ऋषय ऊचुः । (१।१)

कथं हि रक्षसा शक्तिर् भक्षितः सोऽनुजैः सह । (१।२)

वासिष्ठो वदतां श्रेष्ठ सूत वक्तुमिहार्हसि ॥ (१।३)

सूत उवाच । (२।१)

शक्ति किल्लेद् ब्य् रुधिरराक्षसो रुधिरो नाम वसिष्ठस्य सुतं पुरा । (२।२)

शक्तिं स भक्षयामास शक्तेः शापात्सहानुजैः ॥ (२।३)

वसिष्ठयाज्यं विप्रेन्द्रास् तदादिश्यैव भूपतिम् । (३।१)

कल्माषपादं रुधिरो विश्वामित्रेण चोदितः ॥ (३।२)

भक्षितः स इति श्रुत्वा वसिष्ठस्तेन रक्षसा । (४।१)

शक्तिः शक्तिमतां श्रेष्ठो भ्रातृभिः सह धर्मवित् ॥ (४।२)

हा पुत्र पुत्र पुत्रेति क्रन्दमानो मुहुर्मुहुः । (५।१)

अरुन्धत्या सह मुनिः पपात भुवि दुःखितः ॥ (५।२)

वसिष्ठ wअन्त्स् तो चोम्मित् सुइचिदेनष्टं कुलमिति श्रुत्वा मर्तुं चक्रे मतिं तदा । (६।१)

स्मरन्पुत्रशतं चैव शक्तिज्येष्ठं च शक्तिमान् ॥ (६।२)

न तं विनाहं जीविष्ये इति निश्चित्य दुःखितः ॥ (७।१)

आरुह्य मूर्धानम् अजात्मजोऽसौ तयात्मवान् सर्वविद् आत्मविच्च । (८।१)

धराधरस्यैव तदा धरायां पपात पत्न्या सह साश्रुदृष्टिः ॥ (८।२)

धराधरात्तं पतितं धरा तदा दधार तत्रापि विचित्रकण्ठी । (९।१)

करांबुजाभ्यां करिखेलगामिनी रुदन्तमादाय रुरोद सा च ॥ (९।२)

तदा तस्य स्नुषा प्राह पत्नी शक्तेर्महामुनिम् । (१०।१)

वसिष्ठं वदतां श्रेष्ठं रुदन्ती भयविह्वला ॥ (१०।२)

भगवन्ब्राह्मणश्रेष्ठ तव देहम् इदं शुभम् । (११।१)

पालयस्व विभो द्रष्टुं तव पौत्रं ममात्मजम् ॥ (११।२)

न त्याज्यं तव विप्रेन्द्र देहमेतत्सुशोभनम् । (१२।१)

गर्भस्थो मम सर्वार्थसाधकः शक्तिजो यतः ॥ (१२।२)

एवमुक्त्वाथ धर्मज्ञा कराभ्यां कमलेक्षणा । (१३।१)

उत्थाप्य श्वशुरं नत्वा नेत्रे संमृज्य वारिणा ॥ (१३।२)

दुःखितापि परित्रातुं श्वशुरं दुःखितं तदा । (१४।१)

अरुन्धतीं च कल्याणीं प्रार्थयामास दुःखिताम् ॥ (१४।२)

स्नुषावाक्यं ततः श्रुत्वा वसिष्ठ उत्थाय भूतलात् । (१५।१)

संज्ञामवाप्य चालिङ्ग्य सा पपात सुदुःखिता ॥ (१५।२)

अरुन्धती कराभ्यां तां संस्पृश्यास्राकुलेक्षणाम् । (१६।१)

रुरोद मुनिशार्दूलो भार्यया सुतवत्सलः ॥ (१६।२)

पराशर रेचितेस् वेदिच् ह्य्म्न्स् अस् अन् एम्ब्र्योअथ नाभ्यंबुजे विष्णोर्यथा तस्याश्चतुर्मुखः । (१७।१)

