सूत उवाच । (१।१)

अष्टाक्षरो द्विजश्रेष्ठा नमो नारायणेति च । (१।२)

द्वादशाक्षरमन्त्रश्च परमः परमात्मनः ॥ (१।३)

मन्त्रः षडक्षरो विप्राः सर्ववेदार्थसंचयः । (२।१)

यश्चौं नमः शिवायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः ॥ (२।२)

तथा शिवतरायेति दिव्यः पञ्चाक्षरः शुभः । (३।१)

मयस्कराय चेत्येवं नमस्ते शङ्कराय च ॥ (३।२)

सप्ताक्षरो ऽयं रुद्रस्य प्रधानपुरुषस्य वै । (४।१)

ब्रह्मा च भगवान्विष्णुः सर्वे देवाः सवासवाः ॥ (४।२)

मन्त्रैरेतैर्द्विजश्रेष्ठा मुनयश्च यजन्ति तम् । (५।१)

शङ्करं देवदेवेशं मयस्करमजोद्भवम् ॥ (५।२)

शिवं च शङ्करं रुद्रं देवदेवमुमापतिम् । (६।१)

प्राहुर्नमः शिवायेति नमस्ते शङ्कराय च ॥ (६।२)

मयस्कराय रुद्राय तथा शिवतराय च । (७।१)

जप्त्वा मुच्येत वै विप्रो ब्रह्महत्यादिभिः क्षणात् ॥ (७।२)

स्तोर्य् ओड़् धुन्धुमूकपुरा कश्चिद्द्विजः शक्तो धुन्धुमूक इति श्रुतः । (८।१)

आसीत्तृतीये त्रेतायामावर्त्ते च मनोः प्रभोः ॥ (८।२)

मेघवाहनकल्पे वै ब्रह्मणः परमात्मनः । (९।१)

मेघो भूत्वा महादेवं कृत्तिवाससमीश्वरम् ॥ (९।२)

बहुमानेन वै रुद्रं देवदेवो जनार्दनः । (१०।१)

खिन्नो ऽतिभाराद्रुद्रस्य निःश्वासोच्छ्वासवर्जितः ॥ (१०।२)

विज्ञाप्य शितिकण्ठाय तपश्चक्रे ऽम्बुजेक्षणः । (११।१)

तपसा परमैश्वर्यं बलं चैव तथाद्भुतम् ॥ (११।२)

लब्धवान्परमेशानाच्छङ्करात्परमात्मनः । (१२।१)

तस्मात्कल्पस्तदा चासीन्मेघवाहनसंज्ञया ॥ (१२।२)

तस्मिन्कल्पे मुनेः शापाद् धुन्धुमूकसमुद्भवः । (१३।१)

धुन्धुमूकात्मजस्तेन दुरात्मा च बभूव सः ॥ (१३।२)

धुन्धुमूकः पुरासक्तो भार्यया सह मोहितः । (१४।१)

तस्यां वै स्थापितो गर्भः कामासक्तेन चेतसा ॥ (१४।२)

अमावास्यामहन्येव मुहूर्ते रुद्रदैवते । (१५।१)

अन्तर्वत्नी तदा भार्या मुक्ता तेन यथासुखम् ॥ (१५।२)

असूत सा च तनयं विशल्याख्या प्रयत्नतः । (१६।१)

रुद्रे मुहूर्ते मन्देन वीक्षिते मुनिसत्तमाः ॥ (१६।२)

मातुः पितुस्तथारिष्टं स संजातस्तथात्मनः । (१७।१)

ऋषी तमूचतुर्विप्रा धुन्धुमूकं मिथस्तदा ॥ (१७।२)

मित्रावरुणनामानौ दुष्पुत्र इति सत्तमौ । (१८।१)

वसिष्ठः प्राह नीचो ऽपि प्रभावाद्वै बृहस्पतेः ॥ (१८।२)

