मैत्रेय उवाच । (१।१)

सत्सेवनीयो बत पूरुवंशो यल् लोकपालो भगवत्प्रधानः । (१।२)

बभूविथेहाजितकीर्तिमालां पदे पदे नूतनयस्य् अभीक्ष्णम् ॥ (१।३)

सो ऽहं नृणां क्षुल्लसुखाय दुःखं महद् गतानां विरमाय तस्य । (२।१)

प्रवर्तये भागवतं पुराणं यद् आह साक्षाद् भगवान् ऋषिभ्यः ॥ (२।२)

आसीनम् उर्व्यां भगवन्तम् आद्यं संकर्षणं देवम् अकुण्ठसत्त्वम् । (३।१)

विवित्सवस् तत्त्वम् अतः परस्य कुमारमुख्या मुनयो ऽन्वपृच्छन् ॥ (३।२)

स्वम् एव धिष्ण्यं बहु मानयन्तं यद् वासुदेवाभिधम् आमनन्ति । (४।१)

प्रत्यग्धृताक्षाम्बुजकोशम् ईषद् उन्मीलयन्तं विबुधोदयाय ॥ (४।२)

स्वर्धुन्युदार्द्रैः स्वजटाकलापैर् उपस्पृशन्तश् चरणोपधानम् । (५।१)

पद्मं यद् अर्चन्त्य् अहिराजकन्याः सप्रेम नानाबलिभिर् वरार्थाः ॥ (५।२)

मुहुर् गृणन्तो वचसानुरागस्खलत्पदेनास्य कृतानि तज्ज्ञाः । (६।१)

प्रोक्तं किलैतद् भगवत्तमेन निवृत्तिधर्माभिरताय तेन । (७।१)

सनत्कुमाराय स चाह पृष्टः सांख्यायनायाङ्ग धृतव्रताय ॥ (७।२)

सांख्यायनः पारमहंस्यमुख्यो विवक्षमाणो भगवद्विभूतीः । (८।१)

जगाद सो ऽस्मद्गुरवे ऽन्विताय पराशरायाथ बृहस्पतेश् च ॥ (८।२)

प्रोवाच मह्यं स दयालुर् उक्तो मुनिः पुलस्त्येन पुराणम् आद्यम् । (९।१)

सो ऽहं तवैतत् कथयामि वत्स श्रद्धालवे नित्यम् अनुव्रताय ॥ (९।२)

उदाप्लुतं विश्वम् इदं तदासीद् यन् निद्रयामीलितदृङ् न्यमीलयत् । (१०।१)

अहीन्द्रतल्पे ऽधिशयान एकः कृतक्षणः स्वात्मरतौ निरीहः ॥ (१०।२)

सो ऽन्तः शरीरे ऽर्पितभूतसूक्ष्मः कालात्मिकां शक्तिम् उदीरयाणः । (११।१)

उवास तस्मिन् सलिले पदे स्वे यथानलो दारुणि रुद्धवीर्यः ॥ (११।२)

चतुर्युगानां च सहस्रम् अप्सु स्वपन् स्वयोदीरितया स्वशक्त्या । (१२।१)

कालाख्ययासादितकर्मतन्त्रो लोकान् अपीतान् ददृशे स्वदेहे ॥ (१२।२)

तस्यार्थसूक्ष्माभिनिविष्टदृष्टेर् अन्तर्गतो ऽर्थो रजसा तनीयान् । (१३।१)

गुणेन कालानुगतेन विद्धः सूष्यंस् तदाभिद्यत नाभिदेशात् ॥ (१३।२)

स पद्मकोशः सहसोदतिष्ठत् कालेन कर्मप्रतिबोधनेन । (१४।१)

स्वरोचिषा तत् सलिलं विशालं विद्योतयन्न् अर्क इवात्मयोनिः ॥ (१४।२)

तल् लोकपद्मं स उ एव विष्णुः प्रावीविशत् सर्वगुणावभासम् । (१५।१)

तस्मिन् स्वयं वेदमयो विधाता स्वयम्भुवं यं स्म वदन्ति सो ऽभूत् ॥ (१५।२)

तस्यां स चाम्भोरुहकर्णिकायाम् अवस्थितो लोकम् अपश्यमानः । (१६।१)

परिक्रमन् व्योम्नि विवृत्तनेत्रश् चत्वारि लेभे ऽनुदिशं मुखानि ॥ (१६।२)

तस्माद् युगान्तश्वसनावघूर्णजलोर्मिचक्रात् सलिलाद् विरूढम् । (१७।१)

उपाश्रितः कञ्जम् उ लोकतत्त्वं नात्मानम् अद्धाविदद् आदिदेवः ॥ (१७।२)

