सूत उवाच । (१।१)

सर्वव्रतेषु सम्पूज्य देवदेवमुमापतिम् । (१।२)

जपेत्पञ्चाक्षरीं विद्यां विधिनैव द्विजोत्तमाः ॥ (१।३)

जपादेव न संदेहो व्रतानां वै विशेषतः । (२।१)

समाप्तिर्नान्यथा तस्माज्जपेत्पञ्चाक्षरीं शुभाम् ॥ (२।२)

ऋषय ऊचुः । (३।१)

कथं पञ्चाक्षरी विद्या प्रभावो वा कथं वद । (३।२)

क्रमोपायं महाभाग श्रोतुं कौतूहलं हि नः ॥ (३।३)

सूत उवाच । (४।१)

पुरा देवेन रुद्रेण देवदेवेन शंभुना । (४।२)

पार्वत्याः कथितं पुण्यं प्रवदामि समासतः ॥ (४।३)

श्रीदेव्युवाच । (५।१)

भगवन्देवदेवेश सर्वलोकमहेश्वर । (५।२)

पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ (५।३)

श्रीभगवानुवाच । (६।१)

प्रलय अन्द् सृष्टिपञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं वर्षकोटिशतैरपि । (६।२)

न शक्यं कथितुं देवि तस्मात् संक्षेपतः शृणु ॥ (६।३)

प्रलये समनुप्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे । (७।१)

नष्टे देवासुरे चैव नष्टे चोरगराक्षसे ॥ (७।२)

सर्वं प्रकृतिमापन्नं त्वया प्रलयमेष्यति । (८।१)

एकोऽहं संस्थितो देवि न द्वितीयोऽस्ति कुत्रचित् ॥ (८।२)

तस्मिन्वेदाश् च शास्त्राणि मन्त्रे पञ्चाक्षरे स्थिताः । (९।१)

ते नाशं नैव सम्प्राप्ता मच्छक्त्या ह्यनुपालिताः ॥ (९।२)

अहमेको द्विधाप्यासं प्रकृत्यात्मप्रभेदतः । (१०।१)

स तु नारायणः शेते देवो मायामयीं तनुम् ॥ (१०।२)

आस्थाय योगपर्यङ्कशयने तोयमध्यगः । (११।१)

तन्नाभिपङ्कजाज्जातः पञ्चवक्त्रः पितामहः ॥ (११।२)

ब्रह्मा च्रेअतेस् १० सोन्स्; थेय् गेत् पोwएर् ड़्रोम् शिवसिसृक्षमाणो लोकान्वै त्रीनशक्तो ऽसहायवान् । (१२।१)

दश ब्रह्मा ससर्जादौ मानसानमितौजसः ॥ (१२।२)

तेषां सृष्टिप्रसिद्ध्यर्थं मां प्रोवाच पितामहः । (१३।१)

मत्पुत्राणां महादेव शक्तिं देहि महेश्वर ॥ (१३।२)

इति तेन समादिष्टः पञ्चवक्त्रधरो ह्यहम् । (१४।१)

पञ्चाक्षरान्पञ्चमुखैः प्रोक्तवान् पद्मयोनये ॥ (१४।२)

तान्पञ्चवदनैर्गृह्णन् ब्रह्मा लोकपितामहः । (१५।१)

वाच्यवाचकभावेन ज्ञातवान्परमेश्वरम् ॥ (१५।२)

वाच्यः पञ्चाक्षरैर्देवि शिवस्त्रैलोक्यपूजितः । (१६।१)

वाचकः परमो मन्त्रस्तस्य पञ्चाक्षरः स्थितः ॥ (१६।२)

ज्ञात्वा प्रयोगं विधिना च सिद्धिं लब्ध्वा तथा पञ्चमुखो महात्मा । (१७।१)

प्रोवाच पुत्रेषु जगद्धिताय मन्त्रं महार्थं किल पञ्चवर्णम् ॥ (१७।२)

ते लब्ध्वा मन्त्ररत्नं तु साक्षाल्लोकपितामहात् । (१८।१)

तमाराधयितुं देवं परात्परतरं शिवम् ॥ (१८।२)

ततस्तुतोष भगवान् त्रिमूर्तीनां परः शिवः । (१९।१)

दत्तवानखिलं ज्ञानमणिमादिगुणाष्टकम् ॥ (१९।२)

तेऽपि लब्ध्वा वरान्विप्रास्तदाराधनकाङ्क्षिणः । (२०।१)

मेरोस्तु शिखरे रम्ये मुञ्जवान्नाम पर्वतः ॥ (२०।२)

मत्प्रियः सततं श्रीमान्मद्भूतैः परिरक्षितः । (२१।१)

तस्याभ्याशे तपस्तीव्रं लोकसृष्टिसमुत्सुकाः ॥ (२१।२)

दिव्यवर्षसहस्रं तु वायुभक्षाः समाचरन् । (२२।१)

तिष्ठन्तोऽनुग्रहार्थाय देवि ते ऋषयः पुरा ॥ (२२।२)

तेषां भक्तिमहं दृष्ट्वा सद्यः प्रत्यक्षतामियाम् । (२३।१)

पञ्चाक्षरम् ऋषिच्छन्दो दैवतं शक्तिबीजवत् ॥ (२३।२)

न्यासं षडङ्गं दिग्बन्धं विनियोगमशेषतः । (२४।१)

प्रोक्तवानहमार्याणां लोकानां हितकाम्यया ॥ (२४।२)

तच्छ्रुत्वा मन्त्रमाहात्म्यमृषयस्ते तपोधनाः । (२५।१)

मन्त्रस्य विनियोगं च कृत्वा सर्वमनुष्ठिताः ॥ (२५।२)

तन्माहात्म्यात् तदा लोकान् सदेवासुरमानुषान् । (२६।१)

वर्णान्वर्णविभागांश् च सर्वधर्मांश् च शोभनान् ॥ (२६।२)

पूर्वकल्पसमुद्भूताञ्छ्रुतवन्तो यथा पुरा । (२७।१)

पञ्चाक्षरप्रभावाच्च लोका वेदा महर्षयः ॥ (२७।२)

देस्च्रिप्तिओन् ओड़् पञ्चाक्षर मन्त्रतिष्ठन्ति शाश्वता धर्मा देवाः सर्वमिदं जगत् । (२८।१)

