अष्टाङ्गहृदयसंहिताAṣṭāṅgahṛdayasaṃhitā
AHS, 2, 5
Select a line for its word-by-word analysis.
अथातो विकृतिविज्ञानीयं शारीरं व्याख्यास्यामः । (१।१)
athāto vikṛtivijñānīyaṃ śārīraṃ vyākhyāsyāmaḥ |
पुष्पं फलस्य धूमो ऽग्नेर् वर्षस्य जलदोदयः । (१।३)
puṣpaṃ phalasya dhūmo 'gner varṣasya jaladodayaḥ |
यथा भविष्यतो लिङ्गं रिष्टं मृत्योस् तथा ध्रुवम् ॥ (१।४)
yathā bhaviṣyato liṅgaṃ riṣṭaṃ mṛtyos tathā dhruvam ||
आयुष्मति क्रियाः सर्वाः सफलाः संप्रयोजिताः । (२।१)
āyuṣmati kriyāḥ sarvāḥ saphalāḥ saṃprayojitāḥ |
क्षीणायुषि कृतं कर्म व्यर्थं कृतम् इवाधमे । (२।३)
kṣīṇāyuṣi kṛtaṃ karma vyarthaṃ kṛtam ivādhame |
विकृतिः प्रकृतेः प्राज्ञैः प्रदिष्टा रिष्टसंज्ञया । (२।६)
vikṛtiḥ prakṛteḥ prājñaiḥ pradiṣṭā riṣṭasaṃjñayā |
अरिष्टं नास्ति मरणं दृष्टरिष्टं च जीवितम् । (२।७)
ariṣṭaṃ nāsti maraṇaṃ dṛṣṭariṣṭaṃ ca jīvitam |
अरिष्टे रिष्टविज्ञानं न च रिष्टे ऽप्यनैपुणात् ॥ (२।८)
ariṣṭe riṣṭavijñānaṃ na ca riṣṭe 'pyanaipuṇāt ||
केचित् तु तद् द्विधेत्याहुः स्थाय्यस्थायिविभेदतः । (३।१)
kecit tu tad dvidhetyāhuḥ sthāyyasthāyivibhedataḥ |
दोषाणाम् अपि बाहुल्याद् रिष्टाभासः समुद्भवेत् ॥ (३।२)
doṣāṇām api bāhulyād riṣṭābhāsaḥ samudbhavet ||
स दोषाणां शमे शाम्येत् स्थाय्यवश्यं तु मृत्यवे । (४।१)
sa doṣāṇāṃ śame śāmyet sthāyyavaśyaṃ tu mṛtyave |
रूपेन्द्रियस्वरच्छायाप्रतिच्छायाक्रियादिषु ॥ (४।२)
rūpendriyasvaracchāyāpraticchāyākriyādiṣu ||
विकृतिर् या समासेन रिष्टं तद् इति लक्षयेत् ॥ (५।२)
vikṛtir yā samāsena riṣṭaṃ tad iti lakṣayet ||
केशरोम निरभ्यङ्गं यस्याभ्यक्तम् इवेक्ष्यते । (६।१)
keśaroma nirabhyaṅgaṃ yasyābhyaktam ivekṣyate |
यस्यात्यर्थं चले नेत्रे स्तब्धान्तर्गतनिर्गते ॥ (६।२)
yasyātyarthaṃ cale netre stabdhāntargatanirgate ||
जिह्मे विस्तृतसंक्षिप्ते संक्षिप्तविनतभ्रुणी । (७।१)
jihme vistṛtasaṃkṣipte saṃkṣiptavinatabhruṇī |
उच्छूना स्फुटिता म्लाना यस्यौष्ठो यात्यधो ऽधरः । (९।१)
ucchūnā sphuṭitā mlānā yasyauṣṭho yātyadho 'dharaḥ |
ऊर्ध्वं द्वितीयः स्यातां वा पक्वजम्बूनिभावुभौ ॥ (९।२)
ūrdhvaṃ dvitīyaḥ syātāṃ vā pakvajambūnibhāvubhau ||
दन्ताः सशर्कराः श्यावास् ताम्राः पुष्पितपङ्किताः । (१०।१)
dantāḥ saśarkarāḥ śyāvās tāmrāḥ puṣpitapaṅkitāḥ |
सहसैव पतेयुर् वा जिह्वा जिह्मा विसर्पिणी ॥ (१०।२)
sahasaiva pateyur vā jihvā jihmā visarpiṇī ||
शूना शुष्का गुरुः श्यावा लिप्ता सुप्ता सकण्टका । (११।१)
śūnā śuṣkā guruḥ śyāvā liptā suptā sakaṇṭakā |
शिरः शिरोधरा वोढुं पृष्ठं वा भारम् आत्मनः ॥ (११।२)
śiraḥ śirodharā voḍhuṃ pṛṣṭhaṃ vā bhāram ātmanaḥ ||
हनू वा पिण्डम् आस्यस्थं शक्नुवन्ति न यस्य च । (१२।१)
hanū vā piṇḍam āsyasthaṃ śaknuvanti na yasya ca |
यस्यानिमित्तम् अङ्गानि गुरूण्यतिलघूनि वा ॥ (१२।२)
yasyānimittam aṅgāni gurūṇyatilaghūni vā ||
विषदोषाद् विना यस्य खेभ्यो रक्तं प्रवर्तते । (१३।१)
viṣadoṣād vinā yasya khebhyo raktaṃ pravartate |
अतो ऽन्यथा वा यस्य स्यात् सर्वे ते कालचोदिताः । (१४।१)
