ऋषय ऊचुः । (१।१)

विजित्य विष्णुना सार्धं भगवान्परमेश्वरः । (१।२)

सर्वान्दधीचवचनात्कथं भेजे महेश्वरः ॥ (१।३)

सूत उवाच । (२।१)

दक्षयज्ञे सुविपुले देवान् विष्णुपुरोगमान् । (२।२)

ददाह भगवान् रुद्रः सर्वान् मुनिगणान् अपि ॥ (२।३)

भद्रो नाम गणस्तेन प्रेषितः परमेष्ठिना । (३।१)

विप्रयोगेन देव्या वै दुःसहेनैव सुव्रताः ॥ (३।२)

सोऽसृजद् वीरभद्रश् च गणेशान्रोमजाञ्छुभान् । (४।१)

गणेश्वरैः समारुह्य रथं भद्रः प्रतापवान् ॥ (४।२)

गन्तुं चक्रे मतिं यस्य सारथिर्भगवानजः । (५।१)

गणेश्वराश् च ते सर्वे विविधायुधपाणयः ॥ (५।२)

विमानैर्विश्वतो भद्रैस्तमन्वयुरथो सुराः । (६।१)

हिमवच्छिखरे रम्ये हेमशृङ्गे सुशोभने ॥ (६।२)

यज्ञवाटस् तथा तस्य गङ्गाद्वारसमीपतः । (७।१)

तद्देशे चैव विख्यातं शुभं कनखलं द्विजाः ॥ (७।२)

दग्धुं वै प्रेषितश्चासौ भगवान् परमेष्ठिना । (८।१)

तदोत्पातो बभूवाथ लोकानां भयशंसनः ॥ (८।२)

पर्वताश् च व्यशीर्यन्त प्रचकम्पे वसुंधरा । (९।१)

मरुतश् चाप्य् अघूर्णन्त चुक्षुभे मकरालयः ॥ (९।२)

अग्नयो नैव दीप्यन्ति न च दीप्यति भास्करः । (१०।१)

ग्रहाश् च न प्रकाश्यन्ते न देवा न च दानवाः ॥ (१०।२)

ततः क्षणात् प्रविश्यैव यज्ञवाटं महात्मनः । (११।१)

रोमजैः सहितो भद्रः कालाग्निरिवचापरः ॥ (११।२)

उवाच भद्रो भगवान् दक्षं चामिततेजसम् । (१२।१)

संपर्कादेव दक्षाद्य मुनीन्देवान् पिनाकिना ॥ (१२।२)

दग्धुं संप्रेषितश् चाहं भवन्तं समुनीश्वरैः । (१३।१)

इत्युक्त्वा यज्ञशालां तां ददाह गणपुङ्गवः ॥ (१३।२)

गणेश्वराश् च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः । (१४।१)

प्रस्तोत्रा सह होत्रा च दग्धं चैव गणेश्वरैः ॥ (१४।२)

गृहीत्वा गणपाः सर्वान् गङ्गास्रोतसि चिक्षिपुः । (१५।१)

वीरभद्रो महातेजाः शक्रस्योद्यच्छतः करम् ॥ (१५।२)

व्यष्टम्भयद् अदीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम् । (१६।१)

भगस्य नेत्रे चोत्पाट्य करजाग्रेण लीलया ॥ (१६।२)

निहत्य मुष्टिना दन्तान् पूष्णश्चैवं न्यपातयत् । (१७।१)

तथा चन्द्रमसं देवं पादाङ्गुष्ठेन लीलया ॥ (१७।२)

घर्षयामास भगवान् वीरभद्रः प्रतापवान् । (१८।१)

चिछेद च शिरस्तस्य शक्रस्य भगवान्प्रभोः ॥ (१८।२)

वह्नेर्हस्तद्वयं छित्त्वा जिह्वामुत्पाट्य लीलया । (१९।१)

जघान मूर्ध्नि पादेन वीरभद्रो महाबलः ॥ (१९।२)

यमस्य दण्डं भगवान् प्रचिछेद स्वयं प्रभुः । (२०।१)

जघान देवमीशानं त्रिशूलेन महाबलम् ॥ (२०।२)

त्रयस्त्रिंशत्सुरानेवं विनिहत्याप्रयत्नतः । (२१।१)

त्रयश् च त्रिशतं तेषां त्रिसाहस्रं च लीलया ॥ (२१।२)

त्रयं चैव सुरेन्द्राणां जघान च मुनीश्वरान् । (२२।१)

अन्यांश् च देवान् देवोऽसौ सर्वान्युद्धाय संस्थितान् ॥ (२२।२)

जघान भगवान् रुद्रः खड्गमुष्ट्यादिसायकैः । (२३।१)

अथ विष्णुर्महातेजाश् चक्रम् उद्यम्य मूर्छितः ॥ (२३।२)

युयोध भगवांस्तेन रुद्रेण सह माधवः । (२४।१)

तयोः समभवद्युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् ॥ (२४।२)

विष्णोर्योगबलात्तस्य दिव्यदेहाः सुदारुणाः ॥ (२५।१)

शङ्खचक्रगदाहस्ता असंख्याताश् च जज्ञिरे । (२६।१)

तान्सर्वानपि देवोऽसौ नारायणसमप्रभान् ॥ (२६।२)

निहत्य गदया विष्णुं ताडयामास मूर्धनि । (२७।१)

