स इन्द्रस् तैर् भरद्वाजादिभिर् आश्रमसमुचितेनातिथिसत्कारेणाभ्यर्चितस् तान् भरद्वाजादीन् प्रत्येकं कुशलं पृष्ट्वाब्रवीत् ॥ (१।०)

किं तद् इत्य् अत आह चोदनाधर्मः किम् अर्थं नानुवर्त्यत इति ॥ (२।०)

चोदनेति क्रियायाः प्रवर्तकं वचनम् आहुः तदाम्नातो धर्मः किम् इति नानुष्ठीयते चोदनैव हि धर्मे प्रमाणं प्रमाणम् एव चोदना इत्य् एवम् अन्ययोगायोगव्यवच्छेदनेन ततः प्रवर्तमानानाम् ऐहिकस्यामुत्रिकस्य च फलस्याविसंवादात् ॥ (३।०)

तथा चोक्तम् । (४।१)

श्रुतिस्मृत्युदितं धर्मम् अनुतिष्ठन् हि मानवः । (४।२)

इह कीर्तिम् अवाप्नोति प्रेत्य चानुत्तमां गतिम् इति ॥ (४।३)

तद्विपरीतं तु त्रयीबाह्यं लिङ्गाराधनादि च यत् तत् त्रयीबाह्यत्वाद् एव फल्गुप्रायम् ॥ (५।०)

यद् आह भट्टः । (६।१)

तथातिक्रान्तवेदोक्तमर्यादाव्यवहारिणाम् । (६।२)

संवादिष्व् अपि वाक्येषु नेष्यते मानहेतुता ॥ (६।३)

मनुर् अपि । (७।१)

या वेदबाह्याः स्मृतयो याश् च काश्चित् कुदृष्टयः । (७।२)

सर्वास् ता निष्फलाः प्रेत्य तमोभूता हि ताः स्मृताः ॥ (७।३)

इत्य् एवं जैमिनिमतानुसारिणः ॥ (८।०)

तस्य वचः श्रुत्वा ॥ (९।०)