तद् इदानीं प्रवक्ष्यामि शृणु चावहिताखिलम् ॥ (२८।२)

अल्पाक्षरं महार्थं च वेदसारं विमुक्तिदम् । (२९।१)

आज्ञासिद्धमसंदिग्धं वाक्यमेतच्छिवात्मकम् ॥ (२९।२)

नानासिद्धियुतं दिव्यं लोकचित्तानुरञ्जकम् । (३०।१)

सुनिश्चितार्थं गंभीरं वाक्यं मे पारमेश्वरम् ॥ (३०।२)

मन्त्रं मुखसुखोच्चार्यम् अशेषार्थप्रसाधकम् । (३१।१)

तद्बीजं सर्वविद्यानां मन्त्रमाद्यं सुशोभनम् ॥ (३१।२)

अतिसूक्ष्मं महार्थं च ज्ञेयं तद्वटबीजवत् । (३२।१)

वेदः स त्रिगुणातीतः सर्वज्ञः सर्वकृत्प्रभुः ॥ (३२।२)

ओमित्येकाक्षरं मन्त्रं स्थितः सर्वगतः शिवः । (३३।१)

मन्त्रे षडक्षरे सूक्ष्मे पञ्चाक्षरतनुः शिवः ॥ (३३।२)

वाच्यवाचकभावेन स्थितः साक्षात्स्वभावतः । (३४।१)

वाच्यः शिवः प्रमेयत्वान् मन्त्रस्तद्वाचकः स्मृतः ॥ (३४।२)

वाच्यवाचकभावोऽयम् अनादिः संस्थितस्तयोः । (३५।१)

वेदे शिवागमे वापि यत्र यत्र षडक्षरः ॥ (३५।२)

मन्त्रः स्थितः सदा मुख्यो लोके पञ्चाक्षरो मतः । (३६।१)

किं तस्य बहुभिर् मन्त्रैः शास्त्रैर्वा बहुविस्तृतैः ॥ (३६।२)

यस्यैवं हृदि संस्थोऽयं मन्त्रः स्यात्पारमेश्वरः । (३७।१)

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् ॥ (३७।२)

यो विद्वान्वै जपेत्सम्यगधीत्यैव विधानतः । (३८।१)

एतावद्धि शिवज्ञानमेतावत्परमं पदम् ॥ (३८।२)

एतावद् ब्रह्मविद्या च तस्मान्नित्यं जपेद्बुधः । (३९।१)

पञ्चाक्षरैः सप्रणवो मन्त्रोऽयं हृदयं मम ॥ (३९।२)

गुह्याद्गुह्यतरं साक्षान् मोक्षज्ञानम् अनुत्तमम् । (४०।१)

अस्य मन्त्रस्य वक्ष्यामि ऋषिच्छन्दोऽधिदैवतम् ॥ (४०।२)

बीजं शक्तिं स्वरं वर्णं स्थानं चैवाक्षरं प्रति । (४१।१)

वामदेवो नाम ऋषिः पङ्क्तिश्छन्द उदाहृतः ॥ (४१।२)

देवता शिव एवाहं मन्त्रस्यास्य वरानने । (४२।१)

नकारादीनि बीजानि पञ्चभूतात्मकानि च ॥ (४२।२)

आत्मानं प्रणवं विद्धि सर्वव्यापिनमव्ययम् । (४३।१)

शक्तिस्त्वमेव देवेशि सर्वदेवनमस्कृते ॥ (४३।२)

त्वदीयं प्रणवं किंचिन् मदीयं प्रणवं तथा । (४४।१)

त्वदीयं देवि मन्त्राणां शक्तिभूतं न संशयः ॥ (४४।२)

अकारोकारमकारा मदीये प्रणवे स्थिताः । (४५।१)

उकारं च मकारं च अकारं च क्रमेण वै ॥ (४५।२)

त्वदीयं प्रणवं विद्धि त्रिमात्रं प्लुतमुत्तमम् । (४६।१)

ओङ्कारस्य स्वरोदात्त ऋषिर्ब्रह्म सितं वपुः ॥ (४६।२)

छन्दो देवी च गायत्री परमात्माधिदेवता । (४७।१)

उदात्तः प्रथमस्तद्वच्चतुर्थश् च द्वितीयकः ॥ (४७।२)

पञ्चमः स्वरितश्चैव मध्यमो निषधः स्मृताः । (४८।१)

नकारः पीतवर्णश् च स्थानं पूर्वमुखं स्मृतम् ॥ (४८।२)

इन्द्रोऽधिदैवतं छन्दो गायत्री गौतम ऋषिः । (४९।१)

मकारः कृष्णवर्णोऽस्य स्थानं वै दक्षिणामुखम् ॥ (४९।२)

छन्दोऽनुष्टुप् ऋषिश्चात्री रुद्रो दैवतमुच्यते । (५०।१)

शिकारो धूम्रवर्णोऽस्य स्थानं वै पश्चिमं मुखम् ॥ (५०।२)

विश्वामित्र ऋषिस्त्रिष्टुप् छन्दो विष्णुस्तु दैवतम् । (५१।१)

वाकारो हेमवर्णोऽस्य स्थानं चैवोत्तरं मुखम् ॥ (५१।२)

ब्रह्माधिदैवतं छन्दो बृहती चाङ्गिरा ऋषिः । (५२।१)

यकारो रक्तवर्णश् च स्थानम् ऊर्ध्वं मुखं विराट् ॥ (५२।२)

छन्द ऋषिर्भरद्वाजः स्कन्दो दैवतमुच्यते । (५३।१)

न्यासमस्य प्रवक्ष्यामि सर्वसिद्धिकरं शुभम् ॥ (५३।२)

न्यास (देड़्।, देस्च्रिप्तिओन्)सर्वपापहरं चैव त्रिविधो न्यास उच्यते । (५४।१)

उत्पत्तिस्थितिसंहारभेदतस्त्रिविधः स्मृतः ॥ (५४।२)

ब्रह्मचारिगृहस्थानां यतीनां क्रमशो भवेत् । (५५।१)

उत्पत्तिर्ब्रह्मचारिणां गृहस्थानां स्थितिः सदा ॥ (५५।२)

