याज्ञवल्क्य उवाच । (१।१)

नरकात् पताकोद्भूतात् क्षयात् पापस्य कर्मणः । (१।२)

ब्रह्महा श्वा खरोष्ट्रः स्याद्भेको यकः सुराप्यपि ॥ (१।३)

स्वर्णचोरः कृमिः कीटः तृणादिर् गुरुतल्पगः । (२।१)

क्षयरोगी श्यावदन्तः कुनखी शिपिविष्टकः ॥ (२।२)

ब्रह्महत्याक्रमात् स्युश्च तत्सर्वं वा शिशेर् भवेत् । (३।१)

अन्नहर्ता मायावी स्यान्मूको वागपहारकः ॥ (३।२)

धान्यहार्यतिरिक्ताङ्गः पिशुनः पूतिनासिकः । (४।१)

तैलाहारी तैलपायी पूतिवक्त्रस्तु सूचकः ॥ (४।२)

ब्रह्मस्वं कन्यकां क्रीत्वा वने रक्षो भवेद्वृषः । (५।१)

रत्नहृद्धीनजातः स्यात्पत्रशाकहरः शिखी ॥ (५।२)

गुच्छं चुचुन्दरी हृत्वा धान्यहृन्मूषको भवेत् । (६।१)

फलं कपिः पशून्हृत्वा त्वजा काकः पयस्तथा ॥ (६।२)

मांसं गृध्रः पटं श्वित्री चीरी लवणहारकः । (७।१)

यथाकर्म फलं प्राप्य तिर्यक्त्वं कालपर्ययात् ॥ (७।२)

जायन्ते लक्षणभ्रष्टा दरिद्राः पुरुषाधमाः । (८।१)

ततो निष्कलुषीभूताः कुले महति योगिनः ॥ (८।२)

जायन्ते लक्षणोपेता धनधान्यसमन्विताः ॥ (९।१)

इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे याज्ञवल्क्योक्तकर्मविपाकनिरूपणं नाम चतुरुत्तरशततमो ऽध्यायः ॥ (१०।१)