सूत उवाच । (१।१)

विदुरस्तीर्थयात्रायां मैत्रेयादात्मनो गतिम् । (१।२)

ज्ञात्वागाद्धास्तिनपुरं तयावाप्तविवित्सितः ॥ (१।३)

यावतः कृतवान् प्रश्नान् क्षत्ता कौषारवाग्रतः । (२।१)

जातैकभक्तिर्गोविन्दे तेभ्यश्चोपरराम ह ॥ (२।२)

तं बन्धुम् आगतं दृष्ट्वा धर्मपुत्रः सहानुजः । (३।१)

धृतराष्ट्रो युयुत्सुश्च सूतः शारद्वतः पृथा ॥ (३।२)

गान्धारी द्रौपदी ब्रह्मन् सुभद्रा चोत्तरा कृपी । (४।१)

अन्याश्च जामयः पाण्डोर्ज्ञातयः ससुताः स्त्रियः ॥ (४।२)

प्रत्युज्जग्मुः प्रहर्षेण प्राणं तन्व इवागतम् । (५।१)

अभिसंगम्य विधिवत् परिष्वङ्गाभिवादनैः ॥ (५।२)

मुमुचुः प्रेमबाष्पौघं विरहौत्कण्ठ्यकातराः । (६।१)

राजा तम् अर्हयांचक्रे कृतासनपरिग्रहम् ॥ (६।२)

तं भुक्तवन्तं विश्रान्तम् आसीनं सुखम् आसने । (७।१)

प्रश्रयावनतो राजा प्राह तेषां च शृण्वताम् ॥ (७।२)

युधिष्ठिर उवाच । (८।१)

अपि स्मरथ नो युष्मत्पक्षच्छायासमेधितान् । (८।२)

विपद्गणाद्विषाग्न्यादेर्मोचिता यत् समातृकाः ॥ (८।३)

कया वृत्त्या वर्तितं वश्चरद्भिः क्षितिमण्डलम् । (९।१)

तीर्थानि क्षेत्रमुख्यानि सेवितानीह भूतले ॥ (९।२)

भवद्विधा भागवतास्तीर्थभूताः स्वयं विभो । (१०।१)

तीर्थीकुर्वन्ति तीर्थानि स्वान्तःस्थेन गदाभृता ॥ (१०।२)

अपि नः सुहृदस्तात बान्धवाः कृष्णदेवताः । (११।१)

दृष्टाः श्रुता वा यदवः स्वपुर्यां सुखम् आसते ॥ (११।२)

इत्युक्तो धर्मराजेन सर्वं तत् समवर्णयत् । (१२।१)

यथानुभूतं क्रमशो विना यदुकुलक्षयम् ॥ (१२।२)

नन्वप्रियं दुर्विषहं नृणां स्वयम् उपस्थितम् । (१३।१)

नावेदयत् सकरुणो दुःखितान् द्रष्टुम् अक्षमः ॥ (१३।२)

कंचित् कालम् अथावात्सीत् सत्कृतो देववत् सुखम् । (१४।१)

भ्रातुर्ज्येष्ठस्य श्रेयस्कृत् सर्वेषां सुखम् आवहन् ॥ (१४।२)

अबिभ्रदर्यमा दण्डं यथावदघकारिषु । (१५।१)

यावद्दधार शूद्रत्वं शापाद्वर्षशतं यमः ॥ (१५।२)

युधिष्ठिरो लब्धराज्यो दृष्ट्वा पौत्रं कुलंधरम् । (१६।१)

भ्रातृभिर्लोकपालाभैर्मुमुदे परया श्रिया ॥ (१६।२)

एवं गृहेषु सक्तानां प्रमत्तानां तदीहया । (१७।१)

अत्यक्रामदविज्ञातः कालः परमदुस्तरः ॥ (१७।२)

विदुरस्तदभिप्रेत्य धृतराष्ट्रम् अभाषत । (१८।१)

राजन् निर्गम्यतां शीघ्रं पश्येदं भयम् आगतम् ॥ (१८।२)

प्रतिक्रिया न यस्येह कुतश्चित् कर्हिचित् प्रभो । (१९।१)

स एष भगवान् कालः सर्वेषां नः समागतः ॥ (१९।२)

येन चैवाभिपन्नो ऽयं प्राणैः प्रियतमैरपि । (२०।१)

जनः सद्यो वियुज्येत किम् उतान्यैर्धनादिभिः ॥ (२०।२)