ato 'nyathā vā yasya syāt sarve te kālacoditāḥ |
यस्यापूर्वाः सिरालेखा बालेन्द्वाकृतयो ऽपि वा ॥ (१४।२)
yasyāpūrvāḥ sirālekhā bālendvākṛtayo 'pi vā ||
ललाटे वस्तिशीर्षे वा षण् मासान् न स जीवति । (१५।१)
lalāṭe vastiśīrṣe vā ṣaṇ māsān na sa jīvati |
पद्मिनीपत्त्रवत् तोयं शरीरे यस्य देहिनः ॥ (१५।२)
padminīpattravat toyaṃ śarīre yasya dehinaḥ ||
प्लवते प्लवमानस्य षण् मासास् तस्य जीवितम् । (१६।१)
plavate plavamānasya ṣaṇ māsās tasya jīvitam |
सो ऽम्लाभिलाषी पुरुषः पित्तान् मरणम् अश्नुते । (१७।१)
so 'mlābhilāṣī puruṣaḥ pittān maraṇam aśnute |
यस्य गोमयचूर्णाभं चूर्णं मूर्ध्नि मुखे ऽपि वा ॥ (१७।२)
yasya gomayacūrṇābhaṃ cūrṇaṃ mūrdhni mukhe 'pi vā ||
सस्नेहं मूर्ध्नि धूमो वा मासान्तं तस्य जीवितम् । (१८।१)
sasnehaṃ mūrdhni dhūmo vā māsāntaṃ tasya jīvitam |
मूर्ध्नि भ्रुवोर् वा कुर्वन्ति सीमन्तावर्तका नवाः ॥ (१८।२)
mūrdhni bhruvor vā kurvanti sīmantāvartakā navāḥ ||
मृत्युं स्वस्थस्य षड्रात्रात् त्रिरात्राद् आतुरस्य तु । (१९।१)
mṛtyuṃ svasthasya ṣaḍrātrāt trirātrād āturasya tu |
जिह्वा श्यावा मुखं पूति सव्यम् अक्षि निमज्जति ॥ (१९।२)
jihvā śyāvā mukhaṃ pūti savyam akṣi nimajjati ||
खगा वा मूर्ध्नि लीयन्ते यस्य तं परिवर्जयेत् । (२०।१)
khagā vā mūrdhni līyante yasya taṃ parivarjayet |
यस्य स्नातानुलिप्तस्य पूर्वं शुष्यत्युरो भृशम् ॥ (२०।२)
yasya snātānuliptasya pūrvaṃ śuṣyatyuro bhṛśam ||
आर्द्रेषु सर्वगात्रेषु सो ऽर्धमासं न जीवति । (२१।१)
ārdreṣu sarvagātreṣu so 'rdhamāsaṃ na jīvati |
अकस्माद् युगपद् गात्रे वर्णौ प्राकृतवैकृतौ ॥ (२१।२)
akasmād yugapad gātre varṇau prākṛtavaikṛtau ||
यस्य स्फुटेयुरङ्गुल्यो नाकृष्टा न स जीवति ॥ (२२।२)
yasya sphuṭeyuraṅgulyo nākṛṣṭā na sa jīvati ||
क्षवकासादिषु तथा यस्यापूर्वो ध्वनिर् भवेत् । (२३।१)
kṣavakāsādiṣu tathā yasyāpūrvo dhvanir bhavet |
ह्रस्वो दीर्घो ऽति वोच्छ्वासः पूतिः सुरभिरेव वा ॥ (२३।२)
hrasvo dīrgho 'ti vocchvāsaḥ pūtiḥ surabhireva vā ||
आप्लुतानाप्लुते काये यस्य गन्धो ऽतिमानुषः । (२४।१)
āplutānāplute kāye yasya gandho 'timānuṣaḥ |
मलवस्त्रव्रणादौ वा वर्षान्तं तस्य जीवितम् ॥ (२४।२)
malavastravraṇādau vā varṣāntaṃ tasya jīvitam ||
भजन्ते ऽत्यङ्गसौरस्याद् यं यूकामक्षिकादयः । (२५।१)
bhajante 'tyaṅgasaurasyād yaṃ yūkāmakṣikādayaḥ |
त्यजन्ति वातिवैरस्यात् सो ऽपि वर्षं न जीवति ॥ (२५।२)
tyajanti vātivairasyāt so 'pi varṣaṃ na jīvati ||
सततोष्मसु गात्रेषु शैत्यं यस्योपलक्ष्यते । (२६।१)
satatoṣmasu gātreṣu śaityaṃ yasyopalakṣyate |
शीतेषु भृशम् औष्ण्यं वा स्वेदः स्तम्भो ऽप्यहेतुकः ॥ (२६।२)
śīteṣu bhṛśam auṣṇyaṃ vā svedaḥ stambho 'pyahetukaḥ ||
उष्णद्वेषी च शीतार्तः स प्रेताधिपगोचरः ॥ (२७।२)
uṣṇadveṣī ca śītārtaḥ sa pretādhipagocaraḥ ||
भिन्नं पुरीषं तृष्णा च यथा प्रेतस् तथैव सः ॥ (२८।२)
bhinnaṃ purīṣaṃ tṛṣṇā ca yathā pretas tathaiva saḥ ||
मूत्रं पुरीषं निष्ठ्यूतं शुक्रं वाप्सु निमज्जति । (२९।१)
mūtraṃ purīṣaṃ niṣṭhyūtaṃ śukraṃ vāpsu nimajjati |
