सूत उवाच । (१।१)

ततस्तस्मिन्गते कल्पे पीतवर्णे स्वयंभुवः । (१।२)

पुनरन्यः प्रवृत्तस्तु कल्पो नाम्नासितस्तु सः ॥ (१।३)

एकार्णवे तदा वृत्ते दिव्ये वर्षसहस्रके । (२।१)

स्रष्टुकामः प्रजा ब्रह्मा चिन्तयामास दुःखितः ॥ (२।२)

तस्य चिन्तयमानस्य पुत्रकामस्य वै प्रभोः । (३।१)

कृष्णः समभवद्वर्णो ध्यायतः परमेष्ठिनः ॥ (३।२)

अथापश्यन्महातेजाः प्रादुर्भूतं कुमारकम् । (४।१)

कृष्णवर्णं महावीर्यं दीप्यमानं स्वतेजसा ॥ (४।२)

कृष्णांबरधरोष्णीषं कृष्णयज्ञोपवीतिनम् । (५।१)

कृष्णेन मौलिना युक्तं कृष्णस्रगनुलेपनम् ॥ (५।२)

स तं दृष्ट्वा महात्मानमघोरं घोरविक्रमम् । (६।१)

ववन्दे देवदेवेशमद्भुतं कृष्णपिङ्गलम् ॥ (६।२)

प्राणायामपरः श्रीमान् हृदि कृत्वा महेश्वरम् । (७।१)

मनसा ध्यानुयुक्तेन प्रपन्नस्तु तमीश्वरम् ॥ (७।२)

अघोरं तु ततो ब्रह्मा ब्रह्मरूपं व्यचिन्तयत् । (८।१)

तथा वै ध्यायमानस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः ॥ (८।२)

प्रददौ दर्शनं देवो ह्यघोरो घोरविक्रमः । (९।१)

अथास्य पार्श्वतः कृष्णाः कृष्णस्रगनुलेपनाः ॥ (९।२)

चत्वारस्तु महात्मानः संबभूवुः कुमारकाः । (१०।१)

कृष्णः कृष्णशिखश्चैव कृष्णास्यः कृष्णवस्त्रधृक् ॥ (१०।२)

ततो वर्षसहस्रं तु योगतः परमेश्वरम् । (११।१)

उपासित्वा महायोगं शिष्येभ्यः प्रददुः पुनः ॥ (११।२)

योगेन योगसम्पन्नाः प्रविश्य मनसा शिवम् । (१२।१)

अमलं निर्गुणं स्थानं प्रविष्टा विश्वमीश्वरम् ॥ (१२।२)

एवमेतेन योगेन येऽपि चान्ये मनीषिणः । (१३।१)

चिन्तयन्ति महादेवं गन्तारो रुद्रमव्ययम् ॥ (१३।२)