आसीनो गर्भशय्यायां कुमार ऋचमाह सः ॥ (१७।२)

ततो निशम्य भगवान्वसिष्ठ ऋचमादरात् । (१८।१)

केनोक्तमिति संचिन्त्य तदातिष्ठत्समाहितः ॥ (१८।२)

व्योमाङ्गणस्थोऽथ हरिः पुण्डरीकनिभेक्षणः । (१९।१)

वसिष्ठमाह विश्वात्मा घृणया स घृणानिधिः ॥ (१९।२)

भो वत्स वत्स विप्रेन्द्र वसिष्ठ सुतवत्सल । (२०।१)

तव पौत्रमुखाम्भोजाद् ऋग् एषाद्य विनिःसृता ॥ (२०।२)

मत्समस्तव पौत्रोऽसौ शक्तिजः शक्तिमान्मुने । (२१।१)

तस्मादुत्तिष्ठ संत्यज्य शोकं ब्रह्मसुतोत्तम ॥ (२१।२)

रुद्रभक्तश् च गर्भस्थो रुद्रपूजापरायणः । (२२।१)

रुद्रदेवप्रभावेण कुलं ते संतरिष्यति ॥ (२२।२)

एवमुक्त्वा घृणी विप्रं भगवान् पुरुषोत्तमः । (२३।१)

वसिष्ठं मुनिशार्दूलं तत्रैवान्तरधीयत ॥ (२३।२)

ततः प्रणम्य शिरसा वसिष्ठो वारिजेक्षणम् । (२४।१)

अदृश्यन्त्या महातेजाः पस्पर्शोदरमादरात् ॥ (२४।२)

हा पुत्र पुत्र पुत्रेति पपात च सुदुःखितः । (२५।१)

ललापारुन्धती प्रेक्ष्य तदासौ रुदतीं द्विजाः ॥ (२५।२)

स्वपुत्रं च स्मरन् दुःखात्पुनरेह्येहि पुत्रक । (२६।१)

तव पुत्रमिमं दृष्ट्वा भो शक्ते कुलधारणम् ॥ (२६।२)

तवान्तिकं गमिष्यामि तव मात्रा न संशयः । (२७।१)

सूत उवाच । (२७।२)

एवमुक्त्वा रुदन्विप्र आलिङ्ग्यारुन्धतीं तदा ॥ (२७।३)

पपात ताडयन्तीव स्वस्य कुक्षी करेण वै । (२८।१)

अदृश्यन्ती जघानाथ शक्तिजस्यालयं शुभा ॥ (२८।२)

स्वोदरं दुःखिता भूमौ ललाप च पपात च । (२९।१)

अरुन्धति तदा भीता वसिष्ठश् च महामतिः ॥ (२९।२)

समुत्थाप्य स्नुषां बालामूचतुर्भयविह्वलौ ॥ (३०।१)

विचारमुग्धे तव गर्भमण्डलं करांबुजाभ्यां विनिहत्य दुर्लभम् । (३१।१)

कुलं वसिष्ठस्य समस्तमप्यहो निहन्तुमार्ये कथमुद्यता वद ॥ (३१।२)

तवात्मजं शक्तिसुतं च दृष्ट्वा चास्वाद्य वक्त्रामृतम् आर्यसूनोः । (३२।१)

त्रातुं यतो देहमिमं मुनीन्द्रः सुनिश्चितः पाहि ततः शरीरम् ॥ (३२।२)

सूत उवाच । (३३।१)

एवं स्नुषामुपालभ्य मुनिं चारुन्धती स्थिता । (३३।२)

अरुन्धती वसिष्ठस्य प्राह चार्तेति विह्वला ॥ (३३।३)

त्वय्येव जीवितं चास्य मुनेर् यत् सुव्रते मम । (३४।१)

जीवितं रक्ष देहस्य धात्री च कुरु यद्धितम् ॥ (३४।२)

अदृश्यन्त्युवाच । (३५।१)

