BhāgavPur, 4, 23
Select a line for its word-by-word analysis.
दृष्ट्वात्मानं प्रवयसमेकदा वैन्य आत्मवान् । (१।२)
dṛṣṭvātmānaṃ pravayasamekadā vainya ātmavān |
जगतस्तस्थुषश्चापि वृत्तिदो धर्मभृत्सताम् । (२।१)
jagatastasthuṣaścāpi vṛttido dharmabhṛtsatām |
अब्भक्षः कतिचित्पक्षान्वायुभक्षस्ततः परम् ॥ (५।२)
abbhakṣaḥ katicitpakṣānvāyubhakṣastataḥ param ||
ग्रीष्मे पञ्चतपा वीरो वर्षास्वासारषाण् मुनिः । (६।१)
grīṣme pañcatapā vīro varṣāsvāsāraṣāṇ muniḥ |
प्राणायामैः संनिरुद्धषड्वर्गश्छिन्नबन्धनः ॥ (८।२)
prāṇāyāmaiḥ saṃniruddhaṣaḍvargaśchinnabandhanaḥ ||
भगवद्धर्मिणः साधोः श्रद्धया यततः सदा । (१०।१)
bhagavaddharmiṇaḥ sādhoḥ śraddhayā yatataḥ sadā |
तस्यानया भगवतः परिकर्मशुद्धसत्त्वात्मनस्तदनुसंस्मरणानुपूर्त्या । (११।१)
tasyānayā bhagavataḥ parikarmaśuddhasattvātmanastadanusaṃsmaraṇānupūrtyā |
ज्ञानं विरक्तिमदभून्निशितेन येन चिछेद संशयपदं निजजीवकोशम् ॥ (११।२)
jñānaṃ viraktimadabhūnniśitena yena cicheda saṃśayapadaṃ nijajīvakośam ||
छिन्नान्यधीर् अधिगतात्मगतिर्निरीहस्तत्तत्यजे ऽछिनदिदं वयुनेन येन । (१२।१)
chinnānyadhīr adhigatātmagatirnirīhastattatyaje 'chinadidaṃ vayunena yena |
तावन्न योगगतिभिर्यतिरप्रमत्तो यावद्गदाग्रजकथासु रतिं न कुर्यात् ॥ (१२।२)
tāvanna yogagatibhiryatirapramatto yāvadgadāgrajakathāsu ratiṃ na kuryāt ||
ब्रह्मभूतो दृढं काले तत्याज स्वं कलेवरम् ॥ (१३।२)
brahmabhūto dṛḍhaṃ kāle tatyāja svaṃ kalevaram ||
संपीड्य पायुं पार्ष्णिभ्यां वायुमुत्सारयञ्छनैः । (१४।१)
saṃpīḍya pāyuṃ pārṣṇibhyāṃ vāyumutsārayañchanaiḥ |
नाभ्यां कोष्ठेष्ववस्थाप्य हृदुरःकण्ठशीर्षणि ॥ (१४।२)
nābhyāṃ koṣṭheṣvavasthāpya hṛduraḥkaṇṭhaśīrṣaṇi ||
उत्सर्पयंस्तु तं मूर्ध्नि क्रमेणावेश्य निःस्पृहः । (१५।१)
utsarpayaṃstu taṃ mūrdhni krameṇāveśya niḥspṛhaḥ |
वायुं वायौ क्षितौ कायं तेजस्तेजस्ययूयुजत् ॥ (१५।२)
vāyuṃ vāyau kṣitau kāyaṃ tejastejasyayūyujat ||
खान्याकाशे द्रवं तोये यथास्थानं विभागशः । (१६।१)
khānyākāśe dravaṃ toye yathāsthānaṃ vibhāgaśaḥ |
क्षितिमम्भसि तत्तेजस्यदो वायौ नभस्यमुम् ॥ (१६।२)
kṣitimambhasi tattejasyado vāyau nabhasyamum ||
इन्द्रियेषु मनस्तानि तन्मात्रेषु यथोद्भवम् । (१७।१)
indriyeṣu manastāni tanmātreṣu yathodbhavam |
भूतादिनामून्युत्कृष्य महत्यात्मनि संदधे ॥ (१७।२)
bhūtādināmūnyutkṛṣya mahatyātmani saṃdadhe ||
