ऋषय ऊचुः । (१।१)

कथं वै दृष्टवान्ब्रह्मा सद्योजातं महेश्वरम् । (१।२)

वामदेवं महात्मानं पुराणपुरुषोत्तमम् ॥ (१।३)

अघोरं च तथेशानं यथावद्वक्तुमर्हसि । (२।१)

सूत उवाच । (२।२)

एकोनत्रिंशकः कल्पो विज्ञेयः श्वेतलोहितः ॥ (२।३)

तस्मिंस्तत्परमं ध्यानं ध्यायतो ब्रह्मणस्तदा । (३।१)

उत्पन्नस्तु शिखायुक्तः कुमारः श्वेतलोहितः ॥ (३।२)

तं दृष्ट्वा पुरुषं श्रीमान्ब्रह्मा वै विश्वतोमुखः । (४।१)

हृदि कृत्वा महात्मानं ब्रह्मरूपिणमीश्वरम् ॥ (४।२)

सद्योजातं ततो ब्रह्मा ध्यानयोगपरो ऽभवत् । (५।१)

ध्यानयोगात्परं ज्ञात्वा ववन्दे देवमीश्वरम् ॥ (५।२)

सद्योजातं ततो ब्रह्म ब्रह्म वै समचिन्तयत् । (६।१)

ततोऽस्य पार्श्वतः श्वेताः प्रादुर्भूता महायशाः ॥ (६।२)

सुनन्दो नन्दनश्चैव विश्वनन्दोपनन्दनौ । (७।१)

शिष्यास्ते वै महात्मानो यैस्तद्ब्रह्म सदावृतम् ॥ (७।२)

तस्याग्रे श्वेतवर्णाभः श्वेतो नाम महामुनिः । (८।१)

विजज्ञे ऽथ महातेजास्तस्माज्जज्ञे हरस्त्वसौ ॥ (८।२)

तत्र ते मुनयः सर्वे सद्योजातं महेश्वरम् । (९।१)

प्रपन्नाः परया भक्त्या गृणन्तो ब्रह्म शाश्वतम् ॥ (९।२)

तस्माद्विश्वेश्वरं देवं ये प्रपद्यन्ति वै द्विजाः । (१०।१)

प्राणायामपरा भूत्वा ब्रह्मतत्परमानसाः ॥ (१०।२)

ते सर्वे पापनिर्मुक्ता विमला ब्रह्मवर्चसः । (११।१)

विष्णुलोकमतिक्रम्य रुद्रलोकं व्रजन्ति ते ॥ (११।२)