यतीनां संहृतिर् न्यासः सिद्धिर् भवति नान्यथा । (५६।१)

अङ्गन्यासः करन्यासो देहन्यास इति त्रिधा ॥ (५६।२)

उत्पत्त्यादित्रिभेदेन वक्ष्यते ते वरानने । (५७।१)

न्यसेत्पूर्वं करन्यासं देहन्यासम् अनन्तरम् ॥ (५७।२)

अङ्गन्यासं ततः पश्चादक्षराणां विधिक्रमात् । (५८।१)

मूर्धादिपादपर्यन्तमुत्पत्तिन्यास उच्यते ॥ (५८।२)

पादादिमूर्धपर्यन्तं संहारो भवति प्रिये । (५९।१)

हृदयास्यगलन्यासः स्थितिन्यास उदाहृतः ॥ (५९।२)

ब्रह्मचारिगृहस्थानां यतीनां चैव शोभने । (६०।१)

सशिरस्कं ततो देहं सर्वमन्त्रेण संस्पृशेत् ॥ (६०।२)

स देहन्यास इत्युक्तः सर्वेषां सम एव स । (६१।१)

दक्षिणाङ्गुष्ठमारभ्य वामाङ्गुष्ठान्त एव हि ॥ (६१।२)

न्यस्यते यत्तदुत्पत्तिर्विपरीतं तु संहृतिः । (६२।१)

अङ्गुष्ठादिकनिष्ठान्तं न्यस्यते हस्तयोर् द्वयोः ॥ (६२।२)

अतीव भोगदो देवि स्थितिन्यासः कुटुंबिनाम् । (६३।१)

करन्यासं पुरा कृत्वा देहन्यासम् अनन्तरम् ॥ (६३।२)

अङ्गन्यासं न्यसेत्पश्चादेष साधारणो विधिः । (६४।१)

ओङ्कारं संपुटीकृत्य सर्वाङ्गेषु च विन्यसेत् ॥ (६४।२)

करयोरुभयोश्चैव दशाग्रांगुलिषु क्रमात् । (६५।१)

प्रक्षाल्य पादावाचम्य शुचिर्भूत्वा समाहितः ॥ (६५।२)

प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि न्यासकर्म समाचरेत् । (६६।१)

स्मरेत् पूर्वम् ऋषिं छन्दो दैवतं बीजमेव च ॥ (६६।२)

शक्तिं च परमात्मानं गुरुं चैव वरानने । (६७।१)

मन्त्रेण पाणी संमृज्य तलयोः प्रणवं न्यसेत् ॥ (६७।२)

अङ्गुलीनां च सर्वेषां तथा चाद्यन्तपर्वसु । (६८।१)

सबिन्दुकानि बीजानि पञ्च मध्यमपर्वसु ॥ (६८।२)

उत्पत्त्यादित्रिभेदेन न्यसेदाश्रमतः क्रमात् । (६९।१)

उभाभ्यामेव पाणिभ्यामापादतलमस्तकम् ॥ (६९।२)

मन्त्रेण संस्पृशेद्देहं प्रणवेनैव संपुटम् । (७०।१)

मूर्ध्नि वक्त्रे च कण्ठे च हृदये गुह्यके तथा ॥ (७०।२)

पादयोर् उभयोश्चैव गुह्ये च हृदये तथा । (७१।१)

कण्ठे च मुखमध्ये च मूर्ध्नि च प्रणवादिकम् ॥ (७१।२)

हृदये गुह्यके चैव पादयोर्मूर्ध्नि वाचि वा । (७२।१)

कण्ठे चैव न्यसेदेव प्रणवादित्रिभेदतः ॥ (७२।२)

कृत्वाङ्गन्यासमेवं हि मुखानि परिकल्पयेत् । (७३।१)

पूर्वादि चोर्ध्वपर्यन्तं नकारादि यथाक्रमम् ॥ (७३।२)

षडङ्गानि न्यसेत्पश्चाद्यथास्थानं च शोभनम् । (७४।१)

नमः स्वाहा वषड्ढुं च वौषट्फट्कारकैः सह ॥ (७४।२)

प्रणवं हृदयं विद्यान् नकारः शिर उच्यते । (७५।१)

शिखा मकार आख्यातः शिकारः कवचं तथा ॥ (७५।२)

आकारो नेत्रमस्त्रं तु यकारः परिकीर्तितः । (७६।१)

इत्थमङ्गानि विन्यस्य ततो वै बन्धयेद्दिशः ॥ (७६।२)

विघ्नेशो मातरो दुर्गा क्षेत्रज्ञो देवता दिशः । (७७।१)

आग्नेयादिषु कोणेषु चतुर्ष्वपि यथाक्रमम् ॥ (७७।२)

अङ्गुष्ठतर्जन्यग्राभ्यां संस्थाप्य सुमुखं शुभम् । (७८।१)

रक्षध्वमिति चोक्त्वा तु नमस्कुर्यात्पृथक्पृथक् ॥ (७८।२)

गले मध्ये तथाङ्गुष्ठे तर्जन्याद्याङ्गुलीषु च । (७९।१)

अङ्गुष्ठेन करन्यासं कुर्यादेव विचक्षणः ॥ (७९।२)

एवं न्यासमिमं प्रोक्तं सर्वपापहरं शुभम् । (८०।१)

सर्वसिद्धिकरं पुण्यं सर्वरक्षाकरं शिवम् ॥ (८०।२)

न्यस्ते मन्त्रे ऽथ सुभगे शङ्करप्रतिमो भवेत् । (८१।१)

जन्मान्तरकृतं पापमपि नश्यति तत्क्षणात् ॥ (८१।२)

एवं विन्यस्य मेधावी शुद्धकायो दृढव्रतः । (८२।१)

जपेत्पञ्चाक्षरं मन्त्रं लब्ध्वाचार्यप्रसादतः ॥ (८२।२)

अतः परं प्रवक्ष्यामि मन्त्रसंग्रहणं शुभे । (८३।१)

यं विना निष्फलं नित्यं येन वा सफलं भवेत् ॥ (८३।२)

आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनम् अमानसम् । (८४।१)

आज्ञप्तं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् ॥ (८४।२)

आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं सुमानसम् । (८५।१)