मया यदि मुनिश्रेष्ठस् त्रातुं वै निश्चितं स्वकम् । (३५।२)

ममाशुभं शुभं देहं कथंचित् पालयाम्यहम् ॥ (३५।३)

प्रियदुःखमहं प्राप्ता ह्यसती नात्र संशयः । (३६।१)

मुने दुःखादहं दग्धा यतः पुत्री मुने तव ॥ (३६।२)

अहोऽद्भुतं मया दृष्टं दुःखपात्री ह्यहं विभो । (३७।१)

दुःखत्राता भव ब्रह्मन्ब्रह्मसूनो जगद्गुरो ॥ (३७।२)

तथापि भर्तृरहिता दीना नारी भवेदिह । (३८।१)

पाहि मां तत आर्येन्द्र परिभूता भविष्यति ॥ (३८।२)

पिता माता च पुत्राश्च पौत्राः श्वशुर एव च । (३९।१)

एते न बान्धवाः स्त्रीणां भर्ता बन्धुः परा गतिः ॥ (३९।२)

आत्मनो यद्धि कथितमप्यर्धमिति पण्डितैः । (४०।१)

तदप्यत्र मृषा ह्यासीद् गतः शक्तिरहं स्थिता ॥ (४०।२)

अहो ममात्र काठिन्यं मनसो मुनिपुङ्गव । (४१।१)

पतिं प्राणसमं त्यक्त्वा स्थिता यत्र क्षणं यतः ॥ (४१।२)

वसिष्ठाश्वत्थमाश्रित्य ह्यमृता तु यथा लता । (४२।१)

निर्मूलाप्यमृता भर्त्रा त्यक्ता दीना स्थिताप्यहम् ॥ (४२।२)

स्नुषावाक्यं निशम्यैव वसिष्ठो भार्यया सह । (४३।१)

तदा चक्रे मतिं धीमान् यातुं स्वाश्रममाश्रमी ॥ (४३।२)

कृच्छ्रात्सभार्यो भगवान् वसिष्ठः स्वाश्रमं क्षणात् । (४४।१)

अदृश्यन्त्या च पुण्यात्मा संविवेश स चिन्तयन् ॥ (४४।२)

सा गर्भं पालयामास कथंचिन्मुनिपुङ्गवाः । (४५।१)

कुलसंधारणार्थाय शक्तिपत्नी पतिव्रता ॥ (४५।२)

ततः सासूत तनयं दशमे मासि सुप्रभम् । (४६।१)

शक्तिपत्नी यथा शक्तिं शक्तिमन्तमरुन्धती ॥ (४६।२)

असूत सा दितिर्विष्णुं यथा स्वाहा गुहं सुतम् । (४७।१)

अग्निं यथारणिः पत्नी शक्तेः साक्षात्पराशरम् ॥ (४७।२)

यदा तदा शक्तिसूनुर् अवतीर्णो महीतले । (४८।१)

शक्तिस्त्यक्त्वा तदा दुःखं पितॄणां समतां ययौ ॥ (४८।२)

भ्रातृभिः सह पुण्यात्मा आदित्यैर् इव भास्करः । (४९।१)

रराज पितृलोकस्थो वासिष्ठो मुनिपुङ्गवाः ॥ (४९।२)

जगुस्तदा च पितरो ननृतुश् च पितामहाः । (५०।१)

प्रपितामहाश् च विप्रेन्द्रा ह्यवतीर्णे पराशरे ॥ (५०।२)

ये ब्रह्मवादिनो भूमौ ननृतुर् दिवि देवताः । (५१।१)

पुष्कराद्याश् च ससृजुः पुष्पवर्षं च खेचराः ॥ (५१।२)

पुरेषु राक्षसानां च प्रणादं विषमं द्विजाः । (५२।१)

आश्रमस्थाश् च मुनयः समूहुर्हर्षसंततिम् ॥ (५२।२)

अवतीर्णो यथा ह्यण्डाद्भानुः सो ऽपि पराशरः । (५३।१)

