सूत उवाच । (१।१)

यदा स्थिताः सुरेश्वराः प्रणम्य चैवमीश्वरम् । (१।२)

तदांबिकापतिर् भवः पिनाकधृङ् महेश्वरः ॥ (१।३)

ददौ निरीक्षणं क्षणाद्भवः स तान्सुरोत्तमान् । (२।१)

प्रणेमुरादराद्धरं सुरा मुदार्द्रलोचनाः ॥ (२।२)

भवः सुधामृतोपमैर्निरीक्षणैर्निरीक्षणात् । (३।१)

तदाह भद्रमस्तु वः सुरेश्वरान् महेश्वरः ॥ (३।२)

वरार्थमीश वीक्ष्यते सुरा गृहं गतास्त्विमे । (४।१)

प्रणम्य चाह वाक्पतिः पतिं निरीक्ष्य निर्भयः ॥ (४।२)

सुरेतरादिभिः सदा ह्यविघ्नमर्थितो भवान् । (५।१)

समस्तकर्मसिद्धये सुरापकारकारिभिः ॥ (५।२)

ततः प्रसीदताद् भवान् सुविघ्नकर्मकारणम् । (६।१)

सुरापकारकारिणामिहैष एव नो वरः ॥ (६।२)

ततस्तदा निशम्य वै पिनाकधृक् सुरेश्वरः । (७।१)

गणेश्वरं सुरेश्वरं वपुर्दधार सः शिवः ॥ (७।२)

गणेश्वराश् च तुष्टुवुः सुरेश्वरा महेश्वरम् । (८।१)

समस्तलोकसंभवं भवार्त्तिहारिणं शुभम् ॥ (८।२)

इभाननाश्रितं वरं त्रिशूलपाशधारिणम् । (९।१)

समस्तलोकसंभवं गजाननं तदांबिका ॥ (९।२)

ददुः पुष्पवर्षं हि सिद्धा मुनीन्द्रास् तथा खेचरा देवसंघास्तदानीम् । (१०।१)

तदा तुष्टुवुश्चैकदन्तं सुरेशाः प्रणेमुर्गणेशं महेशं वितन्द्राः ॥ (१०।२)

तदा तयोर्विनिर्गतः सुभैरवः स मूर्तिमान् । (११।१)

स्थितो ननर्त बालकः समस्तमङ्गलालयः ॥ (११।२)

विचित्रवस्त्रभूषणैर् अलंकृतो गजाननः । (१२।१)

महेश्वरस्य पुत्रको ऽभिवन्द्य तातम् अम्बिकाम् ॥ (१२।२)

जातमात्रं सुतं दृष्ट्वा चकार भगवान्भवः । (१३।१)

गजाननाय कृत्यांस्तु सर्वान्सर्वेश्वरः स्वयम् ॥ (१३।२)

आदाय च कराभ्यां च सुसुखाभ्यां भवः स्वयम् । (१४।१)

आलिङ्ग्याघ्राय मूर्धानं महादेवो जगद्गुरुः ॥ (१४।२)

तवावतारो दैत्यानां विनाशाय ममात्मज । (१५।१)

देवानामुपकारार्थं द्विजानां ब्रह्मवादिनाम् ॥ (१५।२)

यज्ञश् च दक्षिणाहीनः कृतो येन महीतले । (१६।१)

तस्य धर्मस्य विघ्नं च कुरु स्वर्गपथे स्थितः ॥ (१६।२)

अध्यापनं चाध्ययनं व्याख्यानं कर्म एव च । (१७।१)

यो ऽन्यायतः करोत्यस्मिन् तस्य प्राणान्सदा हर ॥ (१७।२)

वर्णाच्च्युतानां नारीणां नराणां नरपुङ्गव । (१८।१)

स्वधर्मरहितानां च प्राणानपहर प्रभो ॥ (१८।२)

याः स्त्रियस्त्वां सदा कालं पुरुषाश् च विनायक । (१९।१)

यजन्ति तासां तेषां च त्वत्साम्यं दातुमर्हसि ॥ (१९।२)

त्वं भक्तान् सर्वयत्नेन रक्ष बालगणेश्वर । (२०।१)

यौवनस्थांश् च वृद्धांश् च इहामुत्र च पूजितः ॥ (२०।२)

जगत्त्रये ऽत्र सर्वत्र त्वं हि विघ्नगणेश्वरः । (२१।१)

संपूज्यो वन्दनीयश् च भविष्यसि न संशयः ॥ (२१।२)

मां च नारायणं वापि ब्रह्माणम् अपि पुत्रक । (२२।१)

यजन्ति यज्ञैर्वा विप्रैरग्रे पूज्यो भविष्यसि ॥ (२२।२)

त्वाम् अनभ्यर्च्य कल्याणं श्रौतं स्मार्तं च लौकिकम् । (२३।१)

कुरुते तस्य कल्याणम् अकल्याणं भविष्यति ॥ (२३।२)

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैश्चैव गजानन । (२४।१)

सम्पूज्य सर्वसिद्ध्यर्थं भक्ष्यभोज्यादिभिः शुभैः ॥ (२४।२)

त्वां गन्धपुष्पधूपाद्यैर् अनभ्यर्च्य जगत्त्रये । (२५।१)

देवैरपि तथान्यैश् च लब्धव्यं नास्ति कुत्रचित् ॥ (२५।२)

अभ्यर्चयन्ति ये लोका मानवास्तु विनायकम् । (२६।१)

ते चार्चनीयाः शक्राद्यैर् भविष्यन्ति न संशयः ॥ (२६।२)

अजं हरिं च मां वापि शक्रमन्यान्सुरानपि । (२७।१)

विघ्नैर् बाधयसि त्वां चेन्नार्चयन्ति फलार्थिनः ॥ (२७।२)

ससर्ज च तदा विघ्नगणं गणपतिः प्रभुः । (२८।१)

गणैः सार्धं नमस्कृत्वाप्यतिष्ठत्तस्य चाग्रतः ॥ (२८।२)

तदा प्रभृति लोके ऽस्मिन्पूजयन्ति गणेश्वरम् । (२९।१)

दैत्यानां धर्मविघ्नं च चकारासौ गणेश्वरः ॥ (२९।२)

एतद्वः कथितं सर्वं स्कन्दाग्रजसमुद्भवम् । (३०।१)

यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा सुखीभवेत् ॥ (३०।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे विनायकोत्पत्तिर्नाम पञ्चाधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (३१।१)