सूत उवाच । (१।१)

आनर्तान् स उपव्रज्य स्वृद्धाञ् जनपदान् स्वकान् । (१।२)

दध्मौ दरवरं तेषां विषादं शमयन्न् इव ॥ (१।३)

स उच्चकाशे धवलोदरो दरो ऽप्युरुक्रमस्याधरशोणशोणिमा । (२।१)

दाध्मायमानः करकञ्जसम्पुटे यथाब्जखण्डे कलहंस उत्स्वनः ॥ (२।२)

तम् उपश्रुत्य निनदं जगद्भयभयावहम् । (३।१)

प्रत्युद्ययुः प्रजाः सर्वा भर्तृदर्शनलालसाः ॥ (३।२)

तत्रोपनीतबलयो रवेर्दीपम् इवादृताः । (४।१)

आत्मारामं पूर्णकामं निजलाभेन नित्यदा ॥ (४।२)

प्रीत्युत्फुल्लमुखाः प्रोचुर्हर्षगद्गदया गिरा । (५।१)

पितरं सर्वसुहृदम् अवितारम् इवार्भकाः ॥ (५।२)

नताः स्म ते नाथ सदाङ्घ्रिपङ्कजं विरिञ्चवैरिञ्च्यसुरेन्द्रवन्दितम् । (६।१)

परायणं क्षेमम् इहेच्छतां परं न यत्र कालः प्रभवेत् परः प्रभुः ॥ (६।२)

भवाय नस्त्वं भव विश्वभावन त्वम् एव माताथ सुहृत्पतिः पिता । (७।१)

त्वं सद्गुरुर्नः परमं च दैवतं यस्यानुवृत्त्या कृतिनो बभूविम ॥ (७।२)

अहो सनाथा भवता स्म यद्वयं त्रैविष्टपानाम् अपि दूरदर्शनम् । (८।१)

प्रेमस्मितस्निग्धनिरीक्षणाननं पश्येम रूपं तव सर्वसौभगम् ॥ (८।२)

यर्ह्यम्बुजाक्षापससार भो भवान् कुरून् मधून् वाथ सुहृद्दिदृक्षया । (९।१)

तत्राब्दकोटिप्रतिमः क्षणो भवेद् रविं विनाक्ष्णोरिव नस्तवाच्युत ॥ (९।२)

कथं वयं नाथ चिरोषिते त्वयि प्रसन्नदृष्ट्याखिलतापशोषणम् । (१०।१)

जीवेम ते सुन्दरहासशोभितम् अपश्यमाना वदनं मनोहरम् ॥ (१०।२)

इति चोदीरिता वाचः प्रजानां भक्तवत्सलः । (११।१)

शृण्वानो ऽनुग्रहं दृष्ट्या वितन्वन् प्राविशत् पुरम् ॥ (११।२)

मधुभोजदशार्हार्हकुकुरान्धकवृष्णिभिः । (१२।१)

आत्मतुल्यबलैर्गुप्तां नागैर्भोगवतीम् इव ॥ (१२।२)

सर्वर्तुसर्वविभवपुण्यवृक्षलताश्रमैः । (१३।१)

उद्यानोपवनारामैर् वृतपद्माकरश्रियम् ॥ (१३।२)

गोपुरद्वारमार्गेषु कृतकौतुकतोरणाम् । (१४।१)

चित्रध्वजपताकाग्रैरन्तः प्रतिहतातपाम् ॥ (१४।२)

संमार्जितमहामार्गरथ्यापणकचत्वराम् । (१५।१)

सिक्तां गन्धजलैरुप्तां फलपुष्पाक्षताङ्कुरैः ॥ (१५।२)

द्वारि द्वारि गृहाणां च दध्यक्षतफलेक्षुभिः । (१६।१)

अलंकृतां पूर्णकुम्भैर्बलिभिर्धूपदीपकैः ॥ (१६।२)

निशम्य प्रेष्ठम् आयान्तं वसुदेवो महामनाः । (१७।१)

अक्रूरश्चोग्रसेनश्च रामश्चाद्भुतविक्रमः ॥ (१७।२)

प्रद्युम्नश्चारुदेष्णश्च साम्बो जाम्बवतीसुतः । (१८।१)

वारणेन्द्रं पुरस्कृत्य ब्राह्मणैः ससुमङ्गलैः । (१९।१)

शङ्खतूर्यनिनादेन ब्रह्मघोषेण चादृताः । (१९।२)

प्रत्युज्जग्मू रथैर्हृष्टाः प्रणयागतसाध्वसाः ॥ (१९।३)

वारमुख्याश्च शतशो यानैस्तद्दर्शनोत्सुकाः । (२०।१)

लसत्कुण्डलनिर्भातकपोलवदनश्रियः ॥ (२०।२)

