ऋषय ऊचुः । (१।१)

अन्धको नाम दैत्येन्द्रो मन्दरे चारुकन्दरे । (१।२)

दमितस्तु कथं लेभे गाणपत्यं महेश्वरात् ॥ (१।३)

वक्तुमर्हसि चास्माकं यथावृत्तं यथाश्रुतम् । (२।१)

सूत उवाच । (२।२)

अन्धकानुग्रहं चैव मन्दरे शोषणं तथा ॥ (२।३)

वरलाभमशेषं च प्रवदामि समासतः । (३।१)

हिरण्याक्षस्य तनयो हिरण्यनयनोपमः ॥ (३।२)

पुरान्धक इति ख्यातस्तपसा लब्धविक्रमः । (४।१)

प्रसादाद्ब्रह्मणः साक्षादवध्यत्वमवाप्य च ॥ (४।२)

त्रैलोक्यमखिलं भुक्त्वा जित्वा चेन्द्रपुरं पुरा । (५।१)

लीलया चाप्रयत्नेन त्रासयामास वासवम् ॥ (५।२)

बाधितास्ताडिता बद्धाः पातितास्तेन ते सुराः । (६।१)

विविशुर्मन्दरं भीता नारायणपुरोगमाः ॥ (६।२)

एवं संपीड्य वै देवान् अन्धकोऽपि महासुरः । (७।१)

यदृच्छया गिरिं प्राप्तो मन्दरं चारुकन्दरम् ॥ (७।२)

ततस्ते समस्ताः सुरेन्द्राः ससाध्याः सुरेशं महेशं पुरेत्याहुरेवम् । (८।१)

द्रुतं चाल्पवीर्यप्रभिन्नाङ्गभिन्ना वयं दैत्यराजस्य शस्त्रैर्निकृत्ताः ॥ (८।२)

इतीदमखिलं श्रुत्वा दैत्यागमम् अनौपमम् । (९।१)

गणेश्वरैश् च भगवानन्धकाभिमुखं ययौ ॥ (९।२)

तत्रेन्द्रपद्मोद्भवविष्णुमुख्याः सुरेश्वरा विप्रवराश् च सर्वे । (१०।१)

जयेति वाचा भगवन्तम् ऊचुः किरीटबद्धाञ्जलयः समन्तात् ॥ (१०।२)

अथाशेषासुरांस्तस्य कोटिकोटिशतैस् ततः । (११।१)

भस्मीकृत्य महादेवो निर्बिभेदान्धकं तदा ॥ (११।२)

शूलेन शूलिना प्रोतं दग्धकल्मषकञ्चुकम् । (१२।१)

दृष्ट्वान्धकं ननादेशं प्रणम्य स पितामहः ॥ (१२।२)

तन्नादश्रवणान्नेदुर्देवा देवं प्रणम्य तम् । (१३।१)

ननृतुर्मुनयः सर्वे मुमुदुर्गणपुङ्गवाः ॥ (१३।२)

ससृजुः पुष्पवर्षाणि देवाः शंभोस्तदोपरि । (१४।१)

त्रैलोक्यमखिलं हर्षान्ननन्द च ननाद च ॥ (१४।२)

दग्धोऽग्निना च शूलेन प्रोतः प्रेत इवान्धकः । (१५।१)

सात्त्विकं भावमास्थाय चिन्तयामास चेतसा ॥ (१५।२)

जन्मान्तरेऽपि देवेन दग्धो यस्माच्छिवेन वै । (१६।१)

आराधितो मया शंभुः पुरा साक्षान्महेश्वरः ॥ (१६।२)

तस्मादेतन्मया लब्धमन्यथा नोपपद्यते । (१७।१)

यः स्मरेन्मनसा रुद्रं प्राणान्ते सकृदेव वा ॥ (१७।२)

स याति शिवसायुज्यं किं पुनर्बहुशः स्मरन् । (१८।१)

ब्रह्मा च भगवान्विष्णुः सर्वे देवाः सवासवाः ॥ (१८।२)

शरणं प्राप्य तिष्ठन्ति तमेव शरणं व्रजेत् । (१९।१)

एवं संचिन्त्य तुष्टात्मा सो ऽन्धकश् चान्धकार्दनम् ॥ (१९।२)

सगणं शिवमीशानमस्तुवत्पुण्यगौरवात् । (२०।१)

प्रार्थितस्तेन भगवान् परमार्तिहरो हरः ॥ (२०।२)

हिरण्यनेत्रतनयं शूलाग्रस्थं सुरेश्वरः । (२१।१)

प्रोवाच दानवं प्रेक्ष्य घृणया नीललोहितः ॥ (२१।२)

तुष्टोऽस्मि वत्स भद्रं ते कामं किं करवाणि ते । (२२।१)

वरान्वरय दैत्येन्द्र वरदोऽहं तवान्धक ॥ (२२।२)

श्रुत्वा वाक्यं तदा शंभोर् हिरण्यनयनात्मजः । (२३।१)

हर्षगद्गदया वाचा प्रोवाचेदं महेश्वरम् ॥ (२३।२)

भगवन्देवदेवेश भक्तार्तिहर शङ्कर । (२४।१)

त्वयि भक्तिः प्रसीदेश यदि देयो वरश् च मे ॥ (२४।२)

श्रुत्वा भवोऽपि वचनमन्धकस्य महात्मनः । (२५।१)

प्रददौ दुर्लभां श्रद्धां दैत्येन्द्राय महाद्युतिः ॥ (२५।२)

गाणपत्यं च दैत्याय प्रददौ चावरोप्य तम् । (२६।१)

प्रणेमुस्तं सुरेन्द्राद्या गाणपत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ (२६।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे अन्धकगाणपत्यात्मको नाम त्रिनवतितमो ऽध्यायः ॥ (२७।१)