यस्य ज्ञेयानां करणीयानां चानन्त्यं तस्य करणैर् अप्यनन्तैर् भवितव्यम् ॥ (१।०)

अपरिमितविषयं च परमेश्वरस्य ज्ञानं कृत्यं च ॥ (२।०)

यद् वक्ष्यति । (३।१)

शांकरम् ज्ञानम् ॥ (३।२)

इति प्रक्रम्य । (४।१)

तद् एकं विषयानन्त्याद् भेदानन्त्यं प्रपद्यते । (४।२)

कर्तृत्वं तदभिन्नत्वात् तद्वद् एवोपचारतः ॥ (४।३)

इति ॥ (५।०)

तस्माद्विषयस्य ज्ञेयस्य करणीयस्य चानियतत्वाद् अनवच्छिन्नत्वाद् एकमपि तच्छक्तिरूपं करणं बोधविषये कृत्यविषये च तथेत्यनवच्छिन्नम् अनन्तम् एवेत्यर्थः ॥ (६।०)

अथ मतान्तरनिरनुभाषणेनेश्वरास्तित्वम् एव द्रढयति ॥ (७।०)