पुत्रस्तवासौ दुर्बुद्धिरपि मुच्यति किल्बिषात् । (१९।१)

दुःखितो धुन्धुमूको ऽसौ दृष्ट्वा पुत्रम् अवस्थितम् ॥ (१९।२)

जातकर्मादिकं कृत्वा विधिवत्स्वयमेव च । (२०।१)

अध्यापयामास च तं विधिनैव द्विजोत्तमाः ॥ (२०।२)

तेनाधीतं यथान्यायं धौन्धुमूकेन सुव्रताः । (२१।१)

कृतोद्वाहस्तदा गत्वा गुरुशुश्रूषणे रतः ॥ (२१।२)

अनेनैव मुनिश्रेष्ठा धौन्धुमूकेन दुर्मदात् । (२२।१)

भुक्त्वान्यां वृषलीं दृष्ट्वा स्वभार्यावद् दिवानिशम् ॥ (२२।२)

एकशय्यासनगतो धौन्धुमूको द्विजाधमः । (२३।१)

तथा चचार दुर्बुद्धिस्त्यक्त्वा धर्मगतिं पराम् ॥ (२३।२)

माध्वी पीता तया सार्धं तेन रागविवृद्धये । (२४।१)

केनापि कारणेनैव ताम् उद्दिश्य द्विजोत्तमाः ॥ (२४।२)

निहता सा च पापेन वृषली गतमङ्गला । (२५।१)

ततस्तस्यास्तदा तस्य भ्रातृभिर्निहतः पिता ॥ (२५।२)

माता च तस्य दुर्बुद्धेर् धौन्धुमूकस्य शोभना । (२६।१)

भार्या च तस्य दुर्बुद्धेः श्यालास्ते चापि सुव्रताः ॥ (२६।२)

राज्ञा क्षणादहो नष्टं कुलं तस्याश्च तस्य च । (२७।१)

गत्वासौ धौन्धुमूकश्च येन केनापि लीलया ॥ (२७।२)

दृष्ट्वा तु तं मुनिश्रेष्ठं रुद्रजाप्यपरायणम् । (२८।१)

लब्ध्वा पाशुपतं तद्वै पुरा देवान्महेश्वरात् ॥ (२८।२)

लब्ध्वा पञ्चाक्षरं चैव षडक्षरमनुत्तमम् । (२९।१)

पुनः पञ्चाक्षरं चैव जप्त्वा लक्षं पृथक् पृथक् ॥ (२९।२)

व्रतं कृत्वा च विधिना दिव्यं द्वादशमासिकम् । (३०।१)

कालधर्मं गतः कल्पे पूजितश्च यमेन वै ॥ (३०।२)

उद्धृता च तथा माता पिता श्यालाश्च सुव्रताः । (३१।१)

पत्नी च सुभगा जाता सुस्मिता च पतिव्रता ॥ (३१।२)

ताभिर् विमानम् आरुह्य देवैः सेन्द्रैर् अभिष्टुतः । (३२।१)

गाणपत्यम् अनुप्राप्य रुद्रस्य दयितो ऽभवत् ॥ (३२।२)

तस्माद् अष्टाक्षरान्मन्त्रात् तथा वै द्वादशाक्षरात् । (३३।१)

भवेत्कोटिगुणं पुण्यं नात्र कार्या विचारणा ॥ (३३।२)

तस्माज्जपेद्धियो नित्यं प्रागुक्तेन विधानतः । (३४।१)

शक्तिबीजसमायुक्तं स याति परमां गतिम् ॥ (३४।२)

एतद्वः कथितं सर्वं कथासर्वस्वमुत्तमम् । (३५।१)

यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा द्विजोत्तमान् ॥ (३५।२)

स याति ब्रह्मलोकं तु रुद्रजाप्यमनुत्तमम् ॥ (३६।१)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे उत्तरभागे अष्टमो ऽध्यायः ॥ (३७।१)