सनत्कुमार उवाच । (१।१)

भवान्कथमनुप्राप्तो महादेवमुमापतिम् । (१।२)

श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं वक्तुमर्हसि मे प्रभो ॥ (१।३)

शैलादिरुवाच । (२।१)

प्रजाकामः शिलादोऽभूत्पिता मम महामुने । (२।२)

सोऽप्यन्धः सुचिरं कलं तपस्तेपे सुदुश्चरम् ॥ (२।३)

तपतस्तस्य तपसा संतुष्टो वज्रधृक् प्रभुः । (३।१)

शिलादमाह तुष्टोऽस्मि वरयस्व वरानिति ॥ (३।२)

ततः प्रणम्य देवेशं सहस्राक्षं सहामरैः । (४।१)

प्रोवाच मुनिशार्दूल कृताञ्जलिपुटो हरिम् ॥ (४।२)

शिलाद उवाच । (५।१)

भगवन्देवतारिघ्न सहस्राक्ष वरप्रद । (५।२)

अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सुव्रत ॥ (५।३)

शक्र उवाच । (६।१)

पुत्रं दास्यामि विप्रर्षे योनिजं मृत्युसंयुतम् । (६।२)

अन्यथा ते न दास्यामि मृत्युहीना न सन्ति वै ॥ (६।३)

न दास्यति सुतं ते ऽत्र मृत्युहीनमयोनिजम् । (७।१)

पितामहोऽपि भगवान्किमुतान्ये महामुने ॥ (७।२)

सोऽपि देवः स्वयं ब्रह्मा मृत्युहीनो न चेश्वरः । (८।१)

योनिजश् च महातेजाश् चाण्डजः पद्मसंभवः ॥ (८।२)

महेश्वराङ्गजश्चैव भवान्यास्तनयः प्रभुः । (९।१)

तस्याप्यायुः समाख्यातं परार्धद्वयसंमितम् ॥ (९।२)

कोटिकोटिसहस्राणि अहर्भूतानि यानि वै । (१०।१)

समतीतानि कल्पानां तावच्छेषापरत्रये ॥ (१०।२)

तस्मादयोनिजे पुत्रे मृत्युहीने प्रयत्नतः । (११।१)

परित्यजाशां विप्रेन्द्र गृहाणात्मसमं सुतम् ॥ (११।२)

शैलादिरुवाच । (१२।१)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पिता मे लोकविश्रुतः । (१२।२)

शिलाद इति पुण्यात्मा पुनः प्राह शचीपतिम् ॥ (१२।३)

शिलाद उवाच । (१३।१)

भगवन्नण्डयोनित्वं पद्मयोनित्वमेव च । (१३।२)

महेश्वराङ्गयोनित्वं श्रुतं वै ब्रह्मणो मया ॥ (१३।३)

पुरा महेन्द्रदायादाद् गदतश्चास्य पूर्वजात् । (१४।१)

नारदाद्वै महाबाहो कथमत्राशु नो वद ॥ (१४।२)

दाक्षायणी सा दक्षोऽपि देवः पद्मोद्भवात्मजः । (१५।१)

पौत्रीकनकगर्भस्य कथं तस्याः सुतो विभुः ॥ (१५।२)

शक्र उवाच । (१६।१)

स्थाने संशयितुं विप्र तव वक्ष्यामि कारणम् । (१६।२)

कल्पे तत्पुरुषे वृत्तं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः ॥ (१६।३)

ससर्ज सकलं ध्यात्वा ब्रह्माणं परमेश्वरः । (१७।१)

जनार्दनो जगन्नाथः कल्पे वै मेघवाहने ॥ (१७।२)

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धरम् । (१८।१)

नारायणो महादेवं बहुमानेन सादरम् ॥ (१८।२)

दृष्ट्वा भावं महादेवो हरेः स्वात्मनि शङ्करः । (१९।१)

प्रददौ तस्य सकलं स्रष्टुं वै ब्रह्मणा सह ॥ (१९।२)

तदा तं कल्पमाहुर्वै मेघवाहनसंज्ञया । (२०।१)

हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा तस्य देहोद्भवस्तदा ॥ (२०।२)

जनार्दनसुतः प्राह तपसा प्राप्य शङ्करम् । (२१।१)

तव वामाङ्गजो विष्णुर्दक्षिणाङ्गभवो ह्यहम् ॥ (२१।२)

मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः । (२२।१)

जगन्मयो ऽवहद्यस्मान्मेघो भूत्वा दिवानिशम् ॥ (२२।२)

भवन्तमवहद्विष्णुर्देवदेवं जगद्गुरुम् । (२३।१)

नारायणादपि विभो भक्तोऽहं तव शङ्कर ॥ (२३।२)

प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो । (२४।१)

तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात् ॥ (२४।२)

त्वरमाणोऽथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् । (२५।१)

एकार्णवालये शुभ्रे त्वन्धकारे सुदारुणे ॥ (२५।२)

हेमरत्नचिते दिव्ये मनसा च विनिर्मिते । (२६।१)

दुष्प्राप्ये दुर्जनैः पुण्यैः सनकाद्यैरगोचरे ॥ (२६।२)

जगदावासहृदयं ददर्श पुरुषं त्वजः । (२७।१)

अनन्तभोगशय्यायां शायिनं पङ्कजेक्षणम् ॥ (२७।२)

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं चतुर्भुजम् । (२८।१)

सर्वाभरणसंयुक्तं शशिमण्डलसन्निभम् ॥ (२८।२)

श्रीवत्सलक्षणं देवं प्रसन्नास्यं जनार्दनम् । (२९।१)

रमामृदुकराम्भोजस्पर्शरक्तपदाम्बुजम् ॥ (२९।२)

परमात्मानमीशानं तमसा कालरूपिणम् । (३०।१)

रजसा सर्वलोकानां सर्गलीलाप्रवर्तकम् ॥ (३०।२)

सत्त्वेन सर्वभूतानां स्थापकं परमेश्वरम् । (३१।१)

सर्वात्मानं महात्मानं परमात्मानमीश्वरम् ॥ (३१।२)

क्षीरार्णवे ऽमृतमये शायिनं योगनिद्रया । (३२।१)

तं दृष्ट्वा प्राह वै ब्रह्मा भगवन्तं जनार्दनम् ॥ (३२।२)

ग्रसामि त्वां प्रसादेन यथापूर्वं भवानहम् । (३३।१)

स्मयमानस्तु भगवान् प्रतिबुध्य पितामहम् ॥ (३३।२)

उदैक्षत महाबाहुः स्मितमीषच्चकार सः । (३४।१)

विवेश चाण्डजं तं तु ग्रस्तस्तेन महात्मना ॥ (३४।२)

ततस्तं चासृजद्ब्रह्मा भ्रुवोर्मध्येन चाच्युतम् । (३५।१)

सृष्टस्तेन हरिः प्रेक्ष्य स्थितस्तस्याथ संनिधौ ॥ (३५।२)

एतस्मिन्नन्तरे रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः । (३६।१)

विकृतं रूपमास्थाय पुरा दत्तवरस्तयोः ॥ (३६।२)

आगच्छद्यत्र वै विष्णुर्विश्वात्मा परमेश्वरः । (३७।१)

प्रसादमतुलं कर्तुं ब्रह्मणश् च हरेः प्रभुः ॥ (३७।२)

ततः समेत्य तौ देवौ सर्वदेवभवोद्भवम् । (३८।१)

अपश्यतां भवं देवं कालाग्निसदृशं प्रभुम् ॥ (३८।२)

तौ तं तुष्टुवतुश्चैव शर्वमुग्रं कपर्दिनम् । (३९।१)

प्रणेमतुश् च वरदं बहुमानेन दूरतः ॥ (३९।२)

भवोऽपि भगवान् देवमनुगृह्य पितामहम् । (४०।१)

जनार्दनं जगन्नाथस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ (४०।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ब्रह्मणो वरप्रदानं नाम सप्तत्रिंशो ऽध्यायः ॥ (४१।१)