ततश्चोरसि तं देवं लीलयैव रणाजिरे ॥ (२७।२)

पपात च तदा भूमौ विसंज्ञः पुरुषोत्तमः । (२८।१)

पुनरुत्थाय तं हन्तुं चक्रमुद्यम्य स प्रभुः ॥ (२८।२)

क्रोधरक्तेक्षणः श्रीमान् अतिष्ठत् पुरुषर्षभः । (२९।१)

तस्य चक्रं च यद्रौद्रं कालादित्यसमप्रभम् ॥ (२९।२)

व्यष्टम्भयद् अदीनात्मा करस्थं न चचाल सः । (३०।१)

अतिष्ठत् स्तम्भितस्तेन शृङ्गवानिव निश्चलः ॥ (३०।२)

त्रिभिश् च धर्षितं शार्ङ्गं त्रिधाभूतं प्रभोस्तदा । (३१।१)

शार्ङ्गकोटिप्रसङ्गाद् वै चिछेद च शिरः प्रभोः ॥ (३१।२)

छिन्नं च निपपातासु शिरस्तस्य रसातले । (३२।१)

वायुना प्रेरितं चैव प्राणजेन पिनाकिना ॥ (३२।२)

प्रविवेश तदा चैव तदीयाहवनीयकम् । (३३।१)

तत् प्रतिध्वस्तकलशं भग्नयूपं सतोरणम् ॥ (३३।२)

प्रदीपितमहाशालं दृष्ट्वा यज्ञोऽपि दुद्रुवे । (३४।१)

तं तदा मृगरूपेण धावन्तं गगनं प्रति ॥ (३४।२)

वीरभद्रः समाधाय विशिरस्कमथाकरोत् । (३५।१)

ततः प्रजापतिं धर्मं कश्यपं च जगद्गुरुम् ॥ (३५।२)

अरिष्टनेमिनं वीरो बहुपुत्रं मुनीश्वरम् । (३६।१)

मुनिम् अङ्गिरसं चैव कृष्णाश्वं च महाबलः ॥ (३६।२)

जघान मूर्ध्नि पादेन दक्षं चैव यशस्विनम् । (३७।१)

चिछेद च शिरस्तस्य ददाहाग्नौ द्विजोत्तमाः ॥ (३७।२)

सरस्वत्याश् च नासाग्रं देवमातुस्तथैव च । (३८।१)

निकृत्य करजाग्रेण वीरभद्रः प्रतापवान् ॥ (३८।२)

तस्थौ श्रिया वृतो मध्ये प्रेतस्थाने यथा भवः । (३९।१)

एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्पद्मसंभवः ॥ (३९।२)

भद्रमाह महातेजाः प्रार्थयन्प्रणतः प्रभुः । (४०।१)

अलं क्रोधेन वै भद्र नष्टाश्चैव दिवौकसः ॥ (४०।२)

प्रसीद क्षम्यतां सर्वं रोमजैः सह सुव्रत । (४१।१)

सोऽपि भद्रः प्रभावेण ब्रह्मणः परमेष्ठिनः ॥ (४१।२)

शमं जगाम शनकैः शान्तस्तस्थौ तदाज्ञया । (४२।१)

देवो ऽपि तत्र भगवान् अन्तरिक्षे वृषध्वजः ॥ (४२।२)

सगणः सर्वदः शर्वः सर्वलोकमहेश्वरः । (४३।१)

प्रार्थितश्चैव देवेन ब्रह्मणा भगवान् भवः ॥ (४३।२)

हतानां च तदा तेषां प्रददौ पूर्ववत्तनुम् । (४४।१)

इन्द्रस्य च शिरस्तस्य विष्णोश्चैव महात्मनः ॥ (४४।२)

दक्षस्य च मुनीन्द्रस्य तथान्येषां महेश्वरः । (४५।१)

वागीश्याश्चैव नासाग्रं देवमातुस्तथैव च ॥ (४५।२)

नष्टानां जीवितं चैव वराणि विविधानि च । (४६।१)

दक्षस्य ध्वस्तवक्त्रस्य शिरसा भगवान्प्रभुः ॥ (४६।२)

कल्पयामास वै वक्त्रं लीलया च महान् भवः । (४७।१)

दक्षोऽपि लब्धसंज्ञश् च समुत्थाय कृताञ्जलिः ॥ (४७।२)

तुष्टाव देवदेवेशं शङ्करं वृषभध्वजम् । (४८।१)

स्तुतस्तेन महातेजाः प्रदाय विविधान्वरान् ॥ (४८।२)

गाणपत्यं ददौ तस्मै दक्षायाक्लिष्टकर्मणे । (४९।१)

देवाश् च सर्वे देवेशं तुष्टुवुः परमेश्वरम् ॥ (४९।२)

नारायणश् च भगवान् तुष्टाव च कृताञ्जलिः । (५०।१)

ब्रह्मा च मुनयः सर्वे पृथक्पृथगजोद्भवम् ॥ (५०।२)

तुष्टुवुर् देवदेवेशं नीलकण्ठं वृषध्वजम् । (५१।१)

तान् देवान् अनुगृह्यैव भवो ऽप्यन्तरधीयत ॥ (५१।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवकृद्दक्षयज्ञविध्वंसनो नाम शततमो ऽध्यायः ॥ (५२।१)