नटनर्तकगन्धर्वाः सूतमागधवन्दिनः । (२१।१)

गायन्ति चोत्तमश्लोकचरितान्यद्भुतानि च ॥ (२१।२)

भगवांस्तत्र बन्धूनां पौराणाम् अनुवर्तिनाम् । (२२।१)

यथाविध्युपसंगम्य सर्वेषां मानम् आदधे ॥ (२२।२)

प्रह्वाभिवादनाश्लेषकरस्पर्शस्मितेक्षणैः । (२३।१)

आश्वास्य चाश्वपाकेभ्यो वरैश्चाभिमतैर्विभुः ॥ (२३।२)

स्वयं च गुरुभिर्विप्रैः सदारैः स्थविरैरपि । (२४।१)

आशीर्भिर्युज्यमानो ऽन्यैर्वन्दिभिश्चाविशत् पुरम् ॥ (२४।२)

राजमार्गं गते कृष्णे द्वारकायाः कुलस्त्रियः । (२५।१)

हर्म्याण्यारुरुहुर्विप्र तदीक्षणमहोत्सवाः ॥ (२५।२)

नित्यं निरीक्षमाणानां यदपि द्वारकौकसाम् । (२६।१)

न वितृप्यन्ति हि दृशः श्रियो धामाङ्गम् अच्युतम् ॥ (२६।२)

श्रियो निवासो यस्योरः पानपात्रं मुखं दृशाम् । (२७।१)

बाहवो लोकपालानां सारङ्गाणां पदाम्बुजम् ॥ (२७।२)

सितातपत्रव्यजनैरुपस्कृतः प्रसूनवर्षैरभिवर्षितः पथि । (२८।१)

पिशङ्गवासा वनमालया बभौ घनो यथार्कोडुपचापवैद्युतैः ॥ (२८।२)

प्रविष्टस्तु गृहं पित्रोः परिष्वक्तः स्वमातृभिः । (२९।१)

ववन्दे शिरसा सप्त देवकीप्रमुखा मुदा ॥ (२९।२)

ताः पुत्रम् अङ्कम् आरोप्य स्नेहस्नुतपयोधराः । (३०।१)

हर्षविह्वलितात्मानः सिषिचुर्नेत्रजैर्जलैः ॥ (३०।२)

अथाविशत् स्वभवनं सर्वकामम् अनुत्तमम् । (३१।१)

प्रासादा यत्र पत्नीनां सहस्राणि च षोडश ॥ (३१।२)

पत्न्यः पतिं प्रोष्य गृहानुपागतं विलोक्य संजातमनोमहोत्सवाः । (३२।१)

उत्तस्थुरारात् सहसासनाशयात् साकं व्रतैर्व्रीडितलोचनाननाः ॥ (३२।२)

तम् आत्मजैर्दृष्टिभिरन्तरात्मना दुरन्तभावाः परिरेभिरे पतिम् । (३३।१)

निरुद्धम् अप्यास्रवदम्बु नेत्रयोर् विलज्जतीनां भृगुवर्य वैक्लवात् ॥ (३३।२)

यद्यप्यसौ पार्श्वगतो रहोगतस् तथापि तस्याङ्घ्रियुगं नवं नवम् । (३४।१)

पदे पदे का विरमेत तत्पदाच् चलापि यच्छ्रीर्न जहाति कर्हिचित् ॥ (३४।२)

एवं नृपाणां क्षितिभारजन्मनाम् अक्षौहिणीभिः परिवृत्ततेजसाम् । (३५।१)

विधाय वैरं श्वसनो यथानलं मिथो वधेनोपरतो निरायुधः ॥ (३५।२)

स एष नरलोके ऽस्मिन्न् अवतीर्णः स्वमायया । (३६।१)

रेमे स्त्रीरत्नकूटस्थो भगवान् प्राकृतो यथा ॥ (३६।२)

उद्दामभावपिशुनामलवल्गुहासव्रीडावलोकनिहतो मदनो ऽपि यासाम् । (३७।१)

संमुह्य चापम् अजहात् प्रमदोत्तमास्ता यस्येन्द्रियं विमथितुं कुहकैर्न शेकुः ॥ (३७।२)

तम् अयं मन्यते लोको ह्यसङ्गम् अपि सङ्गिनम् । (३८।१)

आत्मौपम्येन मनुजं व्यापृण्वानं यतो ऽबुधः ॥ (३८।२)

एतदीशनम् ईशस्य प्रकृतिस्थो ऽपि तद्गुणैः । (३९।१)

न युज्यते सदात्मस्थैर्यथा बुद्धिस्तदाश्रया ॥ (३९।२)

तं मेनिरे ऽबला मूढाः स्त्रैणं चानुव्रतं रहः । (४०।१)

अप्रमाणविदो भर्तुरीश्वरं मतयो यथा ॥ (४०।२)