सूत उवाच । (१।१)

अथोवाच महादेवः प्रीतोऽहं सुरसत्तमौ । (१।२)

पश्यतां मां महादेवं भयं सर्वं विमुच्यताम् ॥ (१।३)

युवां प्रसूतौ गात्राभ्यां मम पूर्वं महाबलौ । (२।१)

अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ (२।२)

वामे पार्श्वे च मे विष्णुर्विश्वात्मा हृदयोद्भवः । (३।१)

प्रीतोऽहं युवयोः सम्यग्वरं दद्मि यथेप्सितम् ॥ (३।२)

एवमुक्त्वा तु तं विष्णुं कराभ्यां परमेश्वरः । (४।१)

पस्पर्श सुभगाभ्यां तु कृपया तु कृपानिधिः ॥ (४।२)

ततः प्रहृष्टमनसा प्रणिपत्य महेश्वरम् । (५।१)

प्राह नारायणो नाथं लिङ्गस्थं लिङ्गवर्जितम् ॥ (५।२)

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश् च नौ । (६।१)

भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि चाव्यभिचारिणी ॥ (६।२)

देवः प्रदत्तवान् देवाः स्वात्मन्यव्यभिचारिणीम् । (७।१)

ब्रह्मणे विष्णवे चैव श्रद्धां शीतांशुभूषणः ॥ (७।२)

जानुभ्यामवनीं गत्वा पुनर्नारायणः स्वयम् । (८।१)

प्रणिपत्य च विश्वेशं प्राह मन्दतरं वशी ॥ (८।२)

आवयोर्देवदेवेश विवादमतिशोभनम् । (९।१)

इहागतो भवान् यस्माद्विवादशमनाय नौ ॥ (९।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह हरो हरिम् । (१०।१)

प्रणिपत्य स्थितं मूर्ध्ना कृताञ्जलिपुटं स्मयन् ॥ (१०।२)

श्रीमहादेव उवाच । (११।१)

प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते । (११।२)

वत्स वत्स हरे विष्णो पालयैतच्चराचरम् ॥ (११।३)

त्रिधा भिन्नो ह्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुभवाख्यया । (१२।१)

सर्गरक्षालयगुणैर्निष्कलः परमेश्वरः ॥ (१२।२)

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् । (१३।१)

पाद्मे भविष्यति सुतः कल्पे तव पितामहः ॥ (१३।२)

तदा द्रक्ष्यसि मां चैवं सोऽपि द्रक्ष्यति पद्मजः । (१४।१)

एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ (१४।२)

तदाप्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता । (१५।१)

लिङ्गवेदी महादेवी लिङ्गं साक्षान्महेश्वरः ॥ (१५।२)

लयनाल्लिङ्गमित्युक्तं तत्रैव निखिलं सुराः । (१६।१)

यस्तु लैङ्गं पठेन्नित्यमाख्यानं लिङ्गसन्निधौ ॥ (१६।२)

स याति शिवतां विप्रो नात्र कार्या विचारणा ॥ (१७।१)