एवं च दक्षिणासिद्धं मन्त्रं सिद्धं यतस्ततः ॥ (८५।२)

गुरु।शिष्यौपागम्य गुरुं विप्रं मन्त्रतत्त्वार्थवेदिनम् । (८६।१)

ज्ञानिनं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् ॥ (८६।२)

तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । (८७।१)

वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च ॥ (८७।२)

आचार्यं पूजयेच्छिष्यः सर्वदातिप्रयत्नतः । (८८।१)

हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ (८८।२)

भूषणानि च वासांसि धान्यानि विविधानि च । (८९।१)

एतानि गुरवे दद्याद् भक्त्या च विभवे सति ॥ (८९।२)

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । (९०।१)

पश्चान्निवेदयेद्देवि आत्मानं सपरिच्छदम् ॥ (९०।२)

एवं सम्पूज्य विधिवद्यथाशक्ति त्ववञ्चयन् । (९१।१)

आददीत गुरोर्मन्त्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु ॥ (९१।२)

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजितं वत्सरोषितम् । (९२।१)

शुश्रूषुम् अनहङ्कारम् उपवासकृशं शुचिम् ॥ (९२।२)

स्नापयित्वा तु शिष्याय ब्राह्मणानपि पूज्य च । (९३।१)

समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालयेऽपि वा ॥ (९३।२)

शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ । (९४।१)

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदा दोषवर्जिते ॥ (९४।२)

अनुगृह्य ततो दद्याच्छिवज्ञानम् अनुत्तमम् । (९५।१)

स्वरेणोच्चारयेत् सम्यग् एकान्तेऽपि प्रसन्नधीः ॥ (९५।२)

उच्चार्योच्चारयित्वा तु आचार्यः सिद्धिदः स्वयम् । (९६।१)

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनोऽस्तु प्रियोऽस्त्विति ॥ (९६।२)

एवं लब्ध्वा परं मन्त्रं ज्ञानं चैव गुरोस्ततः । (९७।१)

जपेन्नित्यं ससंकल्पं पुरश्चरणमेव च ॥ (९७।२)

यावज्जीवं जपेन्नित्यम् अष्टोत्तरसहस्रकम् । (९८।१)

अनश्नंस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् ॥ (९८।२)

जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । (९९।१)

नक्ताशी संयमी यश् च पौरश्चरणिकः स्मृतः ॥ (९९।२)

पुरश्चरणजापी वापि वा नित्यजापकः । (१००।१)

अचिरात्सिद्धिकाङ्क्षी तु तयोरन्यतरो भवेत् ॥ (१००।२)

जपयः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेन्नरः । (१०१।१)

तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धिदो वशी ॥ (१०१।२)

आसनं रुचिरं बद्ध्वा मौनी चैकाग्रमानसः । (१०२।१)

प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि जपेन्मन्त्रमनुत्तमम् ॥ (१०२।२)

आद्यान्तयोर् जपस्यापि कुर्याद्वै प्राणसंयमान् । (१०३।१)

तथा चान्ते जपेद्बीजं शतमष्टोत्तरं शुभम् ॥ (१०३।२)

चत्वारिंशत्समावृत्ति प्राणानायम्य संस्मरेत् । (१०४।१)

पञ्चाक्षरस्य मन्त्रस्य प्राणायाम उदाहृतः ॥ (१०४।२)

प्राणायामाद्भवेत्क्षिप्रं सर्वपापपरिक्षयः । (१०५।१)

इन्द्रियाणां वशित्वं च तस्मात्प्राणांश् च संयमेत् ॥ (१०५।२)

गृहे जपः समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं भवेत् । (१०६।१)

नद्यां शतसहस्रं तु अनन्तः शिवसन्निधौ ॥ (१०६।२)

समुद्रतीरे देवह्रदे गिरौ देवालयेषु च । (१०७।१)

पुण्याश्रमेषु सर्वेषु जपः कोटिगुणो भवेत् ॥ (१०७।२)

शिवस्य संनिधाने च सूर्यस्याग्रे गुरोरपि । (१०८।१)

दीपस्य गोर्जलस्यापि जपकर्म प्रशस्यते ॥ (१०८।२)

अङ्गुलीजपसंख्यानमेकमेकं शुभानने । (१०९।१)

रेखैरष्टगुणं प्रोक्तं पुत्रजीवफलैर् दश ॥ (१०९।२)

शतं वै शङ्खमणिभिः प्रवालैश् च सहस्रकम् । (११०।१)

स्फाटिकैर् दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते ॥ (११०।२)

पद्माक्षैर्दशलक्षं तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । (१११।१)

कुशग्रन्थ्या च रुद्राक्षैरनन्तगुणमुच्यते ॥ (१११।२)

पञ्चविंशति मोक्षार्थं सप्तविंशति पौष्टिकम् । (११२।१)

त्रिंशच्च धनसंपत्त्यै पञ्चाशच्चाभिचारिकम् ॥ (११२।२)

तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम् । (११३।१)

पश्चिमं धनदं विद्यादुत्तरं शान्तिकं भवेत् ॥ (११३।२)

अङ्गुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनी शत्रुनाशनी । (११४।१)

मध्यमा धनदा शान्तिं करोत्येषा ह्य् अनामिका ॥ (११४।२)

कनिष्ठा रक्षणीया सा जपकर्मणि शोभने । (११५।१)

अङ्गुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरङ्गुलिभिः सह ॥ (११५।२)

अङ्गुष्ठेन विना कर्म कृतं तदफलं यतः । (११६।१)

जपयज्ञशृणुष्व सर्वयज्ञेभ्यो जपयज्ञो विशिष्यते ॥ (११६।२)

हिंसया ते प्रवर्तन्ते जपयज्ञो न हिंसया । (११७।१)

यावन्तः कर्मयज्ञाः स्युः प्रदानानि तपांसि च ॥ (११७।२)

सर्वे ते जपयज्ञस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् । (११८।१)

माहात्म्यं वाचिकस्यैव जपयज्ञस्य कीर्तितम् ॥ (११८।२)

तस्माच्छतगुणोपांशुः सहस्रो मानसः स्मृतः । (११९।१)

