (४२।२)

स्वयोनिषु यथा ज्योतिर् एकं नाना प्रतीयते । (४३।१)

योनीनां गुणवैषम्यात् तथात्मा प्रकृतौ स्थितः ॥ (४३।२)

तस्माद् इमां स्वां प्रकृतिं दैवीं सदसदात्मिकाम् । (४४।१)

दुर्विभाव्यां पराभाव्य स्वरूपेणावतिष्ठते ॥ (४४।२)