BhāgavPur, 4, 20
Select a line for its word-by-word analysis.
नाभिद्रुह्यन्ति भूतेभ्यो यर्हि नात्मा कलेवरम् ॥ (३।२)
nābhidruhyanti bhūtebhyo yarhi nātmā kalevaram ||
आरब्ध इति नैवास्मिन्प्रतिबुद्धो ऽनुषज्जते ॥ (५।२)
ārabdha iti naivāsminpratibuddho 'nuṣajjate ||
अपत्ये द्रविणे वापि कः कुर्यान्ममतां बुधः ॥ (६।२)
apatye draviṇe vāpi kaḥ kuryānmamatāṃ budhaḥ ||
एकः शुद्धः स्वयंज्योतिर्निर्गुणो ऽसौ गुणाश्रयः । (७।१)
ekaḥ śuddhaḥ svayaṃjyotirnirguṇo 'sau guṇāśrayaḥ |
सर्वगो ऽनावृतः साक्षी निरात्मात्मात्मनः परः ॥ (७।२)
sarvago 'nāvṛtaḥ sākṣī nirātmātmātmanaḥ paraḥ ||
नाज्यते प्रकृतिस्थो ऽपि तद्गुणैः स मयि स्थितः ॥ (८।२)
nājyate prakṛtistho 'pi tadguṇaiḥ sa mayi sthitaḥ ||
यः स्वधर्मेण मां नित्यं निराशीः श्रद्धयान्वितः । (९।१)
yaḥ svadharmeṇa māṃ nityaṃ nirāśīḥ śraddhayānvitaḥ |
शान्तिं मे समवस्थानं ब्रह्म कैवल्यमश्नुते ॥ (१०।२)
śāntiṃ me samavasthānaṃ brahma kaivalyamaśnute ||
उदासीनमिवाध्यक्षं द्रव्यज्ञानक्रियात्मनाम् । (११।१)
udāsīnamivādhyakṣaṃ dravyajñānakriyātmanām |
कूटस्थमिममात्मानं यो वेदाप्नोति शोभनम् ॥ (११।२)
kūṭasthamimamātmānaṃ yo vedāpnoti śobhanam ||
भिन्नस्य लिङ्गस्य गुणप्रवाहो द्रव्यक्रियाकारकचेतनात्मनः । (१२।१)
bhinnasya liṅgasya guṇapravāho dravyakriyākārakacetanātmanaḥ |
दृष्टासु संपत्सु विपत्सु सूरयो न विक्रियन्ते मयि बद्धसौहृदाः ॥ (१२।२)
dṛṣṭāsu saṃpatsu vipatsu sūrayo na vikriyante mayi baddhasauhṛdāḥ ||
समः समानोत्तममध्यमाधमः सुखे च दुःखे च जितेन्द्रियाशयः । (१३।१)
samaḥ samānottamamadhyamādhamaḥ sukhe ca duḥkhe ca jitendriyāśayaḥ |
मयोपकॢप्ताखिललोकसंयुतो विधत्स्व वीराखिललोकरक्षणम् ॥ (१३।२)
mayopakḷptākhilalokasaṃyuto vidhatsva vīrākhilalokarakṣaṇam ||
श्रेयः प्रजापालनमेव राज्ञो यत्साम्पराये सुकृतात्षष्ठमंशम् । (१४।१)
śreyaḥ prajāpālanameva rājño yatsāmparāye sukṛtātṣaṣṭhamaṃśam |
हर्तान्यथा हृतपुण्यः प्रजानामरक्षिता करहारो ऽघमत्ति ॥ (१४।२)
hartānyathā hṛtapuṇyaḥ prajānāmarakṣitā karahāro 'ghamatti ||
एवं द्विजाग्र्यानुमतानुवृत्तधर्मप्रधानो ऽन्यतमो ऽवितास्याः । (१५।१)
evaṃ dvijāgryānumatānuvṛttadharmapradhāno 'nyatamo 'vitāsyāḥ |
ह्रस्वेन कालेन गृहोपयातान्द्रष्टासि सिद्धाननुरक्तलोकः ॥ (१५।२)
hrasvena kālena gṛhopayātāndraṣṭāsi siddhānanuraktalokaḥ ||
वरं च मत्कंचन मानवेन्द्र वृणीष्व ते ऽहं गुणशीलयन्त्रितः । (१६।१)
varaṃ ca matkaṃcana mānavendra vṛṇīṣva te 'haṃ guṇaśīlayantritaḥ |
नाहं मखैर्वै सुलभस्तपोभिर्योगेन वा यत्समचित्तवर्ती ॥ (१६।२)
