ऋषय ऊचुः । (१।१)

कथमस्य पिता दैत्यो हिरण्याक्षः सुदारुणः । (१।२)

विष्णुना सूदितो विष्णुर् वाराहत्वं कथं गतः ॥ (१।३)

तस्य शृङ्गं महेशस्य भूषणत्वं कथं गतम् । (२।१)

एतत्सर्वं विशेषेण सूत वक्तुमिहार्हसि ॥ (२।२)

सूत उवाच । (३।१)

हिरण्यकशिपोर्भ्राता हिरण्याक्ष इति स्मृतः । (३।२)

पुरान्धकासुरेशस्य पिता कालान्तकोपमः ॥ (३।३)

देवाञ्जित्वाथ दैत्येन्द्रो बद्ध्वा च धरणीमिमाम् । (४।१)

नीत्वा रसातलं चक्रे वन्दीम् इन्दीवरप्रभाम् ॥ (४।२)

ततः सब्रह्मका देवाः परिम्लानमुखश्रियः । (५।१)

बाधितास्ताडिता बद्ध्वा हिरण्याक्षेण तेन वै ॥ (५।२)

बलिना दैत्यमुख्येन क्रूरेण सुदुरात्मना । (६।१)

प्रणम्य शिरसा विष्णुं दैत्यकोटिविमर्दनम् ॥ (६।२)

सर्वे विज्ञापयामासुर्धरणीबन्धनं हरेः । (७।१)

श्रुत्वैतद्भगवान् विष्णुर्धरणीबन्धनं हरिः ॥ (७।२)

भूत्वा यज्ञवराहो ऽसौ यथा लिङ्गोद्भवे तथा । (८।१)

दैत्यैश् च सार्धं दैत्येन्द्रं हिरण्याक्षं महाबलम् ॥ (८।२)

दंष्ट्राग्रकोट्या हत्वैनं रेजे दैत्यान्तकृत्प्रभुः । (९।१)

कल्पादिषु यथापूर्वं प्रविश्य च रसातलम् ॥ (९।२)

आनीय वसुधां देवीमङ्कस्थामकरोद्बहिः । (१०।१)

ततस् तुष्टाव देवेशं देवदेवः पितामहः ॥ (१०।२)

शक्राद्यैः सहितो भूत्वा हर्षगद्गदया गिरा । (११।१)

शाश्वताय वराहाय दंष्ट्रिणे दण्डिने नमः ॥ (११।२)

नारायणाय सर्वाय ब्रह्मणे परमात्मने । (१२।१)

कर्त्रे धर्त्रे धरायास्तु हर्त्रे देवारिणां स्वयम् । (१२।२)

कर्त्रे नेत्रे सुरेन्द्राणां शास्त्रे च सकलस्य च ॥ (१२।३)

त्वमष्टमूर्तिस्त्वमनन्तमूर्तिस्त्वमादिदेवस्त्वमनन्तवेदितः । (१३।१)

त्वया कृतं सर्वमिदं प्रसीद सुरेश लोकेश वराह विष्णो ॥ (१३।२)

तथैकदंष्ट्राग्रमुखाग्रकोटिभागैकभागार्धतमेन विष्णो । (१४।१)

हताः क्षणात् कामद दैत्यमुख्याः स्वदंष्ट्रकोट्या सह पुत्रभृत्यैः ॥ (१४।२)

त्वयोद्धृता देव धरा धरेश धराधराकार धृताग्रदंष्ट्रे । (१५।१)

धराधरैः सर्वजनैः समुद्रैः सुरासुरैः सेवितचन्द्रवक्त्र ॥ (१५।२)

त्वयैव देवेश विभो कृतश् च जयः सुराणामसुरेश्वराणाम् । (१६।१)

अहो प्रदत्तस्तु वरः प्रसीद वाग्देवता वारिजसंभवाय ॥ (१६।२)

तव रोम्णि सकलामरेश्वरा नयनद्वये शशिरवी पदद्वये । (१७।१)

निहिता रसातलगता वसुंधरा तव पृष्ठतः सकलतारकादयः ॥ (१७।२)

जगतां हिताय भवता वसुंधरा भगवन् रसातलपुटं गता तदा । (१८।१)

अबलोद्धृता च भगवंस्तवैव सकलं त्वयैव हि धृतं जगद्गुरो ॥ (१८।२)

इति वाक्पतिर्बहुविधैस्तवार्चनैः प्रणिपत्य विष्णुममरैः प्रजापतिः । (१९।१)

विविधान्वरान् हरिमुखात्तु लब्धवान् हरिनाभिवारिजदेहभृत् स्वयम् ॥ (१९।२)

अथ तामुद्धृतां तेन धरां देवा मुनीश्वराः । (२०।१)

मूर्ध्न्यारोप्य नमश्चक्रुश् चक्रिणः संनिधौ तदा ॥ (२०।२)

अनेनैव वराहेण चोद्धृतासि वरप्रदे । (२१।१)

कृष्णेनाक्लिष्टकार्येण शतहस्तेन विष्णुना ॥ (२१।२)

धरणि त्वं महाभोगे भूमिस्त्वं धेनुरव्यये । (२२।१)

लोकानां धारिणी त्वं हि मृत्तिके हर पातकम् ॥ (२२।२)

मनसा कर्मणा वाचा वरदे वारिजेक्षणे । (२३।१)

त्वया हतेन पापेन जीवामस्त्वत्प्रसादतः ॥ (२३।२)

इत्युक्ता सा तदा देवी धरा देवैर् अथाब्रवीत् । (२४।१)

वराहदंष्ट्राभिन्नायां धरायां मृत्तिकां द्विजाः ॥ (२४।२)

मन्त्रेणानेन यो बिभ्रत् मूर्ध्नि पापात्प्रमुच्यते । (२५।१)

आयुष्मान् बलवान् धन्यः पुत्रपौत्रसमन्वितः ॥ (२५।२)

क्रमाद्भुवि दिवं प्राप्य कर्मान्ते मोदते सुरैः । (२६।१)

अथ देवे गते त्यक्त्वा वराहे क्षीरसागरम् ॥ (२६।२)

वाराहरूपमनघं चचाल च धरा पुनः । (२७।१)

तस्य दंष्ट्राभराक्रान्ता देवदेवस्य धीमतः ॥ (२७।२)

यदृच्छया भवः पश्यन् जगाम जगदीश्वरः । (२८।१)

दंष्ट्रां जग्राह दृष्ट्वा तां भूषणार्थमथात्मनः ॥ (२८।२)

दधार च महादेवः कूर्चान्ते वै महोरसि । (२९।१)

देवाश् च तुष्टुवुः सेन्द्रा देवदेवस्य वैभवम् ॥ (२९।२)

धरा प्रतिष्ठिता ह्येवं देवदेवेन लीलया । (३०।१)

भूतानां संप्लवे चापि विष्णोश्चैव कलेवरम् ॥ (३०।२)

ब्रह्मणश् च तथान्येषां देवानामपि लीलया । (३१।१)

विभुरङ्गविभागेन भूषितो न यदि प्रभुः ॥ (३१।२)

कथं विमुक्तिर्विप्राणां तस्माद्दंष्ट्री महेश्वरः ॥ (३२।१)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वराहप्रादुर्भावो नाम चतुर्नवतितमो ऽध्यायः ॥ (३३।१)