शैलादिरुवाच । (१।१)

एवमुक्तास्तदा तेन ब्रह्मणा ब्राह्मणर्षभाः । (१।२)

श्वेतस्य च कथां पुण्याम् अपृच्छन् परमर्षयः ॥ (१।३)

पितामह उवाच । (२।१)

श्वेतो नाम मुनिः श्रीमान् गतायुर्गिरिगह्वरे । (२।२)

सक्तो ह्यभ्यर्च्य यद्भक्त्या तुष्टाव च महेश्वरम् ॥ (२।३)

रुद्राध्यायेन पुण्येन नमस्त इत्यादिना द्विजाः । (३।१)

ततः कालो महातेजाः कालप्राप्तं द्विजोत्तमम् ॥ (३।२)

नेतुं संचिन्त्य विप्रेन्द्राः सान्निध्यमकरोन्मुनेः । (४।१)

श्वेतोऽपि दृष्ट्वा तं कालं कालप्राप्तोऽपि शङ्करम् ॥ (४।२)

पूजयामास पुण्यात्मा त्रियंबकमनुस्मरन् । (५।१)

त्रियंबकं यजेदेवं सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम् ॥ (५।२)

किं करिष्यति मे मृत्युर्मृत्योर्मृत्युरहं यतः । (६।१)

तं दृष्ट्वा सस्मितं प्राह श्वेतं लोकभयंकरः ॥ (६।२)

एह्येहि श्वेत चानेन विधिना किं फलं तव । (७।१)

रुद्रो वा भगवान् विष्णुर्ब्रह्मा वा जगदीश्वरः ॥ (७।२)

कः समर्थः परित्रातुं मया ग्रस्तं द्विजोत्तम । (८।१)

अनेन मम किं विप्र रौद्रेण विधिना प्रभोः ॥ (८।२)

नेतुं यस्योत्थितश्चाहं यमलोकं क्षणेन वै । (९।१)

यस्माद्गतायुस्त्वं तस्मान्मुने नेतुमिहोद्यतः ॥ (९।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भैरवं धर्ममिश्रितम् । (१०।१)

हा रुद्र रुद्र रुद्रेति ललाप मुनिपुङ्गवः ॥ (१०।२)

तं प्राह च महादेवं कालं सम्प्रेक्ष्य वै दृशा । (११।१)

नेत्रेण बाष्पमिश्रेण संभ्रान्तेन समाकुलः ॥ (११।२)

श्वेत उवाच । (१२।१)

त्वया किं काल नो नाथश्चास्ति चेद्धि वृषध्वजः । (१२।२)

लिङ्गे ऽस्मिन् शङ्करो रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः ॥ (१२।३)

अतीव भवभक्तानां मद्विधानां महात्मनाम् । (१३।१)

विधिना किं महाबाहो गच्छ गच्छ यथागतम् ॥ (१३।२)

ततो निशम्य कुपितस्तीक्ष्णदंष्ट्रो भयङ्करः । (१४।१)

श्रुत्वा श्वेतस्य तद्वाक्यं पाशहस्तो भयावहः ॥ (१४।२)

सिंहनादं महत्कृत्वा चास्फाट्य च मुहुर्मुहुः । (१५।१)

बबन्ध च मुनिं कालः कालप्राप्तं तमाह च ॥ (१५।२)

मया बद्धोऽसि विप्रर्षे श्वेतं नेतुं यमालयम् । (१६।१)

अद्य वै देवदेवेन तव रुद्रेण किं कृतम् ॥ (१६।२)

क्व शर्वस्तव भक्तिश् च क्व पूजा पूजया फलम् । (१७।१)

क्व चाहं क्व च मे भीतिः श्वेत बद्धोऽसि वै मया ॥ (१७।२)

लिङ्गेऽस्मिन् संस्थितः श्वेत तव रुद्रो महेश्वरः । (१८।१)

निश्चेष्टोऽसौ महादेवः कथं पूज्यो महेश्वरः ॥ (१८।२)

ततः सदाशिवः स्वयं द्विजं निहन्तुमागतम् । (१९।१)

