अक्षसव्यपेक्षं हि ज्ञानं प्रत्यक्षमक्षव्यापारणात् तदभावेऽभावात् तद्भावे भावानुविधायित्वाच् च व्याहतमपि स्यात् ॥ (१।०)

न चैवं शाम्भवं ज्ञानमतो न प्रत्यक्षम् नाप्यानुमानिकं तस्य प्रत्यक्षाधीनवृत्तित्वात् शाब्दत्वं तु दूरापास्तम् अत्यन्तपरोक्षार्थविषयत्वात् तस्य ॥ (२।०)

न च किंचिद्भगवतः परोक्षमतः सर्वविषयं तस्य ज्ञानं प्रकाशते ॥ (३।०)

ननु । (४।१)

पञ्चवक्त्रस्त्रिपञ्चदृक् । (४।२)

इत्यादिना श्रूयत एवागमेष्वीश्वरस्य शरीरेन्द्रिययोगः तत्सद्भावेऽपि कस्मान् न तत्सव्यपेक्षे ईश्वरस्य ज्ञानक्रिये ॥ (४।३)

नास्य ज्ञानक्रियोपयोगी शरीरेन्द्रिययोगः स्वभावत एव सर्वार्थक्रिया शक्तिमत्त्वादिच्छामात्रेणैव सर्गस्थित्यादिकरणक्षमत्वात् ॥ (५।०)

भक्तानुग्रहणार्थं चाकारग्रहणमन्यथा निराकारे ध्यानपूजाद्ययोगात् ॥ (६।०)

यदुक्तं श्रीमत्पौष्करे । (७।१)

साधकस्य तु लक्ष्यार्थं तस्य रूपमिदं स्मृतम् । (७।२)

सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखम् ॥ (७।३)

इति ॥ (८।०)