निष्ठ्यूतं बहुवर्णं वा यस्य मासात् स नश्यति ॥ (२९।२)
niṣṭhyūtaṃ bahuvarṇaṃ vā yasya māsāt sa naśyati ||
अमूर्तम् इव मूर्तं च मूर्तं चामूर्तवत् स्थितम् ॥ (३०।२)
amūrtam iva mūrtaṃ ca mūrtaṃ cāmūrtavat sthitam ||
तेजस्व्यतेजस् तद्वच्च शुक्लं कृष्णम् असच्च सत् । (३१।१)
tejasvyatejas tadvacca śuklaṃ kṛṣṇam asacca sat |
अनेत्ररोगश् चन्द्रं च बहुरूपम् अलाञ्छनम् ॥ (३१।२)
anetrarogaś candraṃ ca bahurūpam alāñchanam ||
जाग्रद् रक्षांसि गन्धर्वान् प्रेतान् अन्यांश्च तद्विधान् । (३२।१)
jāgrad rakṣāṃsi gandharvān pretān anyāṃśca tadvidhān |
रूपं व्याकृति तत् तच्च यः पश्यति स नश्यति ॥ (३२।२)
rūpaṃ vyākṛti tat tacca yaḥ paśyati sa naśyati ||
सप्तर्षीणां समीपस्थां यो न पश्यत्यरुन्धतीम् । (३३।१)
saptarṣīṇāṃ samīpasthāṃ yo na paśyatyarundhatīm |
ध्रुवम् आकाशगङ्गां वा स न पश्यति तां समाम् ॥ (३३।२)
dhruvam ākāśagaṅgāṃ vā sa na paśyati tāṃ samām ||
शृणोत्यन्यांश्च यः शब्दान् असतो न सतो ऽपि वा ॥ (३४।२)
śṛṇotyanyāṃśca yaḥ śabdān asato na sato 'pi vā ||
निष्पीड्य कर्णौ शृणुयान् न यो धुकधुकास्वनम् । (३५।१)
niṣpīḍya karṇau śṛṇuyān na yo dhukadhukāsvanam |
तद्वद् गन्धरसस्पर्शान् मन्यते यो विपर्ययात् ॥ (३५।२)
tadvad gandharasasparśān manyate yo viparyayāt ||
सर्वशो वा न यो यश्च दीपगन्धं न जिघ्रति । (३६।१)
sarvaśo vā na yo yaśca dīpagandhaṃ na jighrati |
विधिना यस्य दोषाय स्वास्थ्यायाविधिना रसाः ॥ (३६।२)
vidhinā yasya doṣāya svāsthyāyāvidhinā rasāḥ ||
यः पांसुनेव कीर्णाङ्गो यो ऽङ्गे घातं न वेत्ति वा । (३७।१)
yaḥ pāṃsuneva kīrṇāṅgo yo 'ṅge ghātaṃ na vetti vā |
अन्तरेण तपस् तीव्रं योगं वा विधिपूर्वकम् ॥ (३७।२)
antareṇa tapas tīvraṃ yogaṃ vā vidhipūrvakam ||
जानात्यतीन्द्रियं यश्च तेषां मरणम् आदिशेत् । (३८।१)
jānātyatīndriyaṃ yaśca teṣāṃ maraṇam ādiśet |
हीनो दीनः स्वरो ऽव्यक्तो यस्य स्याद् गद्गदो ऽपि वा ॥ (३८।२)
hīno dīnaḥ svaro 'vyakto yasya syād gadgado 'pi vā ||
सहसा यो विमुह्येद् वा विवक्षुर् न स जीवति । (३९।१)
sahasā yo vimuhyed vā vivakṣur na sa jīvati |
स्वरस्य दुर्बलीभावं हानिं च बलवर्णयोः ॥ (३९।२)
svarasya durbalībhāvaṃ hāniṃ ca balavarṇayoḥ ||
रोगवृद्धिम् अयुक्त्या च दृष्ट्वा मरणम् आदिशेत् । (४०।१)
rogavṛddhim ayuktyā ca dṛṣṭvā maraṇam ādiśet |
अपस्वरं भाषमाणं प्राप्तं मरणम् आत्मनः ॥ (४०।२)
apasvaraṃ bhāṣamāṇaṃ prāptaṃ maraṇam ātmanaḥ ||
श्रोतारं चास्य शब्दस्य दूरतः परिवर्जयेत् । (४१।१)
śrotāraṃ cāsya śabdasya dūrataḥ parivarjayet |
संस्थानेन प्रमाणेन वर्णेन प्रभयापि वा ॥ (४१।२)
saṃsthānena pramāṇena varṇena prabhayāpi vā ||
छाया विवर्तते यस्य स्वप्ने ऽपि प्रेत एव सः । (४२।१)
chāyā vivartate yasya svapne 'pi preta eva saḥ |
छायाङ्गात् सम्भवत्युक्ता प्रतिच्छायेति सा पुनः । (४३।१)
chāyāṅgāt sambhavatyuktā praticchāyeti sā punaḥ |
भवेद् यस्य प्रतिच्छाया छिन्ना भिन्नाधिकाकुला । (४४।१)
bhaved yasya praticchāyā chinnā bhinnādhikākulā |
विशिरा द्विशिरा जिह्मा विकृता यदि वान्यथा ॥ (४४।२)