यद् उच्चनीचस्वरितैः शब्दैः स्पष्टपदाक्षरैः ॥ (११९।२)

मन्त्रमुच्चारयेद्वाचा जपयज्ञः स वाचिकः । (१२०।१)

शनैरुच्चारयेन्मन्त्रम् ईषद् ओष्ठौ तु चालयेत् ॥ (१२०।२)

किंचित् कर्णान्तरं विद्याद् उपांशुः स जपः स्मृतः । (१२१।१)

मानसजपधिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् ॥ (१२१।२)

शब्दार्थं चिन्तयेद्भूयः स तूक्तो मानसो जपः । (१२२।१)

त्रयाणां जपयज्ञानां श्रेयान् स्यादुत्तरोत्तरः ॥ (१२२।२)

भवेद्यज्ञविशेषेण वैशिष्ट्यं तत्फलस्य च । (१२३।१)

जपेन देवता नित्यं स्तूयमाना प्रसीदति ॥ (१२३।२)

प्रसन्ना विपुलान् भोगान्दद्यान्मुक्तिं च शाश्वतीम् । (१२४।१)

यक्षरक्षःपिशाचाश् च ग्रहाः सर्वे च भीषणाः । (१२४।२)

जापिनं नोपसर्पन्ति भयभीताः समन्ततः ॥ (१२४।३)

जपेन पापं शमयेदशेषं यत्तत्कृतं जन्मपरंपरासु । (१२५।१)

जपेन भोगान् जयते च मृत्युं जपेन सिद्धिं लभते च मुक्तिम् ॥ (१२५।२)

एवं लब्ध्वा शिवं ज्ञानं ज्ञात्वा जपविधिक्रमम् ॥ (१२६।१)

सदाचारी जपन्नित्यं ध्यायन् भद्रं समश्नुते । (१२७।१)

सदाचारसदाचारं प्रवक्ष्यामि सम्यग्धर्मस्य साधनम् ॥ (१२७।२)

यस्मादाचारहीनस्य साधनं निष्फलं भवेत् । (१२८।१)

आचारः परमो धर्म आचारः परमं तपः ॥ (१२८।२)

आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । (१२९।१)

सदाचारवतां पुंसां सर्वत्राप्यभयं भवेत् ॥ (१२९।२)

तद्वदाचारहीनानां सर्वत्रैव भयं भवेत् । (१३०।१)

सदाचारेण देवत्वम् ऋषित्वं च वरानने ॥ (१३०।२)

उपयान्ति कुयोनित्वं तद्वद् आचारलङ्घनात् । (१३१।१)

आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निन्दितः ॥ (१३१।२)

तस्मात्संसिद्धिमन्विच्छन्सम्यगाचारवान् भवेत् । (१३२।१)

दुर्वृत्तः शुद्धिभूयिष्ठः पापीयान् ज्ञानदूषकः ॥ (१३२।२)

वर्णाश्रमविधानोक्तं धर्मं कुर्वीत यत्नतः ॥ (१३३।१)

यस्य यद्विहितं कर्म तत्कुर्वन्मत्प्रियः सदा । (१३४।१)

सन्ध्यासंध्योपासनशीलः स्यात्सायं प्रातः प्रसन्नधीः ॥ (१३४।२)

उदयास्तमयात्पूर्वमारम्य विधिना शुचिः । (१३५।१)

कामान्मोहाद्भयाल्लोभात्संध्यां नातिक्रमेद्द्विजः ॥ (१३५।२)

संध्यातिक्रमणाद्विप्रो ब्राह्मण्यात्पतते यतः । (१३६।१)

असत्यं न वदेत् किंचिन्न सत्यं च परित्यजेत् ॥ (१३६।२)

यत्सत्यं ब्रह्म इत्याहुरसत्यं ब्रह्मदूषणम् । (१३७।१)

अनृतं परुषं शाठ्यं पैशुन्यं पापहेतुकम् ॥ (१३७।२)

परदारान्परद्रव्यं परहिंसां च सर्वदा । (१३८।१)

क्वचिच्चापि न कुर्वीत वाचा च मनसा तथा ॥ (१३८।२)

रुलेस् ड़ोर् ड़ोओद् अन्द् अ मेअल्शूद्रान्नं यातयामान्नं नैवेद्यं श्राद्धमेव च । (१३९।१)

गणान्नं समुदायान्नं राजान्नं च विवर्जयेत् ॥ (१३९।२)

अन्नशुद्धौ सत्त्वशुद्धिर्न मृदा न जलेन वै । (१४०।१)

सत्त्वशुद्धौ भवेत्सिद्धिस् ततोऽन्नं परिशोधयेत् ॥ (१४०।२)

राजप्रतिग्रहैर् दग्धान् ब्राह्मणान् ब्रह्मवादिनः । (१४१।१)

स्विन्नानामपि बीजानां पुनर्जन्म न विद्यते ॥ (१४१।२)

राजप्रतिग्रहो घोरो बुद्ध्वा चादौ विषोपमः । (१४२।१)

बुधेन परिहर्तव्यः श्वमांसं चापि वर्जयेत् ॥ (१४२।२)

अस्नात्वा न च भुञ्जीयाद् अजपो ऽग्निमपूज्य च । (१४३।१)

पर्णपृष्ठे न भुञ्जीयाद्रात्रौ दीपं विना तथा ॥ (१४३।२)

भिन्नभाण्डे च रथ्यायां पतितानां च संनिधौ । (१४४।१)

शूद्रशेषं न भुञ्जीयात्सहान्नं शिशुकैरपि ॥ (१४४।२)

शुद्धान्नं स्निग्धम् अश्नीयात् संस्कृतं चाभिमन्त्रितम् । (१४५।१)

भोक्ता शिव इति स्मृत्वा मौनी चैकाग्रमानसः ॥ (१४५।२)

आस्येन न पिबेत्तोयं तिष्ठन्नञ्जलिनापि वा । (१४६।१)

वामहस्तेन शय्यायां तथैवान्यंकरेण वा ॥ (१४६।२)

विभीतकार्ककारञ्जस्नुहिच्छायां न चाश्रयेत् । (१४७।१)

स्तंभदीपमनुष्याणामन्येषां प्राणिनां तथा ॥ (१४७।२)