तं सर्वगुणविन्यासं जीवे मायामये न्यधात् । (१८।१)
taṃ sarvaguṇavinyāsaṃ jīve māyāmaye nyadhāt |
नानावैराग्यवीर्येण स्वरूपस्थो ऽजहात्प्रभुः ॥ (१८।३)
nānāvairāgyavīryeṇa svarūpastho 'jahātprabhuḥ ||
अर्चिर्नाम महाराज्ञी तत्पत्न्यनुगता वनम् । (१९।१)
arcirnāma mahārājñī tatpatnyanugatā vanam |
सुकुमार्यतदर्हा च यत्पद्भ्यां स्पर्शनं भुवः ॥ (१९।२)
sukumāryatadarhā ca yatpadbhyāṃ sparśanaṃ bhuvaḥ ||
अतीव भर्तुर्व्रतधर्मनिष्ठया शुश्रूषया चार्षदेहयात्रया । (२०।१)
atīva bharturvratadharmaniṣṭhayā śuśrūṣayā cārṣadehayātrayā |
नाविन्दतार्तिं परिकर्शितापि सा प्रेयस्करस्पर्शनमाननिर्वृतिः ॥ (२०।२)
nāvindatārtiṃ parikarśitāpi sā preyaskarasparśanamānanirvṛtiḥ ||
देहं विपन्नाखिलचेतनादिकं पत्युः पृथिव्या दयितस्य चात्मनः । (२१।१)
dehaṃ vipannākhilacetanādikaṃ patyuḥ pṛthivyā dayitasya cātmanaḥ |
आलक्ष्य किंचिच्च विलप्य सा सती चितामथारोपयदद्रिसानुनि ॥ (२१।२)
ālakṣya kiṃcicca vilapya sā satī citāmathāropayadadrisānuni ||
विधाय कृत्यं ह्रदिनीजलाप्लुता दत्त्वोदकं भर्तुरुदारकर्मणः । (२२।१)
vidhāya kṛtyaṃ hradinījalāplutā dattvodakaṃ bharturudārakarmaṇaḥ |
नत्वा दिविस्थांस्त्रिदशांस्त्रिः परीत्य विवेश वह्निं ध्यायती भर्तृपादौ ॥ (२२।२)
natvā divisthāṃstridaśāṃstriḥ parītya viveśa vahniṃ dhyāyatī bhartṛpādau ||
विलोक्यानुगतां साध्वीं पृथुं वीरवरं पतिम् । (२३।१)
vilokyānugatāṃ sādhvīṃ pṛthuṃ vīravaraṃ patim |
तुष्टुवुर्वरदा देवैर्देवपत्न्यः सहस्रशः ॥ (२३।२)
tuṣṭuvurvaradā devairdevapatnyaḥ sahasraśaḥ ||
नदत्स्वमरतूर्येषु गृणन्ति स्म परस्परम् ॥ (२४।२)
nadatsvamaratūryeṣu gṛṇanti sma parasparam ||
अहो इयं वधूर्धन्या या चैवं भूभुजां पतिम् । (२५।२)
aho iyaṃ vadhūrdhanyā yā caivaṃ bhūbhujāṃ patim |
सर्वात्मना पतिं भेजे यज्ञेशं श्रीर्वधूरिव ॥ (२५।३)
sarvātmanā patiṃ bheje yajñeśaṃ śrīrvadhūriva ||
सैषा नूनं व्रजत्यूर्ध्वमनु वैन्यं पतिं सती । (२६।१)
saiṣā nūnaṃ vrajatyūrdhvamanu vainyaṃ patiṃ satī |
पश्यतास्मानतीत्यार्चिर्दुर्विभाव्येन कर्मणा ॥ (२६।२)
paśyatāsmānatītyārcirdurvibhāvyena karmaṇā ||
तेषां दुरापं किं त्वन्यन्मर्त्यानां भगवत्पदम् । (२७।१)
teṣāṃ durāpaṃ kiṃ tvanyanmartyānāṃ bhagavatpadam |
भुवि लोलायुषो ये वै नैष्कर्म्यं साधयन्त्युत ॥ (२७।२)
bhuvi lolāyuṣo ye vai naiṣkarmyaṃ sādhayantyuta ||