viśirā dviśirā jihmā vikṛtā yadi vānyathā ||
तं समाप्तायुषं विद्यान् न चेल्लक्ष्यनिमित्तजा । (४५।१)
taṃ samāptāyuṣaṃ vidyān na cellakṣyanimittajā |
प्रतिच्छायामयी यस्य न चाक्ष्णीक्ष्येत कन्यका ॥ (४५।२)
praticchāyāmayī yasya na cākṣṇīkṣyeta kanyakā ||
खादीनां पञ्च पञ्चानां छाया विविधलक्षणाः । (४६।१)
khādīnāṃ pañca pañcānāṃ chāyā vividhalakṣaṇāḥ |
वाताद् रजोऽरुणा श्यावा भस्मरूक्षा हतप्रभा । (४७।१)
vātād rajo'ruṇā śyāvā bhasmarūkṣā hataprabhā |
विशुद्धरक्ता त्वाग्नेयी दीप्ताभा दर्शनप्रिया ॥ (४७।२)
viśuddharaktā tvāgneyī dīptābhā darśanapriyā ||
शुद्धवैडूर्यविमला सुस्निग्धा तोयजा सुखा । (४८।१)
śuddhavaiḍūryavimalā susnigdhā toyajā sukhā |
स्थिरा स्निग्धा घना शुद्धा श्यामा श्वेता च पार्थिवी ॥ (४८।२)
sthirā snigdhā ghanā śuddhā śyāmā śvetā ca pārthivī ||
प्रभोक्ता तैजसी सर्वा सा तु सप्तविधा स्मृता ॥ (४९।२)
prabhoktā taijasī sarvā sā tu saptavidhā smṛtā ||
रक्ता पीता सिता श्यावा हरिता पाण्डुरासिता । (५०।१)
raktā pītā sitā śyāvā haritā pāṇḍurāsitā |
तासां याः स्युर् विकासिन्यः स्निग्धाश्च विमलाश्च याः ॥ (५०।२)
tāsāṃ yāḥ syur vikāsinyaḥ snigdhāśca vimalāśca yāḥ ||
ताः शुभा मलिना रूक्षाः संक्षिप्ताश्चाशुभोदयाः । (५१।१)
tāḥ śubhā malinā rūkṣāḥ saṃkṣiptāścāśubhodayāḥ |
वर्णम् आक्रामति छाया प्रभा वर्णप्रकाशिनी ॥ (५१।२)
varṇam ākrāmati chāyā prabhā varṇaprakāśinī ||
आसन्ने लक्ष्यते छाया विकृष्टे भा प्रकाशते । (५२।१)
āsanne lakṣyate chāyā vikṛṣṭe bhā prakāśate |
नाच्छायो नाप्रभः कश्चिद् विशेषाश्चिह्नयन्ति तु ॥ (५२।२)
nācchāyo nāprabhaḥ kaścid viśeṣāścihnayanti tu ||
नृणां शुभाशुभोत्पत्तिं काले छायासमाश्रयाः । (५३।१)
nṛṇāṃ śubhāśubhotpattiṃ kāle chāyāsamāśrayāḥ |
निकषन्निव यः पादौ च्युतांसः परिसर्पति ॥ (५३।२)
nikaṣanniva yaḥ pādau cyutāṃsaḥ parisarpati ||
हीयते बलतः शश्वद् यो ऽन्नम् अश्नन् हितं बहु । (५४।१)
hīyate balataḥ śaśvad yo 'nnam aśnan hitaṃ bahu |
यो ऽल्पाशी बहुविण्मूत्रो बह्वाशी चाल्पमूत्रविट् ॥ (५४।२)
yo 'lpāśī bahuviṇmūtro bahvāśī cālpamūtraviṭ ||
यो वाल्पाशी कफेनार्तो दीर्घं श्वसिति चेष्टते । (५५।१)
yo vālpāśī kaphenārto dīrghaṃ śvasiti ceṣṭate |
दीर्घम् उच्छ्वस्य यो ह्रस्वं निःश्वस्य परिताम्यति ॥ (५५।२)
dīrgham ucchvasya yo hrasvaṃ niḥśvasya paritāmyati ||
ह्रस्वं च यः प्रश्वसिति व्याविद्धं स्पन्दते भृशम् । (५६।१)
hrasvaṃ ca yaḥ praśvasiti vyāviddhaṃ spandate bhṛśam |
शिरो विक्षिपते कृच्छ्राद् यो ऽञ्चयित्वा प्रपाणिकौ ॥ (५६।२)
śiro vikṣipate kṛcchrād yo 'ñcayitvā prapāṇikau ||
यो ललाटात् स्रुतस्वेदः श्लथसंधानबन्धनः । (५७।१)
yo lalāṭāt srutasvedaḥ ślathasaṃdhānabandhanaḥ |
उत्थाप्यमानः संमुह्येद् यो बली दुर्बलो ऽपि वा ॥ (५७।२)
utthāpyamānaḥ saṃmuhyed yo balī durbalo 'pi vā ||
उत्तरौष्ठं परिलिहन् फूत्कारांश्च करोति यः ॥ (५९।२)
uttarauṣṭhaṃ parilihan phūtkārāṃśca karoti yaḥ ||
उष्णो ऽपरः प्रदेशश्च शरणं तस्य देवताः । (६२।१)
uṣṇo 'paraḥ pradeśaśca śaraṇaṃ tasya devatāḥ |