एको न गच्छेदध्वानं बाहुभ्यां नोत्तरेन्नदीम् । (१४८।१)

नावरोहेत कूपादिं नारोहेदुच्चपादपान् ॥ (१४८।२)

सूर्याग्निजलदेवानां गुरूणां विमुखः शुभे । (१४९।१)

न कुर्यादिह कार्याणि जपकर्म शुभानि वा ॥ (१४९।२)

अग्नौ न तापयेत्पादौ हस्तं पद्भ्यां न संस्पृशेत् । (१५०।१)

अग्नेर्नोच्छ्रयम् आसीत नाग्नौ किंचिन् मलं त्यजेत् ॥ (१५०।२)

न जलं ताडयेत्पद्भ्यां नांभस्यङ्गमलं त्यजेत् । (१५१।१)

मलं प्रक्षालयेत् तीरे प्रक्षाल्य स्नानमाचरेत् ॥ (१५१।२)

नखाग्रकेशनिर्धूतस्नानवस्त्रघटोदकम् । (१५२।१)

अश्रीकरं मनुष्याणाम् अशुद्धं संस्पृशेद्यदि ॥ (१५२।२)

अजाश्वानखुरोष्ट्राणां मार्जनात् तुषरेणुकान् । (१५३।१)

संस्पृशेद् यदि मूढात्मा श्रियं हन्ति हरेरपि ॥ (१५३।२)

मार्जारश् च गृहे यस्य सोऽप्यन्त्यजसमो नरः । (१५४।१)

भोजयेद्यस्तु विप्रेन्द्रान् मार्जारसंनिधौ यदि ॥ (१५४।२)

तच्चाण्डालसमं ज्ञेयं नात्र कार्या विचारणा । (१५५।१)

स्फिग्वातं शूर्पवातं च वातं प्राणमुखानिलम् ॥ (१५५।२)

सुकृतानि हरन्त्येते संस्पृष्टाः पुरुषस्य तु । (१५६।१)

उष्णीषी कञ्चुकी नग्नो मुक्तकेशो मलावृतः ॥ (१५६।२)

अपवित्रकरोऽशुद्धः प्रलपन्न जपेत् क्वचित् । (१५७।१)

क्रोधो मदः क्षुधा तन्द्रा निष्ठीवनविजृम्भणे ॥ (१५७।२)

श्वनीचदर्शनं निद्रा प्रलापास्ते जपद्विषः । (१५८।१)

एतेषां संभवे वापि कुर्यात्सूर्यादिदर्शनम् ॥ (१५८।२)

आचम्य वा जपेच्छेषं कृत्वा वा प्राणसंयमम् । (१५९।१)

सूर्योऽग्निश्चन्द्रमाश्चैव ग्रहनक्षत्रतारकाः ॥ (१५९।२)

एते ज्योतींषि प्रोक्तानि विद्वद्भिर् ब्राह्मणैस् तथा । (१६०।१)

प्रसार्य पादौ न जपेत्कुक्कुटासन एव च ॥ (१६०।२)

पेर्ड़ोर्मिन्ग् आसनअनासनः शयानो वा रथ्यायां शूद्रसन्निधौ । (१६१।१)

रक्तभूम्यां च खट्वायां न जपेज्जापकस् तथा ॥ (१६१।२)

आसनस्थो जपेत्सम्यक् मन्त्रार्थगतमानसः । (१६२।१)

कौशेयं व्याघ्रचर्मं वा चैलं तौलमथापि वा ॥ (१६२।२)

दारवं तालपर्णं वा आसनं परिकल्पयेत् । (१६३।१)

त्रिसंध्यं तु गुरोः पूजा कर्तव्या हितमिच्छता ॥ (१६३।२)

यो गुरुः स शिवः प्रोक्तो यः शिवः स गुरुः स्मृतः । (१६४।१)

यथा शिवस् तथा विद्या यथा विद्या तथा गुरुः ॥ (१६४।२)

शिवविद्यागुरोस्तस्माद्भक्त्या च सदृशं फलम् । (१६५।१)

सर्वदेवमयो देवि सर्वशक्तिमयो हि सः ॥ (१६५।२)

सगुणो निर्गुणो वापि तस्याज्ञां शिरसा वहेत् । (१६६।१)

श्रेयोऽर्थी यस्तु गुर्वाज्ञां मनसापि न लङ्घयेत् ॥ (१६६।२)

गुर्वाज्ञापालकः सम्यक् ज्ञानसंपत्तिमश्नुते । (१६७।१)

गच्छंस्तिष्ठन्स्वपन् भुञ्जन्यद्यत्कर्म समाचरेत् ॥ (१६७।२)

समक्षं यदि तत्सर्वं कर्तव्यं गुर्वनुज्ञया । (१६८।१)

गुरोर्देवसमक्षं वा न यथेष्टासनो भवेत् ॥ (१६८।२)

गुरुर्देवो यतः साक्षात्तद्गृहं देवमन्दिरम् । (१६९।१)

पापिना च यथासंगात् तत्पापैः पतनं भवेत् ॥ (१६९।२)

तद्वदाचार्यसंगेन तद्धर्मफलभाग्भवेत् । (१७०।१)

यथैव वह्निसंपर्कान्मलं त्यजति काञ्चनम् ॥ (१७०।२)

तथैव गुरुसंपर्कात्पापं त्यजति मानवः । (१७१।१)

यथा वह्निसमीपस्थो घृतकुंभो विलीयते ॥ (१७१।२)

तथा पापं विलीयेत आचार्यस्य समीपतः । (१७२।१)

यथा प्रज्वलितो वह्निर् विष्ठां काष्ठं च निर्दहेत् ॥ (१७२।२)

गुरुस्तुष्टो दहत्येवं पापं तन्मन्त्रतेजसा । (१७३।१)

ब्रह्मा हरिस् तथा रुद्रो देवाश् च मुनयस् तथा ॥ (१७३।२)

कुर्वन्त्यनुग्रहं तुष्टा गुरौ तुष्टे न संशयः । (१७४।१)

कर्मणा मनसा वाचा गुरोः क्रोधं न कारयेत् ॥ (१७४।२)

तस्य क्रोधेन दह्यन्ते आयुःश्रीज्ञानसत्क्रियाः । (१७५।१)

