सूत उवाच । (१।१)

गते महेश्वरे देवे दग्ध्वा च त्रिपुरं क्षणात् । (१।२)

सदस्याह सुरेन्द्राणां भगवान्पद्मसंभवः ॥ (१।३)

पितामह उवाच । (२।१)

संत्यज्य देवदेवेशं लिङ्गमूर्तिमहेश्वरम् । (२।२)

तारपौत्रो महातेजास्तारकस्य सुतो बली ॥ (२।३)

तारकाक्षोऽपि दितिजः कमलाक्षश् च वीर्यवान् । (३।१)

विद्युन्माली च दैत्येशः अन्ये चापि सबान्धवाः ॥ (३।२)

त्यक्त्वा देवं महादेवं मायया च हरेः प्रभोः । (४।१)

सर्वे विनष्टाः प्रध्वस्ताः स्वपुरैः पुरसंभवैः ॥ (४।२)

तस्मात्सदा पूजनीयो लिङ्गमूर्तिः सदाशिवः । (५।१)

यावत्पूजा सुरेशानां तावदेव स्थितिर्यतः ॥ (५।२)

पूजनीयः शिवो नित्यं श्रद्धया देवपुङ्गवैः । (६।१)

सर्वलिङ्गमयो लोकः सर्वं लिङ्गे प्रतिष्ठितम् ॥ (६।२)

तस्मात् सम्पूजयेल्लिङ्गं य इच्छेत्सिद्धिमात्मनः । (७।१)

सर्वे लिङ्गार्चनादेव देवा दैत्याश् च दानवाः ॥ (७।२)

यक्षा विद्याधराः सिद्धा राक्षसाः पिशिताशनाः । (८।१)

पितरो मुनयश्चापि पिशाचाः किन्नरादयः ॥ (८।२)

अर्चयित्वा लिङ्गमूर्ति संसिद्धा नात्र संशयः । (९।१)

तस्माल्लिङ्गं यजेन्नित्यं येन केनापि वा सुराः ॥ (९।२)

पशवश् च वयं तस्य देवदेवस्य धीमतः । (१०।१)

पशुत्वं च परित्यज्य कृत्वा पाशुपतं ततः ॥ (१०।२)

पूजनीयो महादेवो लिङ्गमूर्तिः सनातनः । (११।१)

विशोध्य चैव भूतानि पञ्चभिः प्रणवैः समम् ॥ (११।२)

प्राणायामैः समायुक्तैः पञ्चभिः सुरपुङ्गवाः । (१२।१)

चतुर्भिः प्रणवैश्चैव प्राणायामपरायणैः ॥ (१२।२)

त्रिभिश् च प्रणवैर्देवाः प्राणायामैस्तथाविधैः । (१३।१)

द्विधा न्यस्य तथौंकारं प्राणायामपरायणः ॥ (१३।२)

ततश्चौंकारम् उच्चार्य प्राणापानौ नियम्य च । (१४।१)

ज्ञानामृतेन सर्वाङ्गान्यापूर्य प्रणवेन च ॥ (१४।२)

गुणत्रयं चतुर्धाख्यम् अहङ्कारं च सुव्रताः । (१५।१)

तन्मात्राणि च भूतानि तथा बुद्धीन्द्रियाणि च ॥ (१५।२)

कर्मेन्द्रियाणि संशोध्य पुरुषं युगलं तथा । (१६।१)

चिदात्मानं तनुं कृत्वा चाग्निर्भस्मेति संस्पृशेत् ॥ (१६।२)

वायुर्भस्मेति च व्योम तथाम्भः पृथिवी तथा । (१७।१)

त्रियायुषं त्रिसंध्यं च धूलयेद् भसितेन यः ॥ (१७।२)

स योगी सर्वतत्त्वज्ञो व्रतं पाशुपतं त्विदम् । (१८।१)

भवेन पाशमोक्षार्थं कथितं देवसत्तमाः ॥ (१८।२)

एवं पाशुपतं कृत्वा सम्पूज्य परमेश्वरम् । (१९।१)

लिङ्गे पुरा मया दृष्टे विष्णुना च महात्मना ॥ (१९।२)

पशवो नैव जायन्ते वर्षमात्रेण देवताः । (२०।१)

अस्माभिः सर्वकार्याणां देवमभ्यर्च्य यत्नतः ॥ (२०।२)

बाह्ये चाभ्यन्तरे चैव मन्ये कर्तव्यमीश्वरम् । (२१।१)

प्रतिज्ञा मम विष्णोश् च दिव्यैषा सुरसत्तमाः ॥ (२१।२)

मुनीनां च न संदेहस् तस्मात् सम्पूजयेच्छिवम् । (२२।१)

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं स मोहः सा च मूकता ॥ (२२।२)

यत्क्षणं वा मुहूर्तं वा शिवमेकं न चिन्तयेत् । (२३।१)

भवभक्तिपरा ये च भवप्रणतचेतसः ॥ (२३।२)

भवसंस्मरणोद्युक्ता न ते दुःखस्य भाजनम् । (२४।१)

भवनानि मनोज्ञानि दिव्यमाभरणं स्त्रियः ॥ (२४।२)

धनं वा तुष्टिपर्यन्तं शिवपूजाविधेः फलम् । (२५।१)

ये वाञ्छन्ति महाभोगान् राज्यं च त्रिदशालये । (२५।२)

तेऽर्चयन्तु सदा कालं लिङ्गमूर्तिं महेश्वरम् ॥ (२५।३)

हत्वा भित्त्वा च भूतानि दग्ध्वा सर्वमिदं जगत् ॥ (२६।१)

यजेदेकं विरूपाक्षं न पापैः स प्रलिप्यते । (२७।१)

शैलं लिङ्गं मदीयं हि सर्वदेवनमस्कृतम् ॥ (२७।२)

इत्युक्त्वा पूर्वमभ्यर्च्य रुद्रं त्रिभुवनेश्वरम् । (२८।१)

तुष्टाव वाग्भिर् इष्टाभिर् देवदेवं त्रियंबकम् ॥ (२८।२)

तदाप्रभृति शक्राद्याः पूजयामासुरीश्वरम् । (२९।१)

साक्षात्पाशुपतं कृत्वा भस्मोद्धूलितविग्रहाः ॥ (२९।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ब्रह्मप्रोक्तलिङ्गार्चनविधिर् नाम त्रिसप्ततितमो ऽध्यायः ॥ (३०।१)