यो ऽणुज्योतिरनेकाग्रो दुश्छायो दुर्मनाः सदा ॥ (६२।२)
yo 'ṇujyotiranekāgro duśchāyo durmanāḥ sadā ||
निर्निमित्तं च यो मेधां शोभाम् उपचयं श्रियम् ॥ (६३।२)
nirnimittaṃ ca yo medhāṃ śobhām upacayaṃ śriyam ||
प्राप्नोत्यतो वा विभ्रंशं स प्राप्नोति यमक्षयम् । (६४।१)
prāpnotyato vā vibhraṃśaṃ sa prāpnoti yamakṣayam |
गुणदोषमयी यस्य स्वस्थस्य व्याधितस्य वा ॥ (६४।२)
guṇadoṣamayī yasya svasthasya vyādhitasya vā ||
यात्यन्यथात्वं प्रकृतिः षण् मासान् न स जीवति । (६५।१)
yātyanyathātvaṃ prakṛtiḥ ṣaṇ māsān na sa jīvati |
भक्तिः शीलं स्मृतिस् त्यागो बुद्धिर् बलम् अहेतुकम् ॥ (६५।२)
bhaktiḥ śīlaṃ smṛtis tyāgo buddhir balam ahetukam ||
षड् एतानि निवर्तन्ते षड्भिर् मासैर् मरिष्यतः । (६६।१)
ṣaḍ etāni nivartante ṣaḍbhir māsair mariṣyataḥ |
न याति यस्य चाहारः कण्ठं कण्ठामयाद् ऋते ॥ (६७।२)
na yāti yasya cāhāraḥ kaṇṭhaṃ kaṇṭhāmayād ṛte ||
प्रेष्याः प्रतीपतां यान्ति प्रेताकृतिरुदीर्यते । (६८।१)
preṣyāḥ pratīpatāṃ yānti pretākṛtirudīryate |
यस्य निद्रा भवेन् नित्या नैव वा न स जीवति ॥ (६८।२)
yasya nidrā bhaven nityā naiva vā na sa jīvati ||
वक्त्रम् आपूर्यते ऽश्रूणां स्विद्यतश्चरणौ भृशम् । (६९।१)
vaktram āpūryate 'śrūṇāṃ svidyataścaraṇau bhṛśam |
चक्षुश्चाकुलतां याति यमराज्यं गमिष्यतः ॥ (६९।२)
cakṣuścākulatāṃ yāti yamarājyaṃ gamiṣyataḥ ||
यैः पुरा रमते भावैररतिस् तैर् न जीवति । (७०।१)
yaiḥ purā ramate bhāvairaratis tair na jīvati |
ज्वरो निहन्ति बलवान् गम्भीरो दैर्घरात्रिकः ॥ (७१।२)
jvaro nihanti balavān gambhīro dairgharātrikaḥ ||
सप्रलापभ्रमश्वासः क्षीणं शूनं हतानलम् । (७२।१)
sapralāpabhramaśvāsaḥ kṣīṇaṃ śūnaṃ hatānalam |
अक्षामं सक्तवचनं रक्ताक्षं हृदि शूलिनम् ॥ (७२।२)
akṣāmaṃ saktavacanaṃ raktākṣaṃ hṛdi śūlinam ||
सशुष्ककासः पूर्वाह्णे यो ऽपराह्णे ऽपि वा भवेत् । (७३।१)
saśuṣkakāsaḥ pūrvāhṇe yo 'parāhṇe 'pi vā bhavet |
रक्तपित्तं भृशं रक्तं कृष्णम् इन्द्रधनुष्प्रभम् । (७४।१)
raktapittaṃ bhṛśaṃ raktaṃ kṛṣṇam indradhanuṣprabham |
ताम्रहारिद्रहरितं रूपं रक्तं प्रदर्शयेत् ॥ (७४।२)
tāmrahāridraharitaṃ rūpaṃ raktaṃ pradarśayet ||
वृद्धं पाण्डुज्वरच्छर्दिकासशोफातिसारिणम् । (७६।१)
vṛddhaṃ pāṇḍujvaracchardikāsaśophātisāriṇam |
कासश्वासौ ज्वरच्छर्दितृष्णातीसारशोफिनम् ॥ (७६।२)
kāsaśvāsau jvaraccharditṛṣṇātīsāraśophinam ||
यक्ष्मा पार्श्वरुजानाहरक्तच्छर्द्यंसतापिनम् । (७७।१)
yakṣmā pārśvarujānāharaktacchardyaṃsatāpinam |
छर्दिर् वेगवती मूत्रशकृद्गन्धिः सचन्द्रिका ॥ (७७।२)
chardir vegavatī mūtraśakṛdgandhiḥ sacandrikā ||
तृष्णान्यरोगक्षपितं बहिर्जिह्वं विचेतनम् ॥ (७८।२)
tṛṣṇānyarogakṣapitaṃ bahirjihvaṃ vicetanam ||
मदात्ययो ऽतिशीतार्तं क्षीणं तैलप्रभाननम् । (७९।१)
madātyayo 'tiśītārtaṃ kṣīṇaṃ tailaprabhānanam |
हृत्पार्श्वाङ्गरुजाछर्दिपायुपाकज्वरातुरम् । (८०।१)
hṛtpārśvāṅgarujāchardipāyupākajvarāturam |
कर्बुरः प्रस्रवन् धातून् निष्पुरीषो ऽथवातिविट् ॥ (८२।२)