अदृश्यन्त्याश्चतुर्वक्त्रो मेघजालाद्दिवाकरः ॥ (५३।२)

सुखं च दुःखमभवददृश्यन्त्यास्तथा द्विजाः । (५४।१)

दृष्ट्वा पुत्रं पतिं स्मृत्वारुन्धत्या मुनेस्तथा ॥ (५४।२)

दृष्ट्वा च तनयं बाला पराशरमतिद्युतिम् । (५५।१)

ललाप विह्वला बाला सन्नकण्ठी पपात च ॥ (५५।२)

सा पराशरमहो महामतिं देवदानवगणैश् च पूजितम् । (५६।१)

जातमात्रम् अनघं शुचिस्मिता बुध्य साश्रुनयना ललाप च ॥ (५६।२)

हा वसिष्ठसुत कुत्रचिद्गतः पश्य पुत्रमनघं तवात्मजम् । (५७।१)

त्यज्य दीनवदनां वनान्तरे पुत्रदर्शनपरामिमां प्रभो ॥ (५७।२)

शक्ते स्वं च सुतं पश्य भ्रातृभिः सह षण्मुखम् । (५८।१)

यथा महेश्वरोऽपश्यत् सगणो हृषिताननः ॥ (५८।२)

अथ तस्यास्तदालापं वसिष्ठो मुनिसत्तमः । (५९।१)

श्रुत्वा स्नुषामुवाचेदं मा रोदीर् इति दुःखितः ॥ (५९।२)

पराशर: छिल्धोओद् अन्द् योउथाज्ञया तस्य सा शोकं वसिष्ठस्य कुलाङ्गना । (६०।१)

त्यक्त्वा ह्यपालयद्बालं बाला बालमृगेक्षणा ॥ (६०।२)

दृष्ट्वा तामबलां प्राह मङ्गलाभरणैर् विना । (६१।१)

आसीनामाकुलां साध्वीं बाष्पपर्याकुलेक्षणाम् ॥ (६१।२)

शाक्तेय उवाच । (६२।१)

अम्ब मङ्गलविभूषणैर् विना देहयष्टिरनघे न शोभते । (६२।२)

वक्तुमर्हसि तवाद्य कारणं चन्द्रबिंबरहितेव शर्वरी ॥ (६२।३)

मातर्मातः कथं त्यक्त्वा मङ्गलाभरणानि वै । (६३।१)

आसीना भर्तृहीनेव वक्तुमर्हसि शोभने ॥ (६३।२)

अदृश्यन्ती तदा वाक्यं श्रुत्वा तस्य सुतस्य सा । (६४।१)

न किंचिद् अब्रवीत् पुत्रं शुभं वा यदि वेतरत् ॥ (६४।२)

अदृश्यन्तीं पुनः प्राह शाक्तेयो भगवान्मम । (६५।१)

मातः कुत्र महातेजाः पिता वद वदेति ताम् ॥ (६५।२)

श्रुत्वा रुरोद सा वाक्यं पुत्रस्यातीव विह्वला । (६६।१)

भक्षितो रक्षसा तातस्तवेति निपपात च ॥ (६६।२)

श्रुत्वा वसिष्ठो ऽपि पपात भूमौ पौत्रस्य वाक्यं स रुदन्दयालुः । (६७।१)

अरुन्धती चाश्रमवासिनस्तदा मुनेर्वसिष्ठस्य मुनीश्वराश् च ॥ (६७।२)

भक्षितो रक्षसा मातुः पिता तव मुखादिति । (६८।१)

श्रुत्वा पराशरो धीमान्प्राह चास्राविलेक्षणः ॥ (६८।२)

पराशर wइल्ल् सेइनेन् वतेर् र्￤छेन्पराशर उवाच । (६९।१)

अभ्यर्च्य देवदेवेशं त्रैलोक्यं सचराचरम् । (६९।२)

क्षणेन मातः पितरं दर्शयामीति मे मतिः ॥ (६९।३)