निहन्तुमन्तकं स्मयन् स्मरारियज्ञहा हरः ॥ (१९।२)

त्वरन् विनिर्गतः परः शिवः स्वयं त्रिलोचनः । (२०।१)

त्रियंबको ऽम्बया समं सनन्दिना गणेश्वरैः ॥ (२०।२)

ससर्ज जीवितं क्षणाद् भवं निरीक्ष्य वै भयात् । (२१।१)

पपात चाशु वै बली मुनेस्तु संनिधौ द्विजाः ॥ (२१।२)

ननाद चोर्ध्वमुच्चधीर्निरीक्ष्य चान्तकान्तकम् । (२२।१)

निरीक्षणेन वै मृतं भवस्य विप्रपुङ्गवाः ॥ (२२।२)

विनेदुरुच्चमीश्वराः सुरेश्वरा महेश्वरम् । (२३।१)

प्रणेमुरंबिकामुमां मुनीश्वरास्तु हर्षिताः ॥ (२३।२)

ससर्जुर् अस्य मूर्ध्नि वै मुनेर्भवस्य खेचराः । (२४।१)

सुशोभनं सुशीतलं सुपुष्पवर्षमंबरात् ॥ (२४।२)

अहो निरीक्ष्य चान्तकं मृतं तदा सुविस्मितः । (२५।१)

शिलाशनात्मजो ऽव्ययं शिवं प्रणम्य शङ्करम् ॥ (२५।२)

उवाच बालधीर्मृतः प्रसीद चेति वै मुनेः । (२६।१)

महेश्वरं महेश्वरस्य चानुगो गणेश्वरः ॥ (२६।२)

ततो विवेश भगवाननुगृह्य द्विजोत्तमम् । (२७।१)

क्षणाद्गूढशरीरं हि ध्वस्तं दृष्ट्वान्तकं क्षणात् ॥ (२७।२)

तस्मान्मृत्युञ्जयं चैव भक्त्या सम्पूजये द्विजाः । (२८।१)

मुक्तिदं भुक्तिदं चैव सर्वेषामपि शङ्करम् ॥ (२८।२)

बहुना किं प्रलापेन संन्यस्याभ्यर्च्य वै भवम् । (२९।१)

भक्त्या चापरया तस्मिन् विशोका वै भविष्यथ ॥ (२९।२)

शैलादिरुवाच । (३०।१)

एवमुक्तास्तदा तेन ब्रह्मणा ब्रह्मवादिनः । (३०।२)

प्रसीद भक्तिर्देवेशे भवेद्रुद्रे पिनाकिनि ॥ (३०।३)

केन वा तपसा देव यज्ञेनाप्यथ केन वा । (३१।१)

व्रतैर्वा भगवद्भक्ता भविष्यन्ति द्विजातयः ॥ (३१।२)

पितामह उवाच । (३२।१)

न दानेन मुनिश्रेष्ठास्तपसा च न विद्यया । (३२।२)

यज्ञैर् होमैर् व्रतैर् वेदैर् योगशास्त्रैर् निरोधनैः ॥ (३२।३)

प्रसादे नैव सा भक्तिः शिवे परमकारणे । (३३।१)

अथ तस्य वचः श्रुत्वा सर्वे ते परमर्षयः ॥ (३३।२)

सदारतनयाः श्रान्ताः प्रणेमुश् च पितामहम् । (३४।१)

तस्मात्पाशुपती भक्तिर् धर्मकामार्थसिद्धिदा ॥ (३४।२)

मुनेर् विजयदा चैव सर्वमृत्युजयप्रदा । (३५।१)

दधीचस्तु पुरा भक्त्या हरिं जित्वामरैर्विभुम् ॥ (३५।२)

क्षयं जघान पादेन वज्रास्थित्वं च लब्धवान् । (३६।१)

मयापि निर्जितो मृत्युर्महादेवस्य कीर्तनात् ॥ (३६।२)

श्वेतेनापि गतेनास्यं मृत्योर्मुनिवरेण तु । (३७।१)

महादेवप्रसादेन जितो मृत्युर्यथा मया ॥ (३७।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे त्रिंशो ऽध्यायः ॥ (३८।१)