karburaḥ prasravan dhātūn niṣpurīṣo 'thavātiviṭ ||
तन्तुमान् मक्षिकाक्रान्तो राजीमांश्चन्द्रकैर् युतः । (८३।१)
tantumān makṣikākrānto rājīmāṃścandrakair yutaḥ |
शीर्णपायुवलिं मुक्तनालं पर्वास्थिशूलिनम् ॥ (८३।२)
śīrṇapāyuvaliṃ muktanālaṃ parvāsthiśūlinam ||
पर्वपादकरस्था वा मन्दोत्साहं प्रमेहिणम् ॥ (८६।२)
parvapādakarasthā vā mandotsāhaṃ pramehiṇam ||
विसर्पमर्मसंरोधहिध्माश्वासभ्रमक्लमैः ॥ (८७।२)
visarpamarmasaṃrodhahidhmāśvāsabhramaklamaiḥ ||
सिरानद्धो ज्वरच्छर्दिहिध्माध्मानरुजान्वितः ॥ (८८।२)
sirānaddho jvaracchardihidhmādhmānarujānvitaḥ ||
विण्मूत्रसंग्रहश्वासशोफहिध्माज्वरभ्रमैः ॥ (८९।२)
viṇmūtrasaṃgrahaśvāsaśophahidhmājvarabhramaiḥ ||
मूर्छाछर्द्यतिसारैश्च जठरं हन्ति दुर्बलम् । (९०।१)
mūrchāchardyatisāraiśca jaṭharaṃ hanti durbalam |
शूनाक्षं कुटिलोपस्थम् उपक्लिन्नतनुत्वचम् ॥ (९०।२)
śūnākṣaṃ kuṭilopastham upaklinnatanutvacam ||
पाण्डुरोगः श्वयथुमान् पीताक्षिनखदर्शनम् ॥ (९१।२)
pāṇḍurogaḥ śvayathumān pītākṣinakhadarśanam ||
तन्द्रादाहारुचिच्छर्दिमूर्छाध्मानातिसारवान् । (९२।१)
tandrādāhārucicchardimūrchādhmānātisāravān |
नारीं शोफो मुखाद्धन्ति कुक्षिगुह्याद् उभावपि । (९३।१)
nārīṃ śopho mukhāddhanti kukṣiguhyād ubhāvapi |
राजीचितः स्रवंश्छर्दिज्वरश्वासातिसारिणम् ॥ (९३।२)
rājīcitaḥ sravaṃśchardijvaraśvāsātisāriṇam ||
ज्वरातीसारौ शोफान्ते श्वयथुर् वा तयोः क्षये । (९४।१)
jvarātīsārau śophānte śvayathur vā tayoḥ kṣaye |
दुर्बलस्य विशेषेण जायन्ते ऽन्ताय देहिनः ॥ (९४।२)
durbalasya viśeṣeṇa jāyante 'ntāya dehinaḥ ||
श्वयथुर् यस्य पादस्थः परिस्रस्ते च पिण्डिके । (९५।१)
śvayathur yasya pādasthaḥ parisraste ca piṇḍike |
सीदतः सक्थिनी चैव तं भिषक् परिवर्जयेत् ॥ (९५।२)
sīdataḥ sakthinī caiva taṃ bhiṣak parivarjayet ||
शूयेते वा विना देहात् स मासाद् याति पञ्चताम् ॥ (९६।२)
śūyete vā vinā dehāt sa māsād yāti pañcatām ||
विसर्पः कासवैवर्ण्यज्वरमूर्छाङ्गभङ्गवान् । (९७।१)
visarpaḥ kāsavaivarṇyajvaramūrchāṅgabhaṅgavān |
कुष्ठं विशीर्यमाणाङ्गं रक्तनेत्रं हतस्वरम् । (९८।१)
kuṣṭhaṃ viśīryamāṇāṅgaṃ raktanetraṃ hatasvaram |
मन्दाग्निं जन्तुभिर् जुष्टं हन्ति तृष्णातिसारिणम् ॥ (९८।२)
mandāgniṃ jantubhir juṣṭaṃ hanti tṛṣṇātisāriṇam ||
वायुः सुप्तत्वचं भुग्नं कम्पशोफरुजातुरम् । (९९।१)
vāyuḥ suptatvacaṃ bhugnaṃ kampaśopharujāturam |
वातास्रं मोहमूर्छायमदास्वप्नज्वरान्वितम् ॥ (९९।२)
vātāsraṃ mohamūrchāyamadāsvapnajvarānvitam ||
शिरोरोगारुचिश्वासमोहविड्भेदतृड्भ्रमैः ॥ (१००।२)
śirorogāruciśvāsamohaviḍbhedatṛḍbhramaiḥ ||
घ्नन्ति सर्वामयाः क्षीणस्वरधातुबलानलम् । (१०१।१)
ghnanti sarvāmayāḥ kṣīṇasvaradhātubalānalam |
वातव्याधिरपस्मारी कुष्ठी रक्त्युदरी क्षयी ॥ (१०१।२)
vātavyādhirapasmārī kuṣṭhī raktyudarī kṣayī ||
गुल्मी मेही च तान् क्षीणान् विकारे ऽल्पे ऽपि वर्जयेत् । (१०२।१)
gulmī mehī ca tān kṣīṇān vikāre 'lpe 'pi varjayet |
यस्यातुरस्य लक्ष्यन्ते त्रीन् पक्षान् न स जीवति । (१०३।१)
yasyāturasya lakṣyante trīn pakṣān na sa jīvati |