क एष यो ऽसाव् अहम् अब्जपृष्ठ एतत् कुतो वाब्जम् अनन्यद् अप्सु । (१८।१)

अस्ति ह्य् अधस्ताद् इह किंचनैतद् अधिष्ठितं यत्र सता नु भाव्यम् ॥ (१८।२)

स इत्थम् उद्वीक्ष्य तदब्जनालनाडीभिर् अन्तर्जलम् आविवेश । (१९।१)

नार्वाग्गतस् तत्खरनालनालनाभिं विचिन्वंस् तद् अविन्दताजः ॥ (१९।२)

तमस्य् अपारे विदुरात्मसर्गं विचिन्वतो ऽभूत् सुमहांस् त्रिणेमिः । (२०।१)

यो देहभाजां भयम् ईरयाणः परिक्षिणोत्य् आयुर् अजस्य हेतिः ॥ (२०।२)

ततो निवृत्तो ऽप्रतिलब्धकामः स्वधिष्ण्यम् आसाद्य पुनः स देवः । (२१।१)

शनैर् जितश्वासनिवृत्तचित्तो न्यषीदद् आरूढसमाधियोगः ॥ (२१।२)

कालेन सो ऽजः पुरुषायुषाभिप्रवृत्तयोगेन विरूढबोधः । (२२।१)

स्वयं तद् अन्तर्हृदये ऽवभातम् अपश्यतापश्यत यन् न पूर्वम् ॥ (२२।२)

मृणालगौरायतशेषभोगपर्यङ्क एकं पुरुषं शयानम् । (२३।१)

फणातपत्रायुतमूर्धरत्नद्युभिर् हतध्वान्तयुगान्ततोये ॥ (२३।२)

प्रेक्षां क्षिपन्तं हरितोपलाद्रेः संध्याभ्रनीवेर् उरुरुक्ममूर्ध्नः । (२४।१)

रत्नोदधारौषधिसौमनस्य वनस्रजो वेणुभुजाङ्घ्रिपाङ्घ्रेः ॥ (२४।२)

आयामतो विस्तरतः स्वमानदेहेन लोकत्रयसंग्रहेण । (२५।१)

विचित्रदिव्याभरणांशुकानां कृतश्रियापाश्रितवेषदेहम् ॥ (२५।२)

पुंसां स्वकामाय विविक्तमार्गैर् अभ्यर्चतां कामदुघाङ्घ्रिपद्मम् । (२६।१)

प्रदर्शयन्तं कृपया नखेन्दुमयूखभिन्नाङ्गुलिचारुपत्त्रम् ॥ (२६।२)

मुखेन लोकार्तिहरस्मितेन परिस्फुरत्कुण्डलमण्डितेन । (२७।१)

शोणायितेनाधरबिम्बभासा प्रत्यर्हयन्तं सुनसेन सुभ्र्वा ॥ (२७।२)

कदम्बकिञ्जल्कपिशङ्गवाससा स्वलंकृतं मेखलया नितम्बे । (२८।१)

हारेण चानन्तधनेन वत्स श्रीवत्सवक्षःस्थलवल्लभेन ॥ (२८।२)

परार्ध्यकेयूरमणिप्रवेकपर्यस्तदोर्दण्डसहस्रशाखम् । (२९।१)

अव्यक्तमूलं भुवनाङ्घ्रिपेन्द्रम् अहीन्द्रभोगैर् अधिवीतवल्शम् ॥ (२९।२)

चराचरौको भगवन्महीध्रम् अहीन्द्रबन्धुं सलिलोपगूढम् । (३०।१)

किरीटसाहस्रहिरण्यशृङ्गम् आविर्भवत् कौस्तुभरत्नगर्भम् ॥ (३०।२)

निवीतम् आम्नायमधुव्रतश्रिया स्वकीर्तिमय्या वनमालया हरिम् । (३१।१)

सूर्येन्दुवाय्वग्न्यगमं त्रिधामभिः परिक्रमत्प्राधनिकैर् दुरासदम् ॥ (३१।२)

तर्ह्य् एव तन्नाभिसरःसरोजम् आत्मानम् अम्भः श्वसनं वियच् च । (३२।१)

ददर्श देवो जगतो विधाता नातः परं लोकविसर्गदृष्टिः ॥ (३२।२)

स कर्मबीजं रजसोपरक्तः प्रजाः सिसृक्षन्न् इयद् एव दृष्ट्वा । (३३।१)

अस्तौद् विसर्गाभिमुखस् तम् ईड्यम् अव्यक्तवर्त्मन्य् अभिवेशितात्मा ॥ (३३।२)