ऋषय ऊचुः । (१।१)

दृष्टो ऽसौ वासुदेवेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा । (१।२)

धौम्याग्रजस्ततो लब्धं दिव्यं पाशुपतं व्रतम् ॥ (१।३)

कथं लब्धं तदा ज्ञानं तस्मात्कृष्णेन धीमता । (२।१)

वक्तुमर्हसि तां सूत कथां पातकनाशिनीम् ॥ (२।२)

सूत उवाच । (३।१)

स्वेच्छया ह्यवतीर्णोऽपि वासुदेवः सनातनः । (३।२)

निन्दयन्नेव मानुष्यं देहशुद्धिं चकार सः ॥ (३।३)

पुत्रार्थं भगवांस्तत्र तपस्तप्तुं जगाम च । (४।१)

आश्रमं चोपमन्योर्वै दृष्टवांस्तत्र तं मुनिम् ॥ (४।२)

नमश्चकार तं दृष्ट्वा धौम्याग्रजमहो द्विजाः । (५।१)

बहुमानेन वै कृष्णस्त्रिः कृत्वा वै प्रदक्षिणम् ॥ (५।२)

तस्यावलोकनादेव मुनेः कृष्णस्य धीमतः । (६।१)

नष्टमेव मलं सर्वं कायजं कर्म्मजं तथा ॥ (६।२)

भस्मनोद्धूलनं कृत्वा उपमन्युर्महाद्युतिः । (७।१)

तमग्निरिति विप्रेन्द्रा वायुरित्यादिभिः क्रमात् ॥ (७।२)

दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं प्रददौ प्रीतमानसः । (८।१)

मुनेः प्रसादान्मान्यो ऽसौ कृष्णः पाशुपते द्विजाः ॥ (८।२)

तपसा त्वेकवर्षान्ते दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् । (९।१)

सांबं सगणमव्यग्रं लब्धवान्पुत्रमात्मनः ॥ (९।२)

तदाप्रभृति तं कृष्णं मुनयः संशितव्रताः । (१०।१)

दिव्याः पाशुपताः सर्वे तस्थुः संवृत्य सर्वदा ॥ (१०।२)

अन्यं च कथयिष्यामि मुक्त्यर्थं प्राणिनां सदा । (११।१)

सौवर्णीं मेखलां कृत्वा आधारं दण्डधारणम् ॥ (११।२)

सौवर्णं पिण्डिकं चापि व्यजनं दण्डमेव च । (१२।१)

नरैः स्त्रियाथ वा कार्यं मषीभाजनलेखनीम् ॥ (१२।२)

क्षुराः कर्तरिका चापि अथ पात्रमथापि वा । (१३।१)

पाशुपताय दातव्यं भस्मोद्धूलितविग्रहैः ॥ (१३।२)

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रं वाथ निवेदयेत् । (१४।१)

आत्मवित्तानुसारेण योगिनं पूजयेद्बुधः ॥ (१४।२)

ते सर्वे पापनिर्मुक्ताः समस्तकुलसंयुताः । (१५।१)

यान्ति रुद्रपदं दिव्यं नात्र कार्या विचारणा ॥ (१५।२)

तस्मादनेन दानेन गृहस्थो मुच्यते भवात् । (१६।१)

योगिनां संप्रदानेन शिवः क्षिप्रं प्रसीदति ॥ (१६।२)

राज्यं पुत्रं धनं भव्यमश्वं यानमथापि वा । (१७।१)

सर्वस्वं वापि दातव्यं यदीच्छेन्मोक्षमुत्तमम् ॥ (१७।२)

अध्रुवेण शरीरेण ध्रुवं साध्यं प्रयत्नतः । (१८।१)

भव्यं पाशुपतं नित्यं संसारार्णवतारकम् ॥ (१८।२)

एतद्वः कथितं सर्वं संक्षेपान्न च संशयः । (१९।१)

यः पठेच्छृणुयाद्वापि विष्णुलोकं स गच्छति ॥ (१९।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ऽष्टोत्तरशततमो ऽध्यायः ॥ (२०।१)