वाताष्ठीलातिसंवृद्धा तिष्ठन्ति दारुणा हृदि ॥ (१०३।२)
vātāṣṭhīlātisaṃvṛddhā tiṣṭhanti dāruṇā hṛdi ||
तृष्णयानुपरीतस्य सद्यो मुष्णाति जीवितम् । (१०४।१)
tṛṣṇayānuparītasya sadyo muṣṇāti jīvitam |
शैथिल्यं पिण्डिके वायुर् नीत्वा नासां च जिह्मताम् ॥ (१०४।२)
śaithilyaṃ piṇḍike vāyur nītvā nāsāṃ ca jihmatām ||
क्षीणस्यायम्य मन्ये वा सद्यो मुष्णाति जीवितम् । (१०५।१)
kṣīṇasyāyamya manye vā sadyo muṣṇāti jīvitam |
नाभिगुदान्तरं गत्वा वङ्क्षणौ वा समाश्रयन् ॥ (१०५।२)
nābhigudāntaraṃ gatvā vaṅkṣaṇau vā samāśrayan ||
मलान् वस्तिशिरो नाभिं विबध्य जनयन् रुजम् ॥ (१०६।२)
malān vastiśiro nābhiṃ vibadhya janayan rujam ||
कुर्वन् वङ्क्षणयोः शूलं तृष्णां भिन्नपुरीषताम् । (१०७।१)
kurvan vaṅkṣaṇayoḥ śūlaṃ tṛṣṇāṃ bhinnapurīṣatām |
श्वासं वा जनयन् वायुर् गृहीत्वा गुदवङ्क्षणम् ॥ (१०७।२)
śvāsaṃ vā janayan vāyur gṛhītvā gudavaṅkṣaṇam ||
वितत्य पर्शुकाग्राणि गृहीत्वोरश्च मारुतः । (१०८।१)
vitatya parśukāgrāṇi gṛhītvoraśca mārutaḥ |
स्तिमितस्यातताक्षस्य सद्यो मुष्णाति जीवितम् ॥ (१०८।२)
stimitasyātatākṣasya sadyo muṣṇāti jīvitam ||
सहसा ज्वरसंतापस् तृष्णा मूर्छा बलक्षयः । (१०९।१)
sahasā jvarasaṃtāpas tṛṣṇā mūrchā balakṣayaḥ |
विश्लेषणं च संधीनां मुमूर्षोरुपजायते ॥ (१०९।२)
viśleṣaṇaṃ ca saṃdhīnāṃ mumūrṣorupajāyate ||
गोसर्गे वदनाद् यस्य स्वेदः प्रच्यवते भृशम् । (११०।१)
gosarge vadanād yasya svedaḥ pracyavate bhṛśam |
लेपज्वरोपतप्तस्य दुर्लभं तस्य जीवितम् ॥ (११०।२)
lepajvaropataptasya durlabhaṃ tasya jīvitam ||
उत्पद्याशु विनश्यन्ति न चिरात् स विनश्यति ॥ (१११।२)
utpadyāśu vinaśyanti na cirāt sa vinaśyati ||
मसूरविदलप्रख्यास् तथा विद्रुमसंनिभाः । (११२।१)
masūravidalaprakhyās tathā vidrumasaṃnibhāḥ |
अन्तर्वक्त्राः किणाभाश्च विस्फोटा देहनाशनाः ॥ (११२।२)
antarvaktrāḥ kiṇābhāśca visphoṭā dehanāśanāḥ ||
कामलाक्ष्णोर् मुखं पूर्णं शङ्खयोर् मुक्तमांसता । (११३।१)
kāmalākṣṇor mukhaṃ pūrṇaṃ śaṅkhayor muktamāṃsatā |
संत्रासश्चोष्णताङ्गे च यस्य तं परिवर्जयेत् ॥ (११३।२)
saṃtrāsaścoṣṇatāṅge ca yasya taṃ parivarjayet ||
अकस्माद् अनुधावच्च विघृष्टं त्वक्समाश्रयम् । (११४।१)
akasmād anudhāvacca vighṛṣṭaṃ tvaksamāśrayam |
यो वातजो न शूलाय स्यान् न दाहाय पित्तजः ॥ (११४।२)
yo vātajo na śūlāya syān na dāhāya pittajaḥ ||
अचूर्णश्चूर्णकीर्णाभो यत्राकस्माच्च दृश्यते ॥ (११५।२)
acūrṇaścūrṇakīrṇābho yatrākasmācca dṛśyate ||
रूपं शक्तिध्वजादीनां सर्वांस् तान् वर्जयेद् व्रणान् । (११६।१)
rūpaṃ śaktidhvajādīnāṃ sarvāṃs tān varjayed vraṇān |
विण्मूत्रमारुतवहं कृमिणं च भगन्दरम् ॥ (११६।२)
viṇmūtramārutavahaṃ kṛmiṇaṃ ca bhagandaram ||
घट्टयञ् जानुना जानु पादावुद्यम्य पातयन् । (११७।१)
ghaṭṭayañ jānunā jānu pādāvudyamya pātayan |
यो ऽपास्यति मुहुर् वक्त्रम् आतुरो न स जीवति ॥ (११७।२)
yo 'pāsyati muhur vaktram āturo na sa jīvati ||
दन्तैश्छिन्दन् नखाग्राणि तैश्च केशांस् तृणानि च । (११८।१)
