मैत्रेय उवाच । (१।१)

तद् एवम् आकर्ण्य जलेशभाषितं महामनास् तद् विगणय्य दुर्मदः । (१।२)

हरेर् विदित्वा गतिम् अङ्ग नारदाद् रसातलं निर्विविशे त्वरान्वितः ॥ (१।३)

ददर्श तत्राभिजितं धराधरं प्रोन्नीयमानावनिम् अग्रदंष्ट्रया । (२।१)

मुष्णन्तम् अक्ष्णा स्वरुचो ऽरुणश्रिया जहास चाहो वनगोचरो मृगः ॥ (२।२)

आहैनम् एह्य् अज्ञ महीं विमुञ्च नो रसौकसां विश्वसृजेयम् अर्पिता । (३।१)

न स्वस्ति यास्यस्य् अनया ममेक्षतः सुराधमासादितसूकराकृते ॥ (३।२)

त्वं नः सपत्नैर् अभवाय किं भृतो यो मायया हन्त्य् असुरान् परोक्षजित् । (४।१)

त्वां योगमायाबलम् अल्पपौरुषं संस्थाप्य मूढ प्रमृजे सुहृच्छुचः ॥ (४।२)

त्वयि संस्थिते गदया शीर्णशीर्षण्य् अस्मद्भुजच्युतया ये च तुभ्यम् । (५।१)

बलिं हरन्त्य् ऋषयो ये च देवाः स्वयं सर्वे न भविष्यन्त्य् अमूलाः ॥ (५।२)

स तुद्यमानो ऽरिदुरुक्ततोमरैर् दंष्ट्राग्रगां गाम् उपलक्ष्य भीताम् । (६।१)

तोदं मृषन् निरगाद् अम्बुमध्याद् ग्राहाहतः सकरेणुर् यथेभः ॥ (६।२)

तं निःसरन्तं सलिलाद् अनुद्रुतो हिरण्यकेशो द्विरदं यथा झषः । (७।१)

करालदंष्ट्रो ऽशनिनिस्वनो ऽब्रवीद् गतह्रियां किं त्व् असतां विगर्हितम् ॥ (७।२)

स गाम् उदस्तात् सलिलस्य गोचरे विन्यस्य तस्याम् अदधात् स्वसत्त्वम् । (८।१)

अभिष्टुतो विश्वसृजा प्रसूनैर् आपूर्यमाणो विबुधैः पश्यतो ऽरेः ॥ (८।२)

परानुषक्तं तपनीयोपकल्पं महागदं काञ्चनचित्रदंशम् । (९।१)

मर्माण्य् अभीक्ष्णं प्रतुदन्तं दुरुक्तैः प्रचण्डमन्युः प्रहसंस् तं बभाषे ॥ (९।२)

श्रीभगवान् उवाच । (१०।१)

सत्यं वयं भो वनगोचरा मृगा युष्मद्विधान् मृगये ग्रामसिंहान् । (१०।२)

न मृत्युपाशैः प्रतिमुक्तस्य वीरा विकत्थनं तव गृह्णन्त्य् अभद्र ॥ (१०।३)

एते वयं न्यासहरा रसौकसां गतह्रियो गदया द्रावितास् ते । (११।१)

तिष्ठामहे ऽथापि कथंचिद् आजौ स्थेयं क्व यामो बलिनोत्पाद्य वैरम् ॥ (११।२)

त्वं पद्रथानां किल यूथपाधिपो घटस्व नो ऽस्वस्तय आश्व् अनूहः । (१२।१)

संस्थाप्य चास्मान् प्रमृजाश्रु स्वकानां यः स्वां प्रतिज्ञां नातिपिपर्त्य् असभ्यः ॥ (१२।२)

मैत्रेय उवाच । (१३।१)

सो ऽधिक्षिप्तो भगवता प्रलब्धश् च रुषा भृशम् । (१३।२)

आजहारोल्बणं क्रोधं क्रीड्यमानो ऽहिराड् इव ॥ (१३।३)

सृजन्न् अमर्षितः श्वासान् मन्युप्रचलितेन्द्रियः । (१४।१)

आसाद्य तरसा दैत्यो गदया न्यहनद्धरिम् ॥ (१४।२)

भगवांस् तु गदावेगं विसृष्टं रिपुणोरसि । (१५।१)

अवञ्चयत् तिरश्चीनो योगारूढ इवान्तकम् ॥ (१५।२)

पुनर् गदां स्वाम् आदाय भ्रामयन्तम् अभीक्ष्णशः । (१६।१)

अभ्यधावद्धरिः क्रुद्धः संरम्भाद् दष्टदच्छदम् ॥ (१६।२)

ततश् च गदयारातिं दक्षिणस्यां भ्रुवि प्रभुः । (१७।१)

आजघ्ने स तु तां सौम्य गदया कोविदो ऽहनत् ॥ (१७।२)

एवं गदाभ्यां गुर्वीभ्यां हर्यक्षो हरिर् एव च । (१८।१)

जिगीषया सुसंरब्धाव् अन्योन्यम् अभिजघ्नतुः ॥ (१८।२)

तयोः स्पृधोस् तिग्मगदाहताङ्गयोः क्षतास्रवघ्राणविवृद्धमन्य्वोः । (१९।१)

विचित्रमार्गांश् चरतोर् जिगीषया व्यभाद् इलायाम् इव शुष्मिणोर् मृधः ॥ (१९।२)

दैत्यस्य यज्ञावयवस्य मायागृहीतवाराहतनोर् महात्मनः । (२०।१)

कौरव्य मह्यां द्विषतोर् विमर्दनं दिदृक्षुर् आगाद् ऋषिभिर् वृतः स्वराट् ॥ (२०।२)

आसन्नशौण्डीरम् अपेतसाध्वसं कृतप्रतीकारम् अहार्यविक्रमम् । (२१।१)

विलक्ष्य दैत्यं भगवान् सहस्रणीर् जगाद नारायणम् आदिसूकरम् ॥ (२१।२)

ब्रह्मोवाच । (२२।१)

एष ते देव देवानाम् अङ्घ्रिमूलम् उपेयुषाम् । (२२।२)

विप्राणां सौरभेयीणां भूतानाम् अप्य् अनागसाम् ॥ (२२।३)

आगस्कृद् भयकृद् दुष्कृद् अस्मद्राद्धवरो ऽसुरः । (२३।१)

अन्वेषन्न् अप्रतिरथो लोकान् अटति कण्टकः ॥ (२३।२)

मैनं मायाविनं दृप्तं निरङ्कुशम् असत्तमम् । (२४।१)

आक्रीड बालवद् देव यथाशीविषम् उत्थितम् ॥ (२४।२)

न यावद् एष वर्धेत स्वां वेलां प्राप्य दारुणः । (२५।१)

स्वां देव मायाम् आस्थाय तावज् जह्य् अघम् अच्युत ॥ (२५।२)

एषा घोरतमा संध्या लोकच्छम्बट्करी प्रभो । (२६।१)

उपसर्पति सर्वात्मन् सुराणां जयम् आवह ॥ (२६।२)

अधुनैषो ऽभिजिन् नाम योगो मौहूर्तिको ह्य् अगात् । (२७।१)

शिवाय नस् त्वं सुहृदाम् आशु निस्तर दुस्तरम् ॥ (२७।२)

दिष्ट्या त्वां विहितं मृत्युम् अयम् आसादितः स्वयम् । (२८।१)

विक्रम्यैनं मृधे हत्वा लोकान् आधेहि शर्मणि ॥ (२८।२)