सनत्कुमार उवाच । (१।१)

अधुना सम्प्रवक्ष्यामि तिलपर्वतमुत्तमम् । (१।२)

पूर्वोक्तस्थानकाले तु कृत्वा सम्पूज्य यत्नतः ॥ (१।३)

सुसमे भूतले रम्ये वेदिना च विवर्जिते । (२।१)

दशतालप्रमाणेन दण्डं संस्थाप्य वै मुने ॥ (२।२)

अद्भिः संप्रोक्ष्य पश्चाद्धि तिलांस्त्वस्मिन्विनिक्षिपेत् । (३।१)

पञ्चगव्येन तं देशं प्रोक्षयेद्ब्राह्मणोत्तमः ॥ (३।२)

मण्डलं कल्पयेद्विद्वान्पूर्ववत्सुसमन्ततः । (४।१)

नववस्त्रैश्च संस्थाप्य रम्यपुष्पैर्विकीर्य च ॥ (४।२)

तस्मिन्संचयनं कार्यं तिलभारैर्विशेषतः । (५।१)

दण्डप्रादेशमुत्सेधमुत्तमं परिकीर्तितम् ॥ (५।२)

चतुरङ्गुलहीनं तु मध्यमं मुनिपुङ्गवाः । (६।१)

दण्डतुल्यं कनिष्ठं स्याद्दण्डहीनं न कारयेत् ॥ (६।२)

वेष्टयित्वा नवैर्वस्त्रैः परितः पूजयेत्क्रमात् । (७।१)

सद्यादीनि प्रविन्यस्य पूजयेद्विधिपूर्वकम् ॥ (७।२)

अष्टदिक्षु च कर्तव्याः पूर्वोक्ता मूर्तयः क्रमात् । (८।१)

त्रिनिष्केन सुवर्णेन प्रत्येकं कारयेत्क्रमात् ॥ (८।२)

दक्षिणा विधिना कार्या तुलाभारवदेव तु । (९।१)

होमश्च पूर्ववत् प्रोक्तो यथावन्मुनिसत्तमाः ॥ (९।२)

अर्चयेद्देवदेवेशं लोकपालसमावृतम् । (१०।१)

तिलपर्वतमध्यस्थं तिलपर्वतरूपिणम् ॥ (१०।२)

शिवार्चना च कर्तव्या सहस्रकलशादिभिः । (११।१)

दर्शयेत्तिलमध्यस्थं देवदेवमुमापतिम् ॥ (११।२)

पूजयित्वा विधानेन क्रमेण च विसर्जयेत् । (१२।१)

श्रोत्रियाय दरिद्राय दापयेत्तिलपर्वतम् ॥ (१२।२)

एवं तिलनगः प्रोक्तः सर्वस्मादधिकः परः ॥ (१३।१)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे उत्तरभागे तिलपर्वतदानं नाम त्रिंशो ऽध्यायः ॥ (१४।१)