सूत उवाच । (१।१)

अत्यन्तावनतौ दृष्ट्वा मधुपिङ्गायतेक्षणः । (१।२)

प्रहृष्टवदनो ऽत्यर्थम् अभवत्सत्यकीर्तनात् ॥ (१।३)

उमापतिर्विरूपाक्षो दक्षयज्ञविनाशनः । (२।१)

पिनाकी खण्डपरशुः सुप्रीतस्तु त्रिलोचनः ॥ (२।२)

ततः स भगवान्देवः श्रुत्वा वागमृतं तयोः । (३।१)

जानन्नपि महादेवः क्रीडापूर्वमथाब्रवीत् ॥ (३।२)

कौ भवन्तौ महात्मानौ परस्परहितैषिणौ । (४।१)

समेतावंबुजाभक्षाव् अस्मिन् घोरे महाप्लवे ॥ (४।२)

तावूचतुर्महात्मानौ संनिरीक्ष्य परस्परम् । (५।१)

भगवान् किं तु यत्ते ऽद्य न विज्ञानं त्वया विभो ॥ (५।२)

विभो रुद्र महामाय इच्छया वां कृतौ त्वया । (६।१)

तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा अभिनन्द्याभिमान्य च ॥ (६।२)

उवाच भगवान्देवो मधुरं श्लक्ष्णया गिरा । (७।१)

भो भो हिरण्यगर्भ त्वां त्वां च कृष्ण ब्रवीम्यहम् ॥ (७।२)

प्रीतो ऽहमनया भक्त्या शाश्वताक्षरयुक्तया । (८।१)

भवन्तौ हृदयस्यास्य मम हृद्यतरावुभौ ॥ (८।२)

युवाभ्यां किं ददाम्यद्य वराणां वरमीप्सितम् । (९।१)

अथोवाच महाभागो विष्णुर्भवमिदं वचः ॥ (९।२)

सर्वं मम कृतं देव परितुष्टो ऽसि मे यदि । (१०।१)

त्वयि मे सुप्रतिष्ठा तु भक्तिर्भवतु शङ्करः ॥ (१०।२)

एवमुक्तस्तु विज्ञाय संभावयत केशवम् । (११।१)

प्रददौ च महादेवो भक्तिं निजपदांबुजे ॥ (११।२)

भवान्सर्वस्य लोकस्य कर्ता त्वमधिदैवतम् । (१२।१)

तदेवं स्वस्ति ते वत्स गमिष्याम्यंबुजेक्षण ॥ (१२।२)

एवमुक्त्वा तु भगवान् ब्रह्माणं चापि शङ्करः । (१३।१)

अनुगृह्यास्पृशद्देवो ब्रह्माणं परमेश्वरः ॥ (१३।२)

कराभ्यां सुशुभाभ्यां च प्राह हृष्टतरः स्वयम् । (१४।१)

मत्समस्त्वं न संदेहो वत्स भक्तश् च मे भवान् ॥ (१४।२)

स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामि संज्ञा भवतु सुव्रत । (१५।१)

एवमुक्त्वा तु भगवांस्ततो ऽन्तर्धानमीश्वरः ॥ (१५।२)

गतवान् गणपो देवः सर्वदेवनमस्कृतः । (१६।१)

अवाप्य संज्ञां गोविन्दात् पद्मयोनिः पितामहः ॥ (१६।२)

प्रजाः स्रष्टुमनाश्चक्रे तप उग्रं पितामहः । (१७।१)

तस्यैवं तप्यमानस्य न किंचित् समवर्तत ॥ (१७।२)

ततो दीर्घेण कालेन दुःखात्क्रोधो ह्यजायत । (१८।१)

क्रोधाविष्टस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिन्दवः ॥ (१८।२)

ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो वातपित्तकफात्मकाः । (१९।१)

महाभागा महासत्त्वाः स्वस्तिकैरप्यलंकृताः ॥ (१९।२)

प्रकीर्णकेशाः सर्पास्ते प्रादुर्भूता महाविषाः । (२०।१)

सर्पांस्तानग्रजान्दृष्ट्वा ब्रह्मात्मानम् अनिन्दयत् ॥ (२०।२)

अहो धिक् तपसो मह्यं फलमीदृशकं यदि । (२१।१)

लोकवैनाशिकी जज्ञे आदावेव प्रजा मम ॥ (२१।२)

तस्य तीव्राभवन्मूर्च्छा क्रोधामर्षसमुद्भवा । (२२।१)

मूर्च्छाभिपरितापेन जहौ प्राणान्प्रजापतिः ॥ (२२।२)

तस्याप्रतिमवीर्यस्य देहात्कारुण्यपूर्वकम् । (२३।१)

अथैकादश ते रुद्रा रुदन्तो ऽभ्यक्रमंस् तथा ॥ (२३।२)

रोदनात्खलु रुद्रत्वं तेषु वै समजायत । (२४।१)

ये रुद्रास्ते खलु प्राणा ये प्राणास्ते तदात्मकाः ॥ (२४।२)

प्राणाः प्राणवतां ज्ञेयाः सर्वभूतेष्ववस्थिताः । (२५।१)

अत्युग्रस्य महत्त्वस्य साधुराचरितस्य च ॥ (२५।२)

प्राणांस्तस्य ददौ भूयस्त्रिशूली नीललोहितः । (२६।१)

लब्ध्वासून् भगवान्ब्रह्म देवदेवमुमापतिम् ॥ (२६।२)

प्रणम्य संस्थितो ऽपश्यद्गायत्र्या विश्वमीश्वरम् । (२७।१)

सर्वलोकमयं देवं दृष्ट्वा स्तुत्वा पितामहः ॥ (२७।२)

ततो विस्मयमापन्नः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । (२८।१)

उवाच वचनं शर्वं सद्यादित्वं कथं विभो ॥ (२८।२)