ते भरद्वाजादयः इन्द्रं तापसरूपत्वान् मुनिशब्देनामन्त्र्य नन्व् इति प्रतिवचनम् अवोचन् ॥ (१।०)

यो ऽयम् अस्माभिर् अभिहितो रुद्राख्यदेवताप्रसादनोपायलक्षणो धर्मः तपसा समीहितसिद्ध्यर्थम् आसेव्यते स चोदनयैवाभिहितो व्यवस्थापितः ॥ (२।०)

तथा हि चोदना नाम लिड्लोट्तव्यदादिशब्दव्यवस्थापितविधिनिषेधरूपयजनादिक्रियाप्रवर्तकवचनम् अभिधीयते ॥ (३।०)

यथा ज्योतिष्टोमेन यजेत स्वर्गकामः न कलञ्जं भक्षयेत् इत्यादि ॥ (४।०)

तच् च मुख्यतया श्रौतं धर्मरूपं तन्मूलत्वाच् च स्मार्तम् अपि ॥ (५।०)

तथा चोक्तं तस्माच् छ्रुतिस्मृती एव प्रमाणं धर्मगोचरे ॥ (६।०)

इति तथा ॥ (७।०)

वेदो ऽखिलो धर्ममूलं स्मृतिशीले च तद्विदाम् । (८।१)

इति ॥ (८।२)

तदासतां तावद् एवंविधाः श्रुत्यादिसदागमार्थाविरोधिन्यः पौराणिक्यः संहिताः अन्याश् च काश्चन श्रुतयो यासाम् इदं तात्पर्यम् ॥ (९।०)

यथा महाभारतादौ । (१०।१)

ये भक्ता वरदं देवं शिवं रुद्रम् उमापतिम् । (१०।२)

इहलोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् ॥ (१०।३)

इति ॥ (११।०)

सर्वरूपं भवं ज्ञात्वा लिङ्गे यो ऽर्चयति प्रभुम् । (१२।१)

तस्मिन्न् अभ्यधिकां प्रीतिं करोति वृषभध्वजः ॥ (१२।२)

इति ॥ (१३।०)

तथा । (१४।१)

आदित्या वसवो रुद्रा मुनयश् च महौजसः । (१४।२)

विधिवल् लिङ्गम् आराध्य पदम् इष्टतमं गताः ॥ (१४।३)

इति ॥ (१५।०)

तथा । (१६।१)

मृद्भस्मगोशकृत्पिष्टगुडखण्डादिलिङ्गकम् । (१६।२)

सम्पूजयन् प्रतिष्ठाप्य श्रद्धावान् अधिगच्छति ॥ (१६।३)

इति ॥ (१७।०)

तत्राप्रामाण्यम् अभ्युपगम्यापि ब्रूमः यद् अभिप्रायेणेदम् अभिधीयते भवद्भिः स तावत् श्रुत्यर्थ एव स्मर्यतां तत्र हि ॥ (१८।०)