ऋषय ऊचुः । (१।१)

नृत्यारम्भः कथं शंभोः किमर्थं वा यथातथम् । (१।२)

वक्तुमर्हसि चास्माकं श्रुतः स्कन्दाग्रजोद्भवः ॥ (१।३)

सूत उवाच । (२।१)

दारुको ऽसुरसम्भूतस् तपसा लब्धविक्रमः । (२।२)

सूदयामास कालाग्निरिव देवान्द्विजोत्तमान् ॥ (२।३)

दारुकेण तदा देवास्ताडिताः पीडिता भृशम् । (३।१)

ब्रह्माणं च तथेशानं कुमारं विष्णुमेव च ॥ (३।२)

यममिन्द्रमनुप्राप्य स्त्रीवध्य इति चासुरः । (४।१)

स्त्रीरूपधारिभिः स्तुत्यैर्ब्रह्माद्यैर्युधि संस्थितैः ॥ (४।२)

बाधितास्तेन ते सर्वे ब्रह्माणं प्राप्य वै द्विजाः । (५।१)

विज्ञाप्य तस्मै तत्सर्वं तेन सार्धमुमापतिम् ॥ (५।२)

सम्प्राप्य तुष्टुवुः सर्वे पितामहपुरोगमाः । (६।१)

ब्रह्मा प्राप्य च देवेशं प्रणम्य बहुधा नतः ॥ (६।२)

दारुणो भगवान्दारुः पूर्वं तेन विनिर्जिताः । (७।१)

निहत्य दारुकं दैत्यं स्त्रीवध्यं त्रातुमर्हसि ॥ (७।२)

विज्ञप्तिं ब्रह्मणः श्रुत्वा भगवान् भगनेत्रहा । (८।१)

देवीमुवाच देवेशो गिरिजां प्रहसन्निव ॥ (८।२)

भवतीं प्रार्थयाम्यद्य हिताय जगतां शुभे । (९।१)

वधार्थं दारुकस्यास्य स्त्रीवध्यस्य वरानने ॥ (९।२)

अथ सा तस्य वचनं निशम्य जगतोऽरणिः । (१०।१)

विवेश देहे देवस्य देवेशी जन्मतत्परा ॥ (१०।२)

एकेनांशेन देवेशं प्रविष्टा देवसत्तमम् । (११।१)

न विवेद तदा ब्रह्मा देवाश्चेन्द्रपुरोगमाः ॥ (११।२)

गिरिजां पूर्ववच्छंभोर्दृष्ट्वा पार्श्वस्थितां शुभाम् । (१२।१)

मायया मोहितस्तस्याः सर्वज्ञोऽपि चतुर्मुखः ॥ (१२।२)

सा प्रविष्टा तनुं तस्य देवदेवस्य पार्वती । (१३।१)

कण्ठस्थेन विषेणास्य तनुं चक्रे तदात्मनः ॥ (१३।२)

तां च ज्ञात्वा तथाभूतां तृतीयेनेक्षणेन वै । (१४।१)

ससर्ज कालीं कामारिः कालकण्ठीं कपर्दिनीम् ॥ (१४।२)

जाता यदा कालिमकालकण्ठी जाता तदानीं विपुला जयश्रीः । (१५।१)

देवेतराणामजयस्त्वसिद्ध्या तुष्टिर्भवान्याः परमेश्वरस्य ॥ (१५।२)

जातां तदानीं सुरसिद्धसंघा दृष्ट्वा भयाद् दुद्रुवुर् अग्निकल्पाम् । (१६।१)

कालीं गरालंकृतकालकण्ठीम् उपेन्द्रपद्मोद्भवशक्रमुख्याः ॥ (१६।२)

तथैव जातं नयनं ललाटे सितांशुलेखा च शिरस्युदग्रा । (१७।१)

कण्ठे करालं निशितं त्रिशूलं करे करालं च विभूषणानि ॥ (१७।२)

सार्धं दिव्यांबरा देव्याः सर्वाभरणभूषिताः । (१८।१)

सिद्धेन्द्रसिद्धाश् च तथा पिशाचा जज्ञिरे पुनः ॥ (१८।२)

आज्ञया दारुकं तस्याः पार्वत्याः परमेश्वरी । (१९।१)

दानवं सूदयामास सूदयन्तं सुराधिपान् ॥ (१९।२)

संरंभातिप्रसंगाद् वै तस्याः सर्वमिदं जगत् । (२०।१)

क्रोधाग्निना च विप्रेन्द्राः संबभूव तदातुरम् ॥ (२०।२)

भवोऽपि बालरूपेण श्मशाने प्रेतसंकुले । (२१।१)

रुरोद मायया तस्याः क्रोधाग्निं पातुम् ईश्वरः ॥ (२१।२)

तं दृष्ट्वा बालमीशानं मायया तस्य मोहिता । (२२।१)

उत्थाप्याघ्राय वक्षोजं स्तनं सा प्रददौ द्विजाः ॥ (२२।२)

स्तनजेन तदा सार्धं कोपमस्याः पपौ पुनः । (२३।१)

क्रोधेनानेन वै बालः क्षेत्राणां रक्षको ऽभवत् ॥ (२३।२)

मूर्तयो ऽष्टौ च तस्यापि क्षेत्रपालस्य धीमतः । (२४।१)

एवं वै तेन बालेन कृता सा क्रोधमूर्छिता ॥ (२४।२)

कृतमस्याः प्रसादार्थं देवदेवेन ताण्डवम् । (२५।१)

संध्यायां सर्वभूतेन्द्रैः प्रेतैः प्रीतेन शूलिना ॥ (२५।२)

पीत्वा नृत्यामृतं शंभोर् आकण्ठं परमेश्वरी । (२६।१)

ननर्त सा च योगिन्यः प्रेतस्थाने यथासुखम् ॥ (२६।२)

तत्र सब्रह्मका देवाः सेन्द्रोपेन्द्राः समन्ततः । (२७।१)

प्रणेमुस्तुष्टुवुः कालीं पुनर्देवीं च पार्वतीम् ॥ (२७।२)

एवं संक्षेपतः प्रोक्तं ताण्डवं शूलिनः प्रभोः । (२८।१)

योगानन्देन च विभोस्ताण्डवं चेति चापरे ॥ (२८।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवताण्डवकथनं नाम षडधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (२९।१)