तत्क्रोधं ये करिष्यन्ति तेषां यज्ञाश् च निष्फलाः ॥ (१७५।२)

जपान्यनियमाश्चैव नात्र कार्या विचारणा । (१७६।१)

गुरोर्विरुद्धं यद्वाक्यं न वदेत्सर्वयत्नतः ॥ (१७६।२)

वदेद् यदि महामोहाद् रौरवं नरकं व्रजेत् । (१७७।१)

चित्तेनैव च वित्तेन तथा वाचा च सुव्रताः ॥ (१७७।२)

मिथ्या न कारयेद्देवि क्रियया च गुरोः सदा । (१७८।१)

दुर्गुणे ख्यापिते तस्य नैर्गुण्यशतभाग्भवेत् ॥ (१७८।२)

गुणे तु ख्यापिते तस्य सार्वगुण्यफलं भवेत् । (१७९।१)

गुरोर्हितं प्रियं कुर्यादादिष्टो वा न वा सदा ॥ (१७९।२)

असमक्षं समक्षं वा गुरोः कार्यं समाचरेत् । (१८०।१)

गुरोर्हितं प्रियं कुर्यान् मनोवाक्कायकर्मभिः ॥ (१८०।२)

कुर्वन्पतत्यधो गत्वा तत्रैव परिवर्तते । (१८१।१)

तस्मात्स सर्वदोपास्यो वन्दनीयश् च सर्वदा ॥ (१८१।२)

समीपस्थो ऽप्यनुज्ञाप्य वदेत्तद्विमुखो गुरुम् । (१८२।१)

एवमाचारवान् भक्तो नित्यं जपपरायणः ॥ (१८२।२)

गुरुप्रियकरो मन्त्रं विनियोक्तुं ततोऽर्हति । (१८३।१)

विनियोगं प्रवक्ष्यामि सिद्धमन्त्रप्रयोजनम् ॥ (१८३।२)

दौर्बल्यं याति तन्मन्त्रं विनियोगमजानतः । (१८४।१)

यस्य येन वियुञ्जीत कार्येण तु विशेषतः ॥ (१८४।२)

विनियोगः स विज्ञेय ऐहिकामुष्मिकं फलम् । (१८५।१)

विनियोगजमायुष्यमारोग्यं तनुनित्यता ॥ (१८५।२)

राज्यैश्वर्यं च विज्ञानं स्वर्गो निर्वाण एव च । (१८६।१)

प्रोक्षणं चाभिषेकं च अघमर्षणमेव च ॥ (१८६।२)

स्नाने च संध्ययोश्चैव कुर्यादेकादशेन वै । (१८७।१)

शुचिः पर्वतमारुह्य जपेल्लक्षमतन्द्रितः ॥ (१८७।२)

महानद्यां द्विलक्षं तु दीर्घमायुरवाप्नुयात् । (१८८।१)

दूर्वाङ्कुरास्तिला वाणी गुडूची घुटिका तथा ॥ (१८८।२)

तेषां तु दशसाहस्रं होममायुष्यवर्धनम् । (१८९।१)

अश्वत्थवृक्षमाश्रित्य जपेल्लक्षद्वयं सुधीः ॥ (१८९।२)

शनैश्चरदिने स्पृष्ट्वा दीर्घायुष्यं लभेन्नरः । (१९०।१)

शनैश्चरदिने ऽश्वत्थं पाणिभ्यां संस्पृशेत्सुधीः ॥ (१९०।२)

जपेदष्टोत्तरशतं सोममृत्युहरो भवेत् । (१९१।१)

आदित्याभिमुखो भूत्वा जपेल्लक्षमनन्यधीः ॥ (१९१।२)

अर्कैरष्टशतं जप्त्वा जुह्वन्व्याधेर्विमुच्यते । (१९२।१)

समस्तव्याधिशान्त्यर्थं पलाशसमिधैर् नरः ॥ (१९२।२)

हुत्वा दशसहस्रं तु निरोगी मनुजो भवेत् । (१९३।१)

नित्यमष्टशतं जप्त्वा पिबेद् अम्भोऽर्कसन्निधौ ॥ (१९३।२)

औदर्यैर्व्याधिभिः सर्वैर्मासेनैकेन मुच्यते । (१९४।१)

एकादशेन भुञ्जीयादन्नं चैवाभिमन्त्रितम् ॥ (१९४।२)

भक्ष्यं चान्यत्तथा पेयं विषमप्यमृतं भवेत् । (१९५।१)

जपेल् लक्षं तु पूर्वाह्णे हुत्वा चाष्टशतेन वै ॥ (१९५।२)

सूर्यं नित्यमुपस्थाय सम्यगारोग्यमाप्नुयात् । (१९६।१)

नदीतोयेन सम्पूर्णं घटं संस्पृश्य शोभनम् ॥ (१९६।२)

जप्त्वायुतं च तत्स्नानाद्रोगाणां भेषजं भवेत् । (१९७।१)

अष्टाविंशज्जपित्वान्नम् अश्नीयाद् अन्वहं शुचिः ॥ (१९७।२)

हुत्वा च तावत्पालाशैर् एवं वारोग्यम् अश्नुते । (१९८।१)

चन्द्रसूर्यग्रहे पूर्वम् उपोष्य विधिना शुचिः ॥ (१९८।२)

यावद्ग्रहणमोक्षं तु तावन्नद्यां समाहितः । (१९९।१)

जपेत्समुद्रगामिन्यां विमोक्षे ग्रहणस्य तु ॥ (१९९।२)

अष्टोत्तरसहस्रेण पिबेद्ब्राह्मीरसं द्विजाः । (२००।१)

ऐहिकां लभते मेधां सर्वशास्त्रधरां शुभाम् ॥ (२००।२)

सारस्वती भवेद्देवी तस्य वागतिमानुषी । (२०१।१)

ग्रहनक्षत्रपीडासु जपेद्भक्त्यायुतं नरः ॥ (२०१।२)

हुत्वा चाष्टसहस्रं तु ग्रहपीडां व्यपोहति । (२०२।१)

दुःस्वप्नदर्शने स्नात्वा जपेद्वै चायुतं नरः ॥ (२०२।२)

घृतेनाष्टशतं हुत्वा सद्यः शान्तिर्भविष्यति । (२०३।१)