सा निशम्य वचनं तदा शुभं सस्मिता तनयमाह विस्मिता । (७०।१)

तथ्यम् एतदिति तं निरीक्ष्य सा पुत्र पुत्र भवमर्चयेति च ॥ (७०।२)

ज्ञात्वा शक्तिसुतस्यास्य संकल्पं मुनिपुङ्गवः । (७१।१)

वसिष्ठो भगवान्प्राह पौत्रं धीमान् घृणानिधिः ॥ (७१।२)

स्थाने पौत्र मुनिश्रेष्ठ संकल्पस्तव सुव्रत । (७२।१)

तथापि शृणु लोकस्य क्षयं कर्तुं न चार्हसि ॥ (७२।२)

राक्षसानामभावाय कुरु सर्वेश्वरार्चनम् । (७३।१)

त्रैलोक्यं शृणु शाक्तेय अपराध्यति किं तव ॥ (७३।२)

ततस्तस्य वसिष्ठस्य नियोगाच्छक्तिनन्दनः । (७४।१)

राक्षसानामभावाय मतिं चक्रे महामतिः ॥ (७४।२)

अदृश्यन्तीं वसिष्ठं च प्रणम्यारुन्धतीं ततः । (७५।१)

कृत्वैकलिङ्गं क्षणिकं पांसुना मुनिसन्निधौ ॥ (७५।२)

सम्पूज्य शिवसूक्तेन त्र्यंबकेन शुभेन च । (७६।१)

जप्त्वा त्वरितरुद्रं च शिवसंकल्पमेव च ॥ (७६।२)

नीलरुद्रं च शाक्तेयस्तथा रुद्रं च शोभनम् । (७७।१)

वामीयं पवमानं च पञ्चब्रह्म तथैव च ॥ (७७।२)

होतारं लिङ्गसूक्तं च अथर्वशिर एव च । (७८।१)

अष्टाङ्गमर्घ्यं रुद्राय दत्त्वाभ्यर्च्य यथाविधि ॥ (७८।२)

पराशर उवाच । (७९।१)

भगवन्रक्षसा रुद्र भक्षितो रुधिरेण वै । (७९।२)

पिता मम महातेजा भ्रातृभिः सह शङ्कर ॥ (७९।३)

द्रष्टुमिच्छामि भगवन् पितरं भ्रातृभिः सह । (८०।१)

एवं विज्ञापयांल्लिङ्गं प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः ॥ (८०।२)

हा रुद्र रुद्र रुद्रेति रुरोद निपपात च । (८१।१)

तं दृष्ट्वा भगवान्रुद्रो देवीमाह च शङ्करः ॥ (८१।२)

पश्य बालं महाभागे बाष्पपर्याकुलेक्षणम् । (८२।१)

ममानुस्मरणे युक्तं मदाराधनतत्परम् ॥ (८२।२)

सा च दृष्ट्वा महादेवी पराशरमनिन्दिता । (८३।१)

दुःखात् संक्लिन्नसर्वाङ्गम् अस्राकुलविलोचनम् ॥ (८३।२)

लिङ्गार्चनविधौ सक्तं हर रुद्रेति वादिनम् । (८४।१)

प्राह भर्तारमीशानं शङ्करं जगतामुमा ॥ (८४।२)

ईप्सितं यच्छ सकलं प्रसीद परमेश्वर । (८५।१)

निशम्य वचनं तस्याः शङ्करः परमेश्वरः ॥ (८५।२)

भार्यामार्यामुमां प्राह ततो हालाहलाशनः । (८६।१)

रक्षाम्येनं द्विजं बालं फुल्लेन्दीवरलोचनम् ॥ (८६।२)

ददामि दृष्टिं मद्रूपदर्शनक्षम एष वै । (८७।१)

एवमुक्त्वा गणैर् दिव्यैर् भगवान्नीललोहितः ॥ (८७।२)