dantaiśchindan nakhāgrāṇi taiśca keśāṃs tṛṇāni ca |
भूमिं काष्ठेन विलिखन् लोष्टं लोष्टेन ताडयन् ॥ (११८।२)
bhūmiṃ kāṣṭhena vilikhan loṣṭaṃ loṣṭena tāḍayan ||
हृष्टरोमा सान्द्रमूत्रः शुष्ककासी ज्वरी च यः । (११९।१)
hṛṣṭaromā sāndramūtraḥ śuṣkakāsī jvarī ca yaḥ |
मुहुर् हसन् मुहुः क्ष्वेडन् शय्यां पादेन हन्ति यः ॥ (११९।२)
muhur hasan muhuḥ kṣveḍan śayyāṃ pādena hanti yaḥ ||
मुहुश्छिद्राणि विमृशन्न् आतुरो न स जीवति । (१२०।१)
muhuśchidrāṇi vimṛśann āturo na sa jīvati |
मृत्यवे सहसार्तस्य तिलकव्यङ्गविप्लवः ॥ (१२०।२)
mṛtyave sahasārtasya tilakavyaṅgaviplavaḥ ||
मुखे दन्तनखे पुष्पं जठरे विविधाः सिराः । (१२१।१)
mukhe dantanakhe puṣpaṃ jaṭhare vividhāḥ sirāḥ |
ऊर्ध्वश्वासं गतोष्माणं शूलोपहतवङ्क्षणम् ॥ (१२१।२)
ūrdhvaśvāsaṃ gatoṣmāṇaṃ śūlopahatavaṅkṣaṇam ||
शर्म चानधिगच्छन्तं बुद्धिमान् परिवर्जयेत् । (१२२।१)
śarma cānadhigacchantaṃ buddhimān parivarjayet |
विकारा यस्य वर्धन्ते प्रकृतिः परिहीयते ॥ (१२२।२)
vikārā yasya vardhante prakṛtiḥ parihīyate ||
यम् उद्दिश्यातुरं वैद्यः संपादयितुम् औषधम् ॥ (१२३।२)
yam uddiśyāturaṃ vaidyaḥ saṃpādayitum auṣadham ||
यतमानो न शक्नोति दुर्लभं तस्य जीवितम् । (१२४।१)
yatamāno na śaknoti durlabhaṃ tasya jīvitam |
विज्ञातं बहुशः सिद्धं विधिवच्चावचारितम् ॥ (१२४।२)
vijñātaṃ bahuśaḥ siddhaṃ vidhivaccāvacāritam ||
न सिध्यत्यौषधं यस्य नास्ति तस्य चिकित्सितम् । (१२५।१)
na sidhyatyauṣadhaṃ yasya nāsti tasya cikitsitam |
भवेद् यस्यौषधे ऽन्ने वा कल्प्यमाने विपर्ययः ॥ (१२५।२)
bhaved yasyauṣadhe 'nne vā kalpyamāne viparyayaḥ ||
अकस्माद् वर्णगन्धादेः स्वस्थो ऽपि न स जीवति । (१२६।१)
akasmād varṇagandhādeḥ svastho 'pi na sa jīvati |
निवाते सेन्धनं यस्य ज्योतिश्चाप्युपशाम्यति ॥ (१२६।२)
nivāte sendhanaṃ yasya jyotiścāpyupaśāmyati ||
आतुरस्य गृहे यस्य भिद्यन्ते वा पतन्ति वा । (१२७।१)
āturasya gṛhe yasya bhidyante vā patanti vā |
अतिमात्रम् अमत्राणि दुर्लभं तस्य जीवितम् ॥ (१२७।२)
atimātram amatrāṇi durlabhaṃ tasya jīvitam ||
संशयप्राप्तम् आत्रेयो जीवितं तस्य मन्यते ॥ (१२८।२)
saṃśayaprāptam ātreyo jīvitaṃ tasya manyate ||
कथयेन् न च पृष्टो ऽपि दुःश्रवं मरणं भिषक् । (१२९।१)
kathayen na ca pṛṣṭo 'pi duḥśravaṃ maraṇaṃ bhiṣak |
गतासोर् बन्धुमित्राणां न चेच्छेत् तं चिकित्सितुम् ॥ (१२९।२)
gatāsor bandhumitrāṇāṃ na cecchet taṃ cikitsitum ||
घ्नद्भिरौषधवीर्याणि तस्मात् तं परिवर्जयेत् ॥ (१३०।२)
ghnadbhirauṣadhavīryāṇi tasmāt taṃ parivarjayet ||
आयुर्वेदफलं कृत्स्नं यद् आयुर्ज्ञे प्रतिष्ठितम् । (१३१।१)
āyurvedaphalaṃ kṛtsnaṃ yad āyurjñe pratiṣṭhitam |
रिष्टज्ञानादृतस् तस्मात् सर्वदैव भवेद् भिषक् ॥ (१३१।२)
riṣṭajñānādṛtas tasmāt sarvadaiva bhaved bhiṣak ||
मरणं प्राणिनां दृष्टम् आयुःपुण्योभयक्षयात् । (१३२।१)
maraṇaṃ prāṇināṃ dṛṣṭam āyuḥpuṇyobhayakṣayāt |
तयोरप्यक्षयाद् दृष्टं विषमापरिहारिणाम् ॥ (१३२।२)
tayorapyakṣayād dṛṣṭaṃ viṣamāparihāriṇām ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.