सूत उवाच । (१।१)

इति रुद्राब्जजो विष्णोः शुश्राव ब्रह्मणो मुनिः । (१।२)

व्यासो व्यासादहं वक्ष्ये ऽहं ते शौनक नैमिषे ॥ (१।३)

मुनीनां शृण्वतां मध्ये सर्गाद्यं देवपूजनम् । (२।१)

तीर्थं भुवनकोशं च मन्वन्तरमिहोच्यते ॥ (२।२)

वर्णाश्रमादिधर्माश्च दानराजादिधर्मकाः । (३।१)

व्यवहारो व्रतं वंशा वैद्यकं सनिदानकम् ॥ (३।२)

अङ्गानि प्रलयो धर्मकामार्थज्ञानमुत्तमम् । (४।१)

सप्रपञ्चं निष्प्रपञ्चं कृतं विष्णोर्निगद्यते ॥ (४।२)

पुराणे गारुडे सर्वं गरुडो भगवानथ । (५।१)

वासुदेवप्रसादेन सामर्थ्यातिशयैर्युतः ॥ (५।२)

भूत्वा हरेर्वाहनं च सर्गादीनां च कारणम् । (६।१)

देवान्विजित्य गरुडो ह्यमृताहरणं तथा ॥ (६।२)

चक्रे क्षुधा हृतं यस्य ब्रह्माण्डमुदरे हरेः । (७।१)

यं दृष्ट्वा स्मृतमात्रेण नागान्दीनां च संक्षयः ॥ (७।२)

कश्यपो गारुडाद्वृक्षं दग्धं चाजीवयद्यतः । (८।१)

गरुडः स हरिस्तेन प्रोक्तं श्रीकश्यपाय च ॥ (८।२)

तच्छ्रीमद्गारुडं पुण्यं सर्वदं पठतस्तव । (९।१)

वक्ष्ये व्यासं नमस्कृत्य शृणु शौनक तद्यथा ॥ (९।२)

इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे विषयनिरूपणं नाम तृतीयो ऽध्यायः ॥ (१०।१)