ब्रह्मेन्द्रविष्णुरुद्राद्यैः संवृतः परमेश्वरः । (८८।१)

ददौ च दर्शनं तस्मै मुनिपुत्राय धीमते ॥ (८८।२)

सो ऽपि दृष्ट्वा महादेवमानन्दास्राविलेक्षणः । (८९।१)

निपपात च हृष्टात्मा पादयोस्तस्य सादरम् ॥ (८९।२)

पुनर्भवान्याः पादौ च नन्दिनश् च महात्मनः । (९०।१)

सफलं जीवितं मेऽद्य ब्रह्माद्यांस्तांस्तदाह सः ॥ (९०।२)

रक्षार्थमागतस्त्वद्य मम बालेन्दुभूषणः । (९१।१)

कोऽन्यः समो मया लोके देवो वा दानवो ऽपि वा ॥ (९१।२)

अथ तस्मिन्क्षणादेव ददर्श दिवि संस्थितम् । (९२।१)

पितरं भ्रातृभिः सार्धं शाक्तेयस्तु पराशरः ॥ (९२।२)

सूर्यमण्डलसंकाशे विमाने विश्वतोमुखे । (९३।१)

भ्रातृभिः सहितं दृष्ट्वा ननाम च जहर्ष च ॥ (९३।२)

तदा वृषध्वजो देवः सभार्यः सगणेश्वरः । (९४।१)

वसिष्ठपुत्रं प्राहेदं पुत्रदर्शनतत्परम् ॥ (९४।२)

श्रीदेव उवाच । (९५।१)

शक्ते पश्य सुतं बालमानन्दास्राविलेक्षणम् । (९५।२)

अदृश्यन्तीं च विप्रेन्द्र वसिष्ठं पितरं तव ॥ (९५।३)

अरुन्धतीं महाभागां कल्याणीं देवतोपमाम् । (९६।१)

मातरं पितरं चोभौ नमस्कुरु महामते ॥ (९६।२)

तदा हरं प्रणम्याशु देवदेवमुमां तथा । (९७।१)

वसिष्ठं च तदा श्रेष्ठं शक्तिर् वै शङ्कराज्ञया ॥ (९७।२)

मातरं च महाभागां कल्याणीं पतिदेवताम् । (९८।१)

अरुन्धतीं जगन्नाथनियोगात्प्राह शक्तिमान् ॥ (९८।२)

वासिष्ठ उवाच । (९९।१)

भो वत्स वत्स विप्रेन्द्र पराशर महाद्युते । (९९।२)

रक्षितोऽहं त्वया तात गर्भस्थेन महात्मना ॥ (९९।३)

अणिमादिगुणैश्वर्यं मया वत्स पराशर । (१००।१)

लब्धमद्याननं दृष्टं तव बाल ममाज्ञया ॥ (१००।२)

अदृश्यन्तीं महाभागां रक्ष वत्स महामते । (१०१।१)

अरुन्धतीं च पितरं वसिष्ठं मम सर्वदा ॥ (१०१।२)

अन्वयः सकलो वत्स मम संतारितस्त्वया । (१०२।१)

पुत्रेण लोकाञ्जयतीत्युक्तं सद्भिः सदैव हि ॥ (१०२।२)

ईप्सितं वरयेशानं जगतां प्रभवं प्रभुम् । (१०३।१)

गमिष्याम्यभिवन्द्येशं भ्रातृभिः सह शङ्करम् ॥ (१०३।२)

एवं पुत्रमुपामन्त्र्य प्रणम्य च महेश्वरम् । (१०४।१)

निरीक्ष्य भार्यां सदसि जगाम पितरं वशी ॥ (१०४।२)

गतं दृष्ट्वाथ पितरं तदाभ्यर्च्यैव शङ्करम् । (१०५।१)

तुष्टाव वाग्भिर् इष्टाभिः शाक्तेयः शशिभूषणम् ॥ (१०५।२)

ततस्तुष्टो महादेवो मन्मथान्धकमर्दनः । (१०६।१)

