देहोऽपि परार्थ एव आचैतन्यात् पृथिव्यादिवदिति तस्याप्य् आन्यार्थ्यं पारार्थ्यं सुतरामुपपद्यते ॥ (१।०)

ततश्च देहस्य क्षित्यादीनां च परार्थत्वात्पर आत्मैवात्र युक्त्युपपन्नः ॥ (२।०)

ननु देहादन्यत्र यदि चैतन्यं स्यात् स्यादेतदेवम् ॥ (३।०)

पृथ्व्यादिचतुर्भूतविकारके प्राणादिकारणीभूते गर्भादौ संविदुद्भवः किण्वादिद्रव्यविकारे भवशक्त्युत्पत्तिवत् ॥ (४।०)

तथाहि कृशोऽहं स्थूलोऽहमिति शरीर एवाहंप्रत्ययो दृष्टः न च तद्व्यतिरिक्त आत्मा उपलभ्यते देहेऽस्त्यात्मा इत्यस्य अश्वे विषाणमित्यादिवत् प्रत्यक्षनिराकृतत्वात् ॥ (५।०)

अथ परार्थाश्चक्षुरादयः संघातत्वात् शयनाद्यङ्गवदित्यादिना करणादीनां कर्तृप्रयोज्यत्वादिना वा अनुमानेनात्मा प्रसाध्यते न तद्युक्तं तस्यात्मापलापिनश्चार्वाकान् प्रत्यसिद्धेः ॥ (६।०)

नह्य् एषां प्रत्यक्षाद् अन्यत्किंचित् प्रमाणं सिद्धाव् अपि वा अनुमीयमानस्यात्मनो देवदत्तादिवत्परत्वं प्रसज्यते ॥ (७।०)

यत्किल स्वयं प्रकाशते स एवात्मा तत्प्रकाश्यस्तु पर इति विविक्ततया आत्मपरभावस्य प्रकाशमानस्यैव संकरोऽनवस्थानं च स्यात् ॥ (८।०)

तदुक्तम् । (९।१)

आत्मा यदि भवेन्मेयस्तस्य माता भवेत्परः । (९।२)

पर आत्मा तदानीं स्यात्स परो यस्तु मीयते ॥ (९।३)

इति ॥ (१०।०)

तथा । (११।१)

प्रकाशते संविदेका तदन्यत्तु प्रकाश्यते । (११।२)

प्रकाश्यं च भवेत्कर्म तच् च कर्त्रा विना कथम् ॥ (११।३)

इति ॥ (१२।०)

तस्मान् नानुमानेन देहव्यतिरिक्त आत्मा उपलभ्यते अपितु चैतन्यविशिष्टः काय एव वस्तुसन्न् इत्याशङ्कयाह ॥ (१३।०)