अथातः स्नेहविधिम् अध्यायं व्याख्यास्यामः । (१।१)

इति ह स्माहुर् आत्रेयादयो महर्षयः । (१।२)

गुरुशीतसरस्निग्धमन्दसूक्ष्ममृदुद्रवम् । (१।३)

औषधं स्नेहनं प्रायो विपरीतं विरूक्षणम् ॥ (१।४)

सर्पिर् मज्जा वसा तैलं स्नेहेषु प्रवरं मतम् । (२।१)

तत्रापि चोत्तमं सर्पिः संस्कारस्यानुवर्तनात् ॥ (२।२)

माधुर्याद् अविदाहित्वाज्जन्माद्येव च शीलनात् । (३।१)

पित्तघ्नास् ते यथापूर्वम् इतरघ्ना यथोत्तरम् ॥ (३।२)

घृतात् तैलं गुरु वसा तैलान् मज्जा ततो ऽपि च । (४।१)

द्वाभ्यां त्रिभिश् चतुर्भिस् तैर् यमकस् त्रिवृतो महान् ॥ (४।२)

स्वेद्यसंशोध्यमद्यस्त्रीव्यायामासक्तचिन्तकाः । (५।१)

बालाबलकृशा रूक्षाः क्षीणास्ररेतसः ॥ (५।२)

वातार्तस्यन्दतिमिरदारुणप्रतिबोधिनः । (६।१)

स्नेह्याः न त्व् अतिमन्दाग्नितीक्ष्णाग्निस्थूलदुर्बलाः ॥ (६।२)

ऊरुस्तम्भातिसारामगलरोगगरोदरैः । (७।१)

मूर्च्छाछर्द्यरुचिश्लेष्मतृष्णामद्यैश् च पीडिताः ॥ (७।२)

अपप्रसूता युक्ते च नस्ये बस्तौ विरेचने । (८।१)

तत्र धीस्मृतिमेधादिकाङ्क्षिणां शस्यते घृतम् ॥ (८।२)

ग्रन्थिनाडीकृमिश्लेष्ममेदोमारुतरोगिषु । (९।१)

तैलं लाघवदार्ढ्यार्थिक्रूरकोष्ठेषु देहिषु ॥ (९।२)

वातातपाध्वभारस्त्रीव्यायामक्षीणधातुषु । (१०।१)

रूक्षक्लेशक्षमात्यग्निवातावृतपथेषु च ॥ (१०।२)

शेषौ वसा तु सन्ध्यस्थिमर्मकोष्ठरुजासु च । (११।१)

तथा दग्धाहतभ्रष्टयोनिकर्णशिरोरुजि ॥ (११।२)

तैलं प्रावृषि वर्षान्ते सर्पिर् अन्यौ तु माधवे । (१२।१)

ऋतौ साधारणे स्नेहः शस्तो ऽह्नि विमले रवौ ॥ (१२।२)

तैलं त्वरायां शीते ऽपि घर्मे ऽपि च घृतं निशि । (१३।१)

निश्य् एव पित्ते पवने संसर्गे पित्तवत्य् अपि ॥ (१३।२)

निश्यन्यथा वातकफाद् रोगाः स्युः पित्ततो दिवा । (१४।१)

युक्त्यावचारयेत् स्नेहं भक्ष्याद्यन्नेन बस्तिभिः ॥ (१४।२)

नस्याभ्यञ्जनगण्डूषमूर्धकर्णाक्षितर्पणैः । (१५।१)

रसभेदैककत्वाभ्यां चतुःषष्टिर्विचारणाः ॥ (१५।२)

स्नेहस्यान्याभिभूतत्वादल्पत्वाच्च क्रमात्स्मृताः । (१६।१)

यथोक्तहेत्वभावाच्च नाच्छपेयो विचारणा ॥ (१६।२)

स्नेहस्य कल्पः स श्रेष्ठः स्नेहकर्माशुसाधनात् । (१७।१)

दौएर् देर् वेर्दौउन्ग् वोन् ड़ेत्तेन्; दोसिएरुन्ग्द्वाभ्यां चतुर्भिरष्टाभिर्यामैर्जीर्यन्ति याः क्रमात् ॥ (१७।२)

ह्रस्वमध्योत्तमा मात्रास्तास्ताभ्यश्च ह्रसीयसीम् । (१८।१)

कल्पयेद्वीक्ष्य दोषादीन्प्रागेव तु ह्रसीयसीम् ॥ (१८।२)

ह्यस्तने जीर्ण एवान्ने स्नेहोऽच्छः शुद्धये बहुः । (१९।१)

शमनः क्षुद्वतोऽनन्नो मध्यमात्रश्च शस्यते ॥ (१९।२)

बृंहणो रसमद्याद्यैः सभक्तोऽल्पः हितः स च । (२०।१)

बालवृद्धपिपासार्तस्नेहद्विण्मद्यशीलिषु ॥ (२०।२)

स्त्रीस्नेहनित्यमन्दाग्निसुखितक्लेशभीरुषु । (२१।१)

मृदुकोष्ठाल्पदोषेषु काले चोष्णे कृशेषु च ॥ (२१।२)

प्राङ्मध्योत्तरभक्तोऽसावधोमध्योर्ध्वदेहजान् । (२२।१)

व्याधीञ्जयेद् बलं कुर्यादङ्गानां च यथाक्रमम् ॥ (२२।२)