अनुगृह्याथ शाक्तेयं तत्रैवान्तरधीयत ॥ (१०६।२)

गते महेश्वरे सांबे प्रणम्य च महेश्वरम् । (१०७।१)

ददाह राक्षसानां तु कुलं मन्त्रेण मन्त्रवित् ॥ (१०७।२)

तदाह पौत्रं धर्मज्ञो वसिष्ठो मुनिभिर् वृतः । (१०८।१)

अलम् अत्यन्तकोपेन तात मन्युमिमं जहि ॥ (१०८।२)

राक्षसा नापराध्यन्ति पितुस् ते विहितं तथा । (१०९।१)

मूढानामेव भवति क्रोधो बुद्धिमतां न हि ॥ (१०९।२)

हन्यते तात कः केन यतः स्वकृतभुक्पुमान् । (११०।१)

संचितस्यातिमहता वत्स क्लेशेन मानवैः ॥ (११०।२)

यशसस्तपसश्चैव क्रोधो नाशकरः स्मृतः । (१११।१)

अलं हि राक्षसैर् दग्धैर् दीनैर् अनपराधिभिः ॥ (१११।२)

सत्रं ते विरमत्वेतत्क्षमासारा हि साधवः । (११२।१)

एवं वसिष्ठवाक्येन शाक्तेयो मुनिपुङ्गवः ॥ (११२।२)

उपसंहृतवान् सत्रं सद्यस्तद्वाक्यगौरवात् । (११३।१)

ततः प्रीतश् च भगवान्वसिष्ठो मुनिसत्तमः ॥ (११३।२)

सम्प्राप्तश् च तदा सत्रं पुलस्त्यो ब्रह्मणः सुतः । (११४।१)

वसिष्ठेन तु दत्तार्घ्यः कृतासनपरिग्रहः ॥ (११४।२)

पराशरमुवाचेदं प्रणिपत्य स्थितं मुनिः । (११५।१)

वैरे महति यद्वाक्याद् गुरोर् अद्याश्रिता क्षमा ॥ (११५।२)

त्वया तस्मात्समस्तानि भवाञ्छास्त्राणि वेत्स्यति । (११६।१)

संततेर्मम न छेदः क्रुद्धेनापि यतः कृतः ॥ (११६।२)

त्वया तस्मान्महाभाग ददाम्यन्यं महावरम् । (११७।१)

पुराणसंहिताकर्ता भवान्वत्स भविष्यति ॥ (११७।२)

देवतापरमार्थं च यथावद्वेत्स्यते भवान् । (११८।१)

प्रवृत्तौ वा निवृत्तौ वा कर्मणस् ते ऽमला मतिः ॥ (११८।२)

मत्प्रसादादसंदिग्धा तव वत्स भविष्यति । (११९।१)

ततश् च प्राह भगवान्वसिष्ठो वदतां वरः ॥ (११९।२)

पराशर बेचोमेस् औथोर् ओड़् विष्णुपुराणपुलस्त्येन यदुक्तं ते सर्वमेतद्भविष्यति । (१२०।१)

अथ तस्य पुलस्त्यस्य वसिष्ठस्य च धीमतः ॥ (१२०।२)

प्रसादाद्वैष्णवं चक्रे पुराणं वै पराशरः । (१२१।१)

षट्प्रकारं समस्तार्थसाधकं ज्ञानसंचयम् ॥ (१२१।२)

षट्साहस्रमितं सर्वं वेदार्थेन च संयुतम् । (१२२।१)

चतुर्थं हि पुराणानां संहितासु सुशोभनम् ॥ (१२२।२)

एष वः कथितः सर्वो वासिष्ठानां समासतः । (१२३।१)

प्रभवः शक्तिसूनोश् च प्रभावो मुनिपुङ्गवाः ॥ (१२३।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वासिष्ठकथनं नाम चतुःषष्टितमो ऽध्यायः ॥ (१२४।१)