श्रीशुक उवाच । (१।१)

एवम् एतन् निगदितं पृष्टवान् यद्भवान् मम । (१।२)

नृणां यन् म्रियमाणानां मनुष्येषु मनीषिणाम् ॥ (१।३)

ब्रह्मवर्चसकामस्तु यजेत ब्रह्मणः पतिम् । (२।१)

इन्द्रम् इन्द्रियकामस्तु प्रजाकामः प्रजापतीन् ॥ (२।२)

देवीं मायां तु श्रीकामस्तेजस्कामो विभावसुम् । (३।१)

वसुकामो वसून् रुद्रान् वीर्यकामो ऽथ वीर्यवान् ॥ (३।२)

अन्नाद्यकामस्त्वदितिं स्वर्गकामो ऽदितेः सुतान् । (४।१)

विश्वान् देवान् राज्यकामः साध्यान् संसाधको विशाम् ॥ (४।२)

आयुष्कामो ऽश्विनौ देवौ पुष्टिकाम इलां यजेत् । (५।१)

प्रतिष्ठाकामः पुरुषो रोदसी लोकमातरौ ॥ (५।२)

रूपाभिकामो गन्धर्वान् स्त्रीकामो ऽप्सर उर्वशीम् । (६।१)

आधिपत्यकामः सर्वेषां यजेत परमेष्ठिनम् ॥ (६।२)

यज्ञं यजेद्यशस्कामः कोशकामः प्रचेतसम् । (७।१)

विद्याकामस्तु गिरिशं दाम्पत्यार्थ उमां सतीम् ॥ (७।२)

धर्मार्थ उत्तमश्लोकं तन्तुः तन्वन् पितॄन् यजेत् । (८।१)

रक्षाकामः पुण्यजनान् ओजस्कामो मरुद्गणान् ॥ (८।२)

राज्यकामो मनून् देवान् निरृतिं त्वभिचरन् यजेत् । (९।१)

कामकामो यजेत् सोमम् अकामः पुरुषं परम् ॥ (९।२)

अकामः सर्वकामो वा मोक्षकाम उदारधीः । (१०।१)

तीव्रेण भक्तियोगेन यजेत पुरुषं परम् ॥ (१०।२)

एतावान् एव यजताम् इह निःश्रेयसोदयः । (११।१)

भगवत्यचलो भावो यद्भागवतसङ्गतः ॥ (११।२)

ज्ञानं यद् आप्रतिनिवृत्तगुणोर्मिचक्रम् आत्मप्रसाद उत यत्र गुणेष्वसङ्गः । (१२।१)

कैवल्यसंमतपथस्त्वथ भक्तियोगः को निर्वृतो हरिकथासु रतिं न कुर्यात् ॥ (१२।२)

शौनक उवाच । (१३।१)

इत्यभिव्याहृतं राजा निशम्य भरतर्षभः । (१३।२)

किम् अन्यत् पृष्टवान् भूयो वैयासकिम् ऋषिं कविम् ॥ (१३।३)

एतच्छुश्रूषतां विद्वन् सूत नो ऽर्हसि भाषितुम् । (१४।१)

कथा हरिकथोदर्काः सतां स्युः सदसि ध्रुवम् ॥ (१४।२)

स वै भागवतो राजा पाण्डवेयो महारथः । (१५।१)

बालक्रीडनकैः क्रीडन् कृष्णक्रीडां य आददे ॥ (१५।२)

वैयासकिश्च भगवान् वासुदेवपरायणः । (१६।१)

उरुगायगुणोदाराः सतां स्युर्हि समागमे ॥ (१६।२)

आयुर्हरति वै पुंसाम् उद्यन्न् अस्तं च यन्न् असौ । (१७।१)

तस्यर्ते यत्क्षणो नीत उत्तमश्लोकवार्तया ॥ (१७।२)

तरवः किं न जीवन्ति भस्त्राः किं न श्वसन्त्युत । (१८।१)

न खादन्ति न मेहन्ति किं ग्रामे पशवो ऽपरे ॥ (१८।२)

श्वविड्वराहोष्ट्रखरैः संस्तुतः पुरुषः पशुः । (१९।१)

न यत्कर्णपथोपेतो जातु नाम गदाग्रजः ॥ (१९।२)

बिले बतोरुक्रमविक्रमान् ये न शृण्वतः कर्णपुटे नरस्य । (२०।१)

जिह्वासती दार्दुरिकेव सूत न चोपगायत्युरुगायगाथाः ॥ (२०।२)

भारः परं पट्टकिरीटजुष्टम् अप्युत्तमाङ्गं न नमेन् मुकुन्दम् । (२१।१)

शावौ करौ नो कुरुते सपर्यां हरेर्लसत्काञ्चनकङ्कणौ वा ॥ (२१।२)

बर्हायिते ते नयने नराणां लिङ्गानि विष्णोर्न निरीक्षतो ये । (२२।१)

पादौ नृणां तौ द्रुमजन्मभाजौ क्षेत्राणि नानुव्रजतो हरेर्यौ ॥ (२२।२)

जीवञ्छवो भागवताङ्घ्रिरेणुं न जातु मर्त्यो ऽभिलभेत यस्तु । (२३।१)

श्रीविष्णुपद्या मनुजस्तुलस्याः श्वसञ्छवो यस्तु न वेद गन्धम् ॥ (२३।२)

तदश्मसारं हृदयं बतेदं यद्गृह्यमाणैर्हरिनामधेयैः । (२४।१)

न विक्रियेताथ यदा विकारो नेत्रे जलं गात्ररुहेषु हर्षः ॥ (२४।२)

अथाभिधेह्यङ्ग मनोऽनुकूलं प्रभाषसे भागवतप्रधानः । (२५।१)

यदाह वैयासकिरात्मविद्याविशारदो नृपतिं साधु पृष्टः ॥ (२५।२)