मैत्रेय उवाच । (१।१)

प्रजापतेर्दुहितरं शिशुमारस्य वै ध्रुवः । (१।२)

उपयेमे भ्रमिं नाम तत्सुतौ कल्पवत्सरौ ॥ (१।३)

इलायामपि भार्यायां वायोः पुत्र्यां महाबलः । (२।१)

पुत्रमुत्कलनामानं योषिद्रत्नमजीजनत् ॥ (२।२)

उत्तमस्त्वकृतोद्वाहो मृगयायां बलीयसा । (३।१)

हतः पुण्यजनेनाद्रौ तन्मातास्य गतिं गता ॥ (३।२)

ध्रुवो भ्रातृवधं श्रुत्वा कोपामर्षशुचार्पितः । (४।१)

जैत्रं स्यन्दनमास्थाय गतः पुण्यजनालयम् ॥ (४।२)

गत्वोदीचीं दिशं राजा रुद्रानुचरसेविताम् । (५।१)

ददर्श हिमवद्द्रोण्यां पुरीं गुह्यकसङ्कुलाम् ॥ (५।२)

दध्मौ शङ्खं बृहद्बाहुः खं दिशश्चानुनादयन् । (६।१)

येनोद्विग्नदृशः क्षत्तरुपदेव्यो ऽत्रसन्भृशम् ॥ (६।२)

ततो निष्क्रम्य बलिन उपदेवमहाभटाः । (७।१)

असहन्तस्तन्निनादमभिपेतुरुदायुधाः ॥ (७।२)

स तानापततो वीर उग्रधन्वा महारथः । (८।१)

एकैकं युगपत् सर्वानहन्बाणैस्त्रिभिस्त्रिभिः ॥ (८।२)

ते वै ललाटलग्नैस्तैरिषुभिः सर्व एव हि । (९।१)

मत्वा निरस्तमात्मानमाशंसन्कर्म तस्य तत् ॥ (९।२)

ते ऽपि चामुममृष्यन्तः पादस्पर्शमिवोरगाः । (१०।१)

शरैरविध्यन्युगपद्द्विगुणं प्रचिकीर्षवः ॥ (१०।२)

ततः परिघनिस्त्रिंशैः प्रासशूलपरश्वधैः । (११।१)

शक्त्यृष्टिभिर्भुशुण्डीभिश्चित्रवाजैः शरैरपि ॥ (११।२)

अभ्यवर्षन्प्रकुपिताः सरथं सहसारथिम् । (१२।१)

इच्छन्तस्तत् प्रतीकर्तुमयुतानां त्रयोदश ॥ (१२।२)

औत्तानपादिः स तदा शस्त्रवर्षेण भूरिणा । (१३।१)

न एवादृश्यताच्छन्न आसारेण यथा गिरिः ॥ (१३।२)

हाहाकारस्तदैवासीत् सिद्धानां दिवि पश्यताम् । (१४।१)

हतो ऽयं मानवः सूर्यो मग्नः पुण्यजनार्णवे ॥ (१४।२)

नदत्सु यातुधानेषु जयकाशिष्वथो मृधे । (१५।१)

उदतिष्ठद्रथस्तस्य नीहारादिव भास्करः ॥ (१५।२)

धनुर्विस्फूर्जयन्दिव्यं द्विषतां खेदमुद्वहन् । (१६।१)

अस्त्रौघं व्यधमद्बाणैर्घनानीकमिवानिलः ॥ (१६।२)

तस्य ते चापनिर्मुक्ता भित्त्वा वर्माणि रक्षसाम् । (१७।१)

कायानाविविशुस्तिग्मा गिरीनशनयो यथा ॥ (१७।२)

भल्लैः संछिद्यमानानां शिरोभिश्चारुकुण्डलैः । (१८।१)

ऊरुभिर्हेमतालाभैर् दोर्भिर् वलयवल्गुभिः ॥ (१८।२)

हारकेयूरमुकुटैरुष्णीषैश्च महाधनैः । (१९।१)

आस्तृतास्ता रणभुवो रेजुर्वीरमनोहराः ॥ (१९।२)

हतावशिष्टा इतरे रणाजिराद्रक्षोगणाः क्षत्रियवर्यसायकैः । (२०।१)

प्रायो विवृक्णावयवा विदुद्रुवुर्मृगेन्द्रविक्रीडितयूथपा इव ॥ (२०।२)

अपश्यमानः स तदाततायिनं महामृधे कंचन मानवोत्तमः । (२१।१)

पुरीं दिदृक्षन्नपि नाविशद्द्विषां न मायिनां वेद चिकीर्षितं जनः ॥ (२१।२)

इति ब्रुवंश्चित्ररथः स्वसारथिं यत्तः परेषां प्रतियोगशङ्कितः । (२२।१)

शुश्राव शब्दं जलधेरिवेरितं नभस्वतो दिक्षु रजो ऽन्वदृश्यत ॥ (२२।२)

क्षणेनाच्छादितं व्योम घनानीकेन सर्वतः । (२३।१)

विस्फुरत्तडिता दिक्षु त्रासयत्स्तनयित्नुना ॥ (२३।२)

ववृषू रुधिरौघासृक्पूयविण्मूत्रमेदसः । (२४।१)

निपेतुर्गगनादस्य कबन्धान्य् अग्रतो ऽनघ ॥ (२४।२)

ततः खे ऽदृश्यत गिरिर्निपेतुः सर्वतोदिशम् । (२५।१)

गदापरिघनिस्त्रिंशमुसलाः साश्मवर्षिणः ॥ (२५।२)

अहयो ऽशनिनिःश्वासा वमन्तो ऽग्निं रुषाक्षिभिः । (२६।१)

अभ्यधावन्गजा मत्ताः सिंहव्याघ्राश्च यूथशः ॥ (२६।२)

समुद्र ऊर्मिभिर्भीमः प्लावयन्सर्वतो भुवम् । (२७।१)

आससाद महाह्रादः कल्पान्त इव भीषणः ॥ (२७।२)

एवंविधान्य् अनेकानि त्रासनान्य् अमनस्विनाम् । (२८।१)

ससृजुस्तिग्मगतय आसुर्या माययासुराः ॥ (२८।२)

ध्रुवे प्रयुक्तामसुरैस्तां मायामतिदुस्तराम् । (२९।१)

निशम्य तस्य मुनयः शम् आशंसन्समागताः ॥ (२९।२)

मुनय ऊचुः । (३०।१)

औत्तानपाद भगवांस्तव शार्ङ्गधन्वा देवः क्षिणोत्ववनतार्तिहरो विपक्षान् । (३०।२)

यन्नामधेयमभिधाय निशम्य चाद्धा लोको ऽञ्जसा तरति दुस्तरमङ्ग मृत्युम् ॥ (३०।३)