nāhaṃ makhairvai sulabhastapobhiryogena vā yatsamacittavartī ||
स इत्थं लोकगुरुणा विष्वक्सेनेन विश्वजित् । (१७।२)
sa itthaṃ lokaguruṇā viṣvaksenena viśvajit |
स्पृशन्तं पादयोः प्रेम्णा व्रीडितं स्वेन कर्मणा । (१८।१)
spṛśantaṃ pādayoḥ premṇā vrīḍitaṃ svena karmaṇā |
शतक्रतुं परिष्वज्य विद्वेषं विससर्ज ह ॥ (१८।२)
śatakratuṃ pariṣvajya vidveṣaṃ visasarja ha ||
प्रस्थानाभिमुखो ऽप्येनमनुग्रहविलम्बितः । (२०।१)
prasthānābhimukho 'pyenamanugrahavilambitaḥ |
पश्यन्पद्मपलाशाक्षो न प्रतस्थे सुहृत्सताम् ॥ (२०।२)
paśyanpadmapalāśākṣo na pratasthe suhṛtsatām ||
स आदिराजो रचिताञ्जलिर्हरिं विलोकितुं नाशकदश्रुलोचनः । (२१।१)
sa ādirājo racitāñjalirhariṃ vilokituṃ nāśakadaśrulocanaḥ |
न किंचनोवाच स बाष्पविक्लवो हृदोपगुह्यामुमधादवस्थितः ॥ (२१।२)
na kiṃcanovāca sa bāṣpaviklavo hṛdopaguhyāmumadhādavasthitaḥ ||
अथावमृज्याश्रुकला विलोकयन्नतृप्तदृग्गोचरमाह पूरुषम् । (२२।१)
athāvamṛjyāśrukalā vilokayannatṛptadṛggocaramāha pūruṣam |
पदा स्पृशन्तं क्षितिमंस उन्नते विन्यस्तहस्ताग्रमुरङ्गविद्विषः ॥ (२२।२)
padā spṛśantaṃ kṣitimaṃsa unnate vinyastahastāgramuraṅgavidviṣaḥ ||
वरान्विभो त्वद्वरदेश्वराद्बुधः कथं वृणीते गुणविक्रियात्मनाम् । (२३।२)
varānvibho tvadvaradeśvarādbudhaḥ kathaṃ vṛṇīte guṇavikriyātmanām |
ये नारकाणामपि सन्ति देहिनां तानीश कैवल्यपते वृणे न च ॥ (२३।३)
ye nārakāṇāmapi santi dehināṃ tānīśa kaivalyapate vṛṇe na ca ||
न कामये नाथ तदप्यहं क्वचिन्न यत्र युष्मच्चरणाम्बुजासवः । (२४।१)
na kāmaye nātha tadapyahaṃ kvacinna yatra yuṣmaccaraṇāmbujāsavaḥ |
महत्तमान्तर्हृदयान्मुखच्युतो विधत्स्व कर्णायुतमेष मे वरः ॥ (२४।२)
mahattamāntarhṛdayānmukhacyuto vidhatsva karṇāyutameṣa me varaḥ ||
स उत्तमश्लोक महन्मुखच्युतो भवत्पदाम्भोजसुधा कणानिलः । (२५।१)
sa uttamaśloka mahanmukhacyuto bhavatpadāmbhojasudhā kaṇānilaḥ |
स्मृतिं पुनर्विस्मृततत्त्ववर्त्मनां कुयोगिनां नो वितरत्यलं वरैः ॥ (२५।२)
smṛtiṃ punarvismṛtatattvavartmanāṃ kuyogināṃ no vitaratyalaṃ varaiḥ ||
यशः शिवं सुश्रव आर्यसङ्गमे यदृच्छया चोपशृणोति ते सकृत् । (२६।१)
yaśaḥ śivaṃ suśrava āryasaṅgame yadṛcchayā copaśṛṇoti te sakṛt |
कथं गुणज्ञो विरमेद्विना पशुं श्रीर्यत्प्रवव्रे गुणसङ्ग्रहेच्छया ॥ (२६।२)
kathaṃ guṇajño viramedvinā paśuṃ śrīryatpravavre guṇasaṅgrahecchayā ||
अथाभजे त्वाखिलपूरुषोत्तमं गुणालयं पद्मकरेव लालसः । (२७।१)
athābhaje tvākhilapūruṣottamaṃ guṇālayaṃ padmakareva lālasaḥ |
