इत्थंप्रतिपादितस्वरूपम् एतत् कर्म मायादिकालाग्न्यन्ताध्ववर्तिदेहेन्द्रियार्थप्रवर्तकम् इत्यत्रैवास्य प्रभविष्णुता मायोर्ध्वं प्रशमनात् ॥ (१।०)

तच्चैतद् यद्यपि व्यापारजन्यं तथापि प्रवाहनित्यत्वाद् आदिमत्त्वं नास्योपपद्यत इति चर्चितप्रायम् ॥ (२।०)

किंच एतत् कर्म शुभस्वरूपत्वात् पुण्यव्यञ्जकम् अपि सत् रोधि रोधकं संसारकारणम् इत्यर्थः ॥ (३।०)

कुत इत्याह सद्यन्न मुक्तये यस्मात् पुण्यात्मकम् अपि कर्म सत् विद्यमानं न मुक्तये नापवर्गाय अपि तु तत्प्रतिबन्धायैव कल्पते यत् कर्मक्षयात् तत्साम्याद् वा शक्तिपातानुसारसमासादितानुग्रहाणाम् एव कैवल्यम् ॥ (४।०)

ननु सद्यन्न मुक्तये इत्ययुक्तम् उक्तं सत्यपि कर्मणि तत्साम्यान्मुक्तेर् आम्नातत्वात् ॥ (५।०)

यदुक्तं श्रीमत्किरणे । (६।१)

समे कर्मणि संजाते कालान्तरवशात्ततः । (६।२)

तीव्रशक्तिनिपातेन गुरुणा दीक्षितो यदा ॥ (६।३)

सर्वज्ञः स शिवो यद्वत् । (७।१)

इति ॥ (७।२)

नैष दोषस्तथाविधस्य कर्मणः सतो ऽप्यसत्त्वं परस्परप्रतिबद्धशक्तित्वेनाफलत्वात् दीक्षोत्तरकालकृतकर्मवत् ॥ (८।०)

यदुक्तं खेटकनन्दनेन । (९।१)

कृतम् अपि फलाय न स्याद् दीक्षोपर्यूषरोप्तबीजम् इव । (९।२)

बलवद्विशेषशास्त्रव्यतिकरजातं विहाय कर्मैकम् ॥ (९।३)

इति ॥ (१०।०)