स वञ्चितो बतात्मध्रुक् कृच्छ्रेण महता भुवि । (२८।१)
sa vañcito batātmadhruk kṛcchreṇa mahatā bhuvi |
लब्ध्वापवर्ग्यं मानुष्यं विषयेषु विषज्जते ॥ (२८।२)
labdhvāpavargyaṃ mānuṣyaṃ viṣayeṣu viṣajjate ||
यं वा आत्मविदां धुर्यो वैन्यः प्रापाच्युताश्रयः ॥ (२९।३)
yaṃ vā ātmavidāṃ dhuryo vainyaḥ prāpācyutāśrayaḥ ||
इत्थम्भूतानुभावो ऽसौ पृथुः स भगवत्तमः । (३०।१)
itthambhūtānubhāvo 'sau pṛthuḥ sa bhagavattamaḥ |
य इदं सुमहत्पुण्यं श्रद्धयावहितः पठेत् । (३१।१)
ya idaṃ sumahatpuṇyaṃ śraddhayāvahitaḥ paṭhet |
श्रावयेच्छृणुयाद्वापि स पृथोः पदवीमियात् ॥ (३१।२)
śrāvayecchṛṇuyādvāpi sa pṛthoḥ padavīmiyāt ||
ब्राह्मणो ब्रह्मवर्चस्वी राजन्यो जगतीपतिः । (३२।१)
brāhmaṇo brahmavarcasvī rājanyo jagatīpatiḥ |
वैश्यः पठन्विट्पतिः स्याच्छूद्रः सत्तमतामियात् ॥ (३२।२)
vaiśyaḥ paṭhanviṭpatiḥ syācchūdraḥ sattamatāmiyāt ||
त्रिः कृत्व इदमाकर्ण्य नरो नार्यथवादृता । (३३।१)
triḥ kṛtva idamākarṇya naro nāryathavādṛtā |
अस्पष्टकीर्तिः सुयशा मूर्खो भवति पण्डितः । (३४।१)
aspaṣṭakīrtiḥ suyaśā mūrkho bhavati paṇḍitaḥ |
धन्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं कलिमलापहम् । (३५।१)
dhanyaṃ yaśasyamāyuṣyaṃ svargyaṃ kalimalāpaham |
धर्मार्थकाममोक्षाणां सम्यक् सिद्धिमभीप्सुभिः । (३५।२)
dharmārthakāmamokṣāṇāṃ samyak siddhimabhīpsubhiḥ |
श्रद्धयैतदनुश्राव्यं चतुर्णां कारणं परम् ॥ (३५।३)
śraddhayaitadanuśrāvyaṃ caturṇāṃ kāraṇaṃ param ||
बलिं तस्मै हरन्त्यग्रे राजानः पृथवे यथा ॥ (३६।२)
baliṃ tasmai harantyagre rājānaḥ pṛthave yathā ||
मुक्तान्यसङ्गो भगवत्यमलां भक्तिमुद्वहन् । (३७।१)
muktānyasaṅgo bhagavatyamalāṃ bhaktimudvahan |
वैन्यस्य चरितं पुण्यं शृणुयाच्छ्रावयेत्पठेत् ॥ (३७।२)
vainyasya caritaṃ puṇyaṃ śṛṇuyācchrāvayetpaṭhet ||
वैचित्रवीर्याभिहितं महन्माहात्म्यसूचकम् । (३८।१)
vaicitravīryābhihitaṃ mahanmāhātmyasūcakam |
अस्मिन्कृतमतिमर्त्यं पार्थवीं गतिमाप्नुयात् ॥ (३८।२)
asminkṛtamatimartyaṃ pārthavīṃ gatimāpnuyāt ||
अनुदिनमिदमादरेण शृण्वन्पृथुचरितं प्रथयन्विमुक्तसङ्गः । (३९।१)
anudinamidamādareṇa śṛṇvanpṛthucaritaṃ prathayanvimuktasaṅgaḥ |
भगवति भवसिन्धुपोतपादे स च निपुणां लभते रतिं मनुष्यः ॥ (३९।२)
bhagavati bhavasindhupotapāde sa ca nipuṇāṃ labhate ratiṃ manuṣyaḥ ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.