ऋषय ऊचुः । (१।१)

किं जपान्मुच्यते जन्तुः सर्वलोकभयादिभिः । (१।२)

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ (१।३)

अलक्ष्मीं वाथ संत्यज्य गमिष्यति जपेन वै । (२।१)

लक्ष्मीवासो भवेन्मर्त्यः सूत वक्तुमिहार्हसि ॥ (२।२)

सूत उवाच । (३।१)

पुरा पितामहेनोक्तं वसिष्ठाय महात्मने । (३।२)

वक्ष्ये संक्षेपतः सर्वं सर्वलोकहिताय वै ॥ (३।३)

शृण्वन्तु वचनं सर्वे प्रणिपत्य जनार्दनम् । (४।१)

देवदेवमजं विष्णुं कृष्णमच्युतमव्ययम् ॥ (४।२)

सर्वपापहरं शुद्धं मोक्षदं ब्रह्मवादिनम् । (५।१)

मनसा कर्मणा वाचा यो विद्वान्पुण्यकर्मकृत् ॥ (५।२)

नारायणं जपेन्नित्यं प्रणम्य पुरुषोत्तमम् । (६।१)

स्वपन्नारायणं देवं गच्छन्नारायणं तथा ॥ (६।२)

भुञ्जन्नारायणं विप्रास्तिष्ठञ्जाग्रत्सनातनम् । (७।१)

उन्मिषन्निमिषन्वापि नमो नारायणेति वै ॥ (७।२)

भोज्यं पेयं च लेह्यं च नमो नारायणेति च । (८।१)

अभिमन्त्र्य स्पृशन्भुङ्क्ते स याति परमां गतिम् ॥ (८।२)

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति च सतां गतिम् । (९।१)

अलक्ष्मीश्च मया प्रोक्ता पत्नी या दुःसहस्य च ॥ (९।२)

नारायणपदं श्रुत्वा गच्छत्येव न संशयः । (१०।१)

या लक्ष्मीर्देवदेवस्य हरेः कृष्णस्य वल्लभा ॥ (१०।२)

गृहे क्षेत्रे तथावासे तनौ वसति सुव्रताः । (११।१)

आलोड्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनः पुनः ॥ (११।२)

इदम् एकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा । (१२।१)

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः किं तस्य बहुभिर्व्रतैः ॥ (१२।२)

नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः । (१३।१)

तस्मात्सर्वेषु कालेषु नमो नारायणेति च ॥ (१३।२)

जपेत्स याति विप्रेन्द्रा विष्णुलोकं सबान्धवः । (१४।१)

अन्यच्च देवदेवस्य शृण्वन्तु मुनिसत्तमाः ॥ (१४।२)

मन्त्रो मया पुराभ्यस्तः सर्ववेदार्थसाधकः । (१५।१)

द्वादशाक्षरसंयुक्तो द्वादशात्मा पुरातनः ॥ (१५।२)

स्तोर्य् ओड़् ऐतरेयतस्यैवेह च माहात्म्यं संक्षेपात्प्रवदामि वः । (१६।१)

कश्चिद्द्विजो महाप्राज्ञस्तपस्तप्त्वा कथञ्चन ॥ (१६।२)

पुत्रमेकं तथोत्पाद्य संस्कारैश्च यथाक्रमम् । (१७।१)

योजयित्वा यथाकालं कृतोपनयनं पुनः ॥ (१७।२)

अध्यापयामास तदा स च नोवाच किंचन । (१८।१)

न जिह्वा स्पन्दते तस्य दुःखितो ऽभूद्द्विजोत्तमः ॥ (१८।२)

वासुदेवेति नियतम् ऐतरेयो वदत्यसौ । (१९।१)

पिता तस्य तथा चान्यां परिणीय यथाविधि ॥ (१९।२)

पुत्रानुत्पादयामास तथैव विधिपूर्वकम् । (२०।१)

वेदानधीत्य सम्पन्ना बभूवुः सर्वसंमताः ॥ (२०।२)

ऐतरेयस्य सा माता दुःखिता शोकमूर्छिता । (२१।१)

उवाच पुत्राः सम्पन्ना वेदवेदाङ्गपारगाः ॥ (२१।२)

ब्राह्मणैः पूज्यमाना वै मोदयन्ति च मातरम् । (२२।१)

मम त्वं भाग्यहीनायाः पुत्रो जातो निराकृतिः ॥ (२२।२)

ममात्र निधनं श्रेयो न कथञ्चन जीवितम् । (२३।१)

इत्युक्तः स च निर्गम्य यज्ञवाटं जगाम वै ॥ (२३।२)

तस्मिन्याते द्विजानां तु न मन्त्राः प्रतिपेदिरे । (२४।१)

ऐतरेये स्थिते तत्र ब्राह्मणा मोहितास्तदा ॥ (२४।२)

ततो वाणी समुद्भूता वासुदेवेति कीर्तनात् । (२५।१)

ऐतरेयस्य ते विप्राः प्रणिपत्य यथातथम् ॥ (२५।२)

पूजांचक्रुस् ततो यज्ञं स्वयमेव समागतम् । (२६।१)

ततः समाप्य तं यज्ञमैतरेयो धनादिभिः ॥ (२६।२)

सर्ववेदान् सदस्याह स षडङ्गान् समाहितः । (२७।१)

तुष्टुवुश्च तथा विप्रा ब्रह्माद्याश्च तथा द्विजाः ॥ (२७।२)

ससर्जुः पुष्पवर्षाणि खेचराः सिद्धचारणाः । (२८।१)

एवं समाप्य वै यज्ञमैतरेयो द्विजोत्तमाः ॥ (२८।२)

मातरं पूजयित्वा तु विष्णोः स्थानं जगाम ह । (२९।१)

एतद्वै कथितं सर्वं द्वादशाक्षरवैभवम् ॥ (२९।२)

पठतां शृण्वतां नित्यं महापातकनाशनम् । (३०।१)

जपेद्यः पुरुषो नित्यं द्वादशाक्षरमव्ययम् ॥ (३०।२)

स याति दिव्यमतुलं विष्णोस्तत्परमं पदम् । (३१।१)

अपि पापसमाचारो द्वादशाक्षरतत्परः ॥ (३१।२)

प्राप्नोति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा । (३२।१)

किं पुनर्ये स्वधर्मस्था वासुदेवपरायणाः ॥ (३२।२)

दिव्यं स्थानं महात्मानः प्राप्नुवन्तीति सुव्रताः ॥ (३३।१)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे उत्तरभागे द्वादशाक्षरप्रशंसा नाम सप्तमो ऽध्यायः ॥ (३४।१)