चन्द्रसूर्यग्रहे लिङ्गं समभ्यर्च्य यथाविधि ॥ (२०३।२)

यत् किंचित् प्रार्थयेद् देवि जपेदयुतमादरात् । (२०४।१)

संनिधावस्य देवस्य शुचिः संयतमानसः ॥ (२०४।२)

सर्वान्कामानवाप्नोति पुरुषो नात्र संशयः । (२०५।१)

गजानां तुरगाणां तु गोजातीनां विशेषतः ॥ (२०५।२)

व्याध्यागमे शुचिर्भूत्वा जुहुयात्समिधाहुतिम् । (२०६।१)

मासमभ्यर्च्य विधिनायुतं भक्तिसमन्वितः ॥ (२०६।२)

तेषामृद्धिश् च शान्तिश् च भविष्यति न संशयः । (२०७।१)

उत्पाते शत्रुबाधायां जुहुयादयुतं शुचिः ॥ (२०७।२)

पालाशसमिधैर् देवि तस्य शान्तिर्भविष्यति । (२०८।१)

आभिचारिकबाधायामेतद्देवि समाचरेत् ॥ (२०८।२)

प्रत्यग् भवति तच्छक्तिः शत्रोः पीडा भविष्यति । (२०९।१)

विद्वेषणार्थं जुहुयाद्वैभीतसमिधाष्टकम् ॥ (२०९।२)

अक्षरप्रतिलोम्येन आर्द्रेण रुधिरेण वा । (२१०।१)

विषेण रुधिराभ्यक्तो विद्वेषणकरं नृणाम् ॥ (२१०।२)

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि सर्वपापविशुद्धये । (२११।१)

पापशुद्धिर्यथा सम्यक् कर्तुमभ्युद्यतो नरः ॥ (२११।२)

पापशुद्धिर् यतः सम्यग् ज्ञानसंपत्तिहैतुकी । (२१२।१)

पापशुद्धिर्न चेत्पुंसः क्रियाः सर्वाश्चनिष्फलाः ॥ (२१२।२)

ज्ञानं च हीयते तस्मात्कर्तव्यं पापशोधनम् । (२१३।१)

विद्यालक्ष्मीविशुद्ध्यर्थं मां ध्यात्वाञ्जलिना शुभे ॥ (२१३।२)

शिवेनैकादशेनाद्भिर् अभिषिञ्चेत्समन्ततः । (२१४।१)

अष्टोत्तरशतेनैव स्नायात्पापविशुद्धये ॥ (२१४।२)

सर्वतीर्थफलं तच्च सर्वपापहरं शुभम् । (२१५।१)

संध्योपासनविच्छेदे जपेदष्टशतं नरः ॥ (२१५।२)

विड्वराहैश् च चाण्डालैर्दुर्जनैः कुक्कुटैरपि । (२१६।१)

स्पृष्टमन्नं न भुञ्जीत भुक्त्वा चाष्टशतं जपेत् ॥ (२१६।२)

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं जपेल्लक्षायुतं नरः । (२१७।१)

पातकानां तदर्धं स्यान्नात्र कार्या विचारणा ॥ (२१७।२)

उपपातकदुष्टानां तदर्धं परिकीर्तितम् । (२१८।१)

शेषाणामपि पापानां जपेत्पञ्चसहस्रकम् ॥ (२१८।२)

आत्मबोधपरं गुह्यं शिवबोधप्रकाशकम् । (२१९।१)

शिवः स्यात्स जपेन्मन्त्रं पञ्चलक्षम् अनाकुलः ॥ (२१९।२)

पञ्चवायुजयं भद्रे प्राप्नोति मनुजः सुखम् । (२२०।१)

जपेच्च पञ्चलक्षं तु विगृहीतेन्द्रियः शुचिः ॥ (२२०।२)

पञ्चेन्द्रियाणां विजयो भविष्यति वरानने । (२२१।१)

ध्यानयुक्तो जपेद्यस्तु पञ्चलक्षमनाकुलः ॥ (२२१।२)

विषयाणां च पञ्चानां जयं प्राप्नोति मानवः । (२२२।१)

चतुर्थं पञ्चलक्षं तु यो जपेद्भक्तिसंयुतः ॥ (२२२।२)

भूतानामिह पञ्चानां विजयं मनुजो लभेत् । (२२३।१)

चतुर्लक्षं जपेद्यस्तु मनः संयम्य यत्नतः ॥ (२२३।२)

सम्यग्विजयमाप्नोति करणानां वरानने । (२२४।१)

पञ्चविंशतिलक्षाणां जपेन कमलानने ॥ (२२४।२)

पञ्चविंशतितत्त्वानां विजयं मनुजो लभेत् । (२२५।१)

मध्यरात्रे ऽतिनिर्वाते जपेदयुतमादरात् ॥ (२२५।२)

ब्रह्मसिद्धिमवाप्नोति व्रतेनानेन सुंदरि । (२२६।१)

जपेल्लक्षमनालस्यो निर्वाते ध्वनिवर्जिते ॥ (२२६।२)

मध्यरात्रे च शिवयोः पश्यत्येव न संशयः । (२२७।१)

अन्धकारविनाशश् च दीपस्येव प्रकाशनम् ॥ (२२७।२)

हृदयान्तर्बहिर्वापि भविष्यति न संशयः । (२२८।१)

सर्वसंपत्समृद्ध्यर्थं जपेदयुतमात्मवान् ॥ (२२८।२)

सबीजसंपुटं मन्त्रं शतलक्षं जपेच्छुचिः । (२२९।१)

मत्सायुज्यमवाप्नोति भक्तिमान् किमतः परम् ॥ (२२९।२)

इति ते सर्वमाख्यातं पञ्चाक्षरविधिक्रमम् । (२३०।१)

यः पठेच्छृणुयाद्वापि स याति परमां गतिम् ॥ (२३०।२)

श्रावयेच्च द्विजाञ्छुद्धान्पञ्चाक्षरविधिक्रमम् । (२३१।१)

दैवे कर्मणि पित्र्ये वा शिवलोके महीयते ॥ (२३१।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे पञ्चाक्षरमाहात्म्यं नाम पञ्चाशीतितमो ऽध्यायः ॥ (२३२।१)