अप्यावयोरेकपतिस्पृधोः कलिर्न स्यात्कृतत्वच्चरणैकतानयोः ॥ (२७।२)
apyāvayorekapatispṛdhoḥ kalirna syātkṛtatvaccaraṇaikatānayoḥ ||
जगज्जनन्यां जगदीश वैशसं स्यादेव यत्कर्मणि नः समीहितम् । (२८।१)
jagajjananyāṃ jagadīśa vaiśasaṃ syādeva yatkarmaṇi naḥ samīhitam |
करोषि फल्ग्वप्युरु दीनवत्सलः स्व एव धिष्ण्ये ऽभिरतस्य किं तया ॥ (२८।२)
karoṣi phalgvapyuru dīnavatsalaḥ sva eva dhiṣṇye 'bhiratasya kiṃ tayā ||
भजन्त्यथ त्वामत एव साधवो व्युदस्तमायागुणविभ्रमोदयम् । (२९।१)
bhajantyatha tvāmata eva sādhavo vyudastamāyāguṇavibhramodayam |
भवत्पदानुस्मरणादृते सतां निमित्तमन्यद्भगवन्न विद्महे ॥ (२९।२)
bhavatpadānusmaraṇādṛte satāṃ nimittamanyadbhagavanna vidmahe ||
मन्ये गिरं ते जगतां विमोहिनीं वरं वृणीष्वेति भजन्तमात्थ यत् । (३०।१)
manye giraṃ te jagatāṃ vimohinīṃ varaṃ vṛṇīṣveti bhajantamāttha yat |
वाचा नु तन्त्या यदि ते जनो ऽसितः कथं पुनः कर्म करोति मोहितः ॥ (३०।२)
vācā nu tantyā yadi te jano 'sitaḥ kathaṃ punaḥ karma karoti mohitaḥ ||
त्वन्माययाद्धा जन ईश खण्डितो यदन्यदाशास्त ऋतात्मनो ऽबुधः । (३१।१)
tvanmāyayāddhā jana īśa khaṇḍito yadanyadāśāsta ṛtātmano 'budhaḥ |
यथा चरेद्बालहितं पिता स्वयं तथा त्वमेवार्हसि नः समीहितुम् ॥ (३१।२)
yathā caredbālahitaṃ pitā svayaṃ tathā tvamevārhasi naḥ samīhitum ||
इत्यादिराजेन नुतः स विश्वदृक् तमाह राजन्मयि भक्तिरस्तु ते । (३२।२)
ityādirājena nutaḥ sa viśvadṛk tamāha rājanmayi bhaktirastu te |
दिष्ट्येदृशी धीर्मयि ते कृता यया मायां मदीयां तरति स्म दुस्त्यजाम् ॥ (३२।३)
diṣṭyedṛśī dhīrmayi te kṛtā yayā māyāṃ madīyāṃ tarati sma dustyajām ||
तत्त्वं कुरु मयादिष्टमप्रमत्तः प्रजापते । (३३।१)
tattvaṃ kuru mayādiṣṭamapramattaḥ prajāpate |
इति वैन्यस्य राजर्षेः प्रतिनन्द्यार्थवद्वचः । (३४।२)
iti vainyasya rājarṣeḥ pratinandyārthavadvacaḥ |
पूजितो ऽनुगृहीत्वैनं गन्तुं चक्रे ऽच्युतो मतिम् ॥ (३४।३)
pūjito 'nugṛhītvainaṃ gantuṃ cakre 'cyuto matim ||
किन्नराप्सरसो मर्त्याः खगा भूतान्यनेकशः ॥ (३५।२)
kinnarāpsaraso martyāḥ khagā bhūtānyanekaśaḥ ||
यज्ञेश्वरधिया राज्ञा वाग्वित्ताञ्जलिभक्तितः । (३६।१)
yajñeśvaradhiyā rājñā vāgvittāñjalibhaktitaḥ |
सभाजिता ययुः सर्वे वैकुण्ठानुगतास्ततः ॥ (३६।२)
sabhājitā yayuḥ sarve vaikuṇṭhānugatāstataḥ ||
भगवानपि राजर्षेः सोपाध्यायस्य चाच्युतः । (३७।१)
bhagavānapi rājarṣeḥ sopādhyāyasya cācyutaḥ |
हरन्निव मनो ऽमुष्य स्वधाम प्रत्यपद्यत ॥ (३७।२)
haranniva mano 'muṣya svadhāma pratyapadyata ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.