नारद उवाच । (१।१)

इत्थं पुरञ्जनं सध्र्यग् वशमानीय विभ्रमैः । (१।२)

पुरञ्जनी महाराज रेमे रमयती पतिम् ॥ (१।३)

स राजा महिषीं राजन्सुस्नातां रुचिराननाम् । (२।१)

कृतस्वस्त्ययनां तृप्तामभ्यनन्ददुपागताम् ॥ (२।२)

तयोपगूढः परिरब्धकन्धरो रहो ऽनुमन्त्रैरपकृष्टचेतनः । (३।१)

न कालरंहो बुबुधे दुरत्ययं दिवा निशेति प्रमदापरिग्रहः ॥ (३।२)

शयान उन्नद्धमदो महामना महार्हतल्पे महिषीभुजोपधिः । (४।१)

तामेव वीरो मनुते परं यतस्तमोऽभिभूतो न निजं परं च यत् ॥ (४।२)

तयैवं रममाणस्य कामकश्मलचेतसः । (५।१)

क्षणार्धमिव राजेन्द्र व्यतिक्रान्तं नवं वयः ॥ (५।२)

तस्यामजनयत्पुत्रान्पुरञ्जन्यां पुरञ्जनः । (६।१)

शतान्येकादश विराड् आयुषो ऽर्धमथात्यगात् ॥ (६।२)

दुहितॄर् दशोत्तरशतं पितृमातृयशस्करीः । (७।१)

शीलौदार्यगुणोपेताः पौरञ्जन्यः प्रजापते ॥ (७।२)

स पञ्चालपतिः पुत्रान्पितृवंशविवर्धनान् । (८।१)

दारैः संयोजयामास दुहितॄः सदृशैर्वरैः ॥ (८।२)

पुत्राणां चाभवन्पुत्रा एकैकस्य शतं शतम् । (९।१)

यैर्वै पौरञ्जनो वंशः पञ्चालेषु समेधितः ॥ (९।२)

तेषु तद्रिक्थहारेषु गृहकोशानुजीविषु । (१०।१)

निरूढेन ममत्वेन विषयेष्वन्वबध्यत ॥ (१०।२)

ईजे च क्रतुभिर्घोरैर्दीक्षितः पशुमारकैः । (११।१)

देवान्पितॄन्भूतपतीन्नानाकामो यथा भवान् ॥ (११।२)

युक्तेष्वेवं प्रमत्तस्य कुटुम्बासक्तचेतसः । (१२।१)

आससाद स वै कालो यो ऽप्रियः प्रिययोषिताम् ॥ (१२।२)

चण्डवेग इति ख्यातो गन्धर्वाधिपतिर्नृप । (१३।१)

गन्धर्वास्तस्य बलिनः षष्ट्युत्तरशतत्रयम् ॥ (१३।२)

गन्धर्व्यस्तादृशीरस्य मैथुन्यश्च सितासिताः । (१४।१)

परिवृत्त्या विलुम्पन्ति सर्वकामविनिर्मिताम् ॥ (१४।२)

ते चण्डवेगानुचराः पुरञ्जनपुरं यदा । (१५।१)

हर्तुमारेभिरे तत्र प्रत्यषेधत्प्रजागरः ॥ (१५।२)

स सप्तभिः शतैरेको विंशत्या च शतं समाः । (१६।१)

पुरञ्जनपुराध्यक्षो गन्धर्वैर्युयुधे बली ॥ (१६।२)

क्षीयमाणे स्वसम्बन्धे एकस्मिन्बहुभिर्युधा । (१७।१)

चिन्तां परां जगामार्तः सराष्ट्रपुरबान्धवः ॥ (१७।२)

स एव पुर्यां मधुभुक् पञ्चालेषु स्वपार्षदैः । (१८।१)

उपनीतं बलिं गृह्णन्स्त्रीजितो नाविदद्भयम् ॥ (१८।२)

कालस्य दुहिता काचित्त्रिलोकीं वरमिच्छती । (१९।१)

पर्यटन्ती न बर्हिष्मन्प्रत्यनन्दत कश्चन ॥ (१९।२)

दौर्भाग्येनात्मनो लोके विश्रुता दुर्भगेति सा । (२०।१)

या तुष्टा राजर्षये तु वृतादात्पूरवे वरम् ॥ (२०।२)

कदाचिदटमाना सा ब्रह्मलोकान्महीं गतम् । (२१।१)

वव्रे बृहद्व्रतं मां तु जानती काममोहिता ॥ (२१।२)

मयि संरभ्य विपुलमदाच्छापं सुदुःसहम् । (२२।१)

स्थातुमर्हसि नैकत्र मद्याच्ञाविमुखो मुने ॥ (२२।२)

ततो विहतसङ्कल्पा कन्यका यवनेश्वरम् । (२३।१)

मयोपदिष्टमासाद्य वव्रे नाम्ना भयं पतिम् ॥ (२३।२)

ऋषभं यवनानां त्वां वृणे वीरेप्सितं पतिम् । (२४।१)

सङ्कल्पस्त्वयि भूतानां कृतः किल न रिष्यति ॥ (२४।२)

द्वाविमावनुशोचन्ति बालावसदवग्रहौ । (२५।१)

यल्लोकशास्त्रोपनतं न राति न तदिच्छति ॥ (२५।२)

अथो भजस्व मां भद्र भजन्तीं मे दयां कुरु । (२६।१)

एतावान्पौरुषो धर्मो यदार्ताननुकम्पते ॥ (२६।२)

कालकन्योदितवचो निशम्य यवनेश्वरः । (२७।१)

चिकीर्षुर्देवगुह्यं स सस्मितं तामभाषत ॥ (२७।२)

मया निरूपितस्तुभ्यं पतिरात्मसमाधिना । (२८।१)

नाभिनन्दति लोको ऽयं त्वामभद्रामसंमताम् ॥ (२८।२)

त्वमव्यक्तगतिर्भुङ्क्ष्व लोकं कर्मविनिर्मितम् । (२९।१)

या हि मे पृतनायुक्ता प्रजानाशं प्रणेष्यसि ॥ (२९।२)

प्रज्वारो ऽयं मम भ्राता त्वं च मे भगिनी भव । (३०।१)

चराम्युभाभ्यां लोके ऽस्मिनव्यक्तो